Zagubiona we własnych myślach

Witam Was drogie Panie,
nigdy nie wylewam swoich trosk na forach publicznych, ale obecnie nie mam komu sie wygadać i postanowiłam tu napisać. Zazwyczaj ograniczam się do pamiętnika, ale chyba potrzebuje czyichś sądów tym razem:) Jestem ze swoim chłopakiem już prawie 1.5 roku. On - jeszcze nie do końca wyszumiany 20latek, ale za to kochany i mimo wszystko rozsądny, ja- roztrzepana, ale nad wiek dojrzała 19latka. Jak większość par przeżywaliśmy wzloty i upadki, mieliśmy rozstania i powroty, lecz w całościowym bilansie występuje przewaga tych dobrych chwil. Kocham go nad życie, ba(!), uwielbiam go, ale w ostatnim czasie nieustannie się kłócimy. Nieustannie czyli średnio 2-3 razy na tydzień. Czasami są to kłótnie poważne, czasami jakieś drobnostki. Ja czuję, że one działają na mnie destrukcyjnie, że jeszcze trochę i zacznę się w tym wszystkim wypalać.Tylko ironia polega na tym, że za bardzo go kocham. Dzisiaj na przykład u niego nocowałam i rano gdy szykowałam się do powrotu do domu nagle o coś sie obraził (a zaręczam, że to ja jestem w tym związku od fochów:) ) Próbowałam się dowiedzieć 3 razy o co mu chodzi jednak za każdym razem mnie zbywał. Po pół godzinnej napiętej atmosferze powiedziałam, że nie ma to sensu i wychodzę. Tak jak powiedziałam tak zrobiłam i po 5 minutach wylądowałam na ławce pod blokiem, chciałam ochłonąć. Wiem, że tak się nie robi- nie wychodzi się, ale co miałąm robić gdy atmosfera wrzała? Gdyby jeszcze wykazywał chęci do jakiejkolwiek konfrontacji. Wyszłam więc, ale po 15 minutach wróciłam żeby porozmawiać. W przeszłości mieliśmy już problemy typu "brak rozmowy" i wypracowaliśmy system komunikowania się. Gdy coś nam leżało na wątrobie- partner o tym wiedział. A tu nagle on zbojkotował system. Tak więc wróciłam do niego, zapytałam co chce z tym zrobic skoro nie potrafi rozmawiać, że jest spięcie, a ja nie moge nawet się obronić. Nie miał wtedy mi zbyt wiele do powiedzenia, poza tym żebyśmy ochłoneli i porozmawiali jutro. Wszystko przemyśleli. Powiedziałam mu, że ja jestem pewna tego co czuje, ale jeśli on potrzebuje czasu to ok, niech go ma( taki mały cios w serce dla mnie to był, nigdy nie prosił o czas). Poszłam więc na pociąg- pieszo. Ryczałam przez drogę jak bóbr, na pociąg oczywiście nie zdążyłam. W czasie półgodzinnego spaceru postanowiłam, że chce drań czasu to będzie go miał. Nie odezwę się pierwsza choćby nie wiem co! I nagle słyszę komórkę- dzwoni. Pyta się czemu nie ma mnie na peronie, że chce porozmawiać i żebym powiedziała gdzie jestem. Spotkaliśmy się, przeprosił mnie za to, że nie potrafił rozmawiać, że zachował się źle i wcale nie chce czasu (ufff:) ) Walnął tzw "focha" bo byłam skrępowana swoim ciałem przed nim, że nie może sobie poradzić z tym, że mam kompleksy, że nie potrafię się przed nim otworzyć całkowicie, a on uważa, że jestem cudowna. Wałkowaliśmy już ten temat, tłumaczyłam mu, że to nie takie hop siup żeby przestać myśleć o swoich kompleksach i bla bla bla:) Nie o tym miałam pisać. W każdym razie piszę ten tekst chyba po to żeby się dowiedzieć czy to normalne, że pary się kłócą tak często, czy panikuje, czy przesadzam z obawami? Najbardziej denerwuje mnie fakt, że kiedyś się nie sprzeczaliśmy tak często. No wkurza mnie to, ze jest przez pewien czas zarąbiście, po czym "bum" i jest pupa wołowa! Przechodziłyście w związkach również taki "kłótliwy" okres? Jak tak to jak on się kończył? Happy endem czy płakaniem w poduszkę?
Pozdrawiam