czy ten związek był toksyczny? - Netkobiety.pl

Oczywiście jeśli chodzi o tą sytuację, gdzie mnie ostatni raz okłamał to odparł, że nie odbierał telefonu bo miał wyłączone dzwięki? - i kilka godzin nie spojrzał na telefon? Poza tym powiedział, że gdyby mi o tym powiedział, to bym pewnie go nie puściła do znajomych ..... głupie tłumaczenia..

Po co Ci facet, którego na każdym kroku sprawdzasz?
Toksyczny tak. Ty jesteś toksyczna.

No mamy po 34. Fakt, nie przeczytałam tego co napisałam - pisałam post na szybko będąc w pracy i jest to trochę chaotycznie opisane. Ciężko mi zawrzeć taki kawał czasu w jednym poście.

" Chciałam go zmienić..."
Niestety zmarnowałaś tylko czas na tym naprawianiu... Bo nie da się zmienić kogoś, ciężko nawet siebie.
Dlatego nie wchodź nigdy w związek licząc, że zmienisz partnera, jak Ci nie odpowiada to zrywaj znajomość, a nie staraj się naprawiać.

Masz zresztą nauczkę na przyszłość, ale też nie wymagaj, żeby partner postępował jak Ty chcesz, czyli bez zakazów, nakazów, albo go akceptujesz albo nie, co nie znaczy, że nie możesz na nic zwrócić uwagi, co Ci się nie podoba, ale na tym koniec.

vs

Nie martwiłaś się, po prostu tracisz nad nim kontrolę, którą przywykłaś mieć. Gdyby stało mu się coś złego, to dowiedziałabyś się o tym przecież jako jedna z pierwszych osób. To zamartwianie się, to tylko pretekst do tego, żeby go kontrolować.

Wyciągnęłabym konsekwencje z tego. Jeśli kłamstwo jest czymś, czego absolutnie nie akceptuję - to nara gościu, a nie latam za nim, wydzwaniam, sprawdzam, ganiam, próbuję konfrontować, śledzę, angażuję w to znajomych i wszystko to pod płaszczykiem, że och, tak bardzo się zamartwiam

A ja Ciebie Autorko rozumiem i nie rozumiem zarazem.  Domyślam się,że facet święty nie jest i tak jak piszesz nie pierwszy raz wywinął Ci numer z kłamaniem ze jest gdzieś indziej niż był naprawdę. Jeśli się nie robi nic złego to po co kłamać? Po co opowiadał ze jest już w domu skoro był tak naprawdę w innym mieście. Mógł napisać, ze wyniknęła impreza u znajomych i zamiast do swojego miasta pojechał do nich a nie udawać debila ze zmęczony w domu a potem celowo nie odbierać telefonu. Także Twojego wku..wa rozumiem. Rozumiem również ze przez wszystkie dotychczasowe akcje i ogólne jego zachownai (jakby Ci robił przysługę ze z Toba jest)  czujesz się niepewna, nie ufasz mu i nie czujesz tak naprawdę ze jestes kochana.
Nie rozumiem jednak po co w takim razie w tym jeszcze tkwilas i mam wrazenie ze nadal chciałabyś tkwić. Jak widzisz ze facet ma Cię z grubsza w 4 literach i ogólnie on jest genialny a Ty wiecznie niewystarczająca to się takiego kogoś zostawia a nie lata za nim i sprawdza. Wykończyłoby mnie takie życie w charakterze ciągłego śledzącego swojego partnera i sprawiłoby ze miałabym poczucie utraty godności. Nie lata się za kimś kto jest tego niewart. Nawet jeśli się tego kogoś kocha. Bo kochać i szanować powinnaś również siebie. A mam wrażenie że  nie tyle nawet o miłość tu chodzi co strach ze masz już 34 lata i trzeba się kurczowo trzymać tego faceta jaki by nie był bo kolejny może się nie trafić.
Piszesz o wypracowaniu czegoś razem jeśli się chce. Serio myslisz ze jemu sie chce? To stary koń ze swoimi nawykami i na dodatek widzi ze nawet jak coś odwali to pobrzeczysz postraszysz, niby zerwiesz ale tak naprawdę bedziesz dazyla do pogodzenia. Po co wiec sie zmieniac.

Dzięki za odpowiedz. Masz racje … mógł mówić, ze faktycznie - gdy ja go zapytałam czy mnie kocha, bo on jakby wstydził się tego powiedzieć. Powiedział tez, ze po tym zerwaniu postawiłam kreskę i nie wie co czuje w sumie. On dobrze wiedział, ze jak nie akceptuje kłamstwa. Patrząc na to z perspektywy czasu widzę, ze moje zdanie się mało kiedy liczyło. Ja po prostu na za dużo sobie pozwoliłam - widać to było po sposobie w jaki się do mnie odnosi- jakieś odburkniecia, zawsze coś nie tak- oczywiście mówiłam, że nie podoba mi się takie zachowanie, ale jak grochem o ścianę.

Choć były tez fajne momenty ;( wydawało mi się, ze widziałam w nim coś więcej, ze wewnętrznie jest raczej milym człowiekiem… co więcej, do swoich znajomych był miły a do mnie mniej.

Jestem nadal zakochana w nim, fakt ale ciężko być z kimś, kto nigdy nie widzi swojej winy. Zawsze po kłótni to ja pierwsza musiałam się odezwać, pewnie dlatego, ze jemu nie honor.

Ja uważam ze się dobrze stało ze w końcu przerwałaś ten toksyczny związek.
Nie jestem kompletnie za śledzeniem i wydzwanianiem i takimi akcjami ale potrafię zrozumieć ze skoro nie potrafiłaś mu zaufać to takie akcje odwalałaś. Nie pochwalam ale rozumiem.
Natomiast z opisu tego typka to serio nie powinnaś płakać nad tym co 'straciłaś'. Nie wiem ile czasu byliście razem ale moim zdaniem chłopak jest już jedna noga w jakimś alkoholizmie. Jeśli ktoś nie umie pic bo mu po alkoholu odwala i robi krzywe akcje to po prostu nie pije. Natomiast tutaj wygląda ze twój były to bardzo imprezowy typ. To ze dla niego zaczęłaś pic alkohol oznacza tylko tyle ze chłop nie może żyć/ imprezować/ spotykać się ze znajomymi bez alkoholu. Nie wierze ze macie po 34 lata ale załóżmy ze tak i co dalej?  Ile lat jeszcze można z takim imprezowaniem pociągnąć? A co by było jakby dziecko się pojawiło - ty w domu a on na imprezie?
Generalnie chłopak  na każdym korku pokazywał ze dla niego ważniejsza impreza niż dziewczyna wiec taki typ ci nie jest potrzebny.

Mamy mamy po 34 lata. Ja zaczęłam imprezować - nie mówię, ze wcale nie lubię, ale tak częste imprezowanie to mam za sobą już dawno - liceum i poczatek studiów. W życiu każdego chyba przychodzi taki moment, tym bardziej jak się pracuje, ze po pracy po prostu się pada. A czesto zamiast imprezować po prostu wole poleżeć przy filmie.