Podział obowiązków domowych w związkach patriarchalnych

Na szczęście nie żyję w takim związku, ale powiem Ci na przykładzie rodziny bliskiej kolezanki:
On pracował, ona zajmowała się domem (3 dzieci). On decydował o wszystkim, włącznie z tym, co ma być codziennie na obiad i kolację, na które zajęcia pozalekcyjne mogą chodzić dzieci. Inaczej: żonie nie wybierał jedynie fryzjera. Jednak to był chory układ, moim zdaniem, nie tyle patriarchalny, co tyranistyczny czy jak to się nazywa

Ja się podpinam pod pytanie Iguany, bo jestem ciekawa jeszcze jednego: Gdzie jest ta granica? Bo dla mnie patriarchat jest na zasadzie "pan i Władca". Ten przykład, który podałam dokładnie taki był / jest (z tym, że dzieci już dorosłe).

Mamy znajome małżeństwo, w którym podział obowiązków wygląda tak, że ona zajmuje się domem, a on pracuje. Oczywiście wszystko podporządkowane jest pod rozkład dnia pana i władcy, który wracając oczekuje dwudaniowego obiadku podanego prosto pod nos i... świętego spokoju, przy czym święty spokój nie obejmuje kwestii, w których trzeba podjąć decyzję. Nawet kiedy jego w domu nie ma, to i tak ona musi zadzwonić i zapytać, dokładnie tak jakby była ubezwłasnowolniona. Wyobraźcie sobie, że kiedy ona idzie po zakupy, to mniej więcej musi wymienić co potrzebuje kupić i dostaje do ręki dokładnie taką kwotę jaka wynika z tej listy, po powrocie oczywiście pokazuje paragony i oddaje resztę. Pan i władca to wszystko wpisuje do Excela, bo ,,przecież ktoś musi nad tym panować". Na wakacje jeżdżą tam gdzie on chce (przecież to on na te wakacje zarabia), jakiekolwiek sprzęty czy urządzenia też zostają zakupione kiedy to on zauważy taką potrzebę. W ciążę też zaszła kiedy on stwierdził, że mogą sobie na to pozwolić, ale że on drugiego dziecka nie chce, to go nie mają. Pan i władca jest pedantem, więc ona codziennie rano, oczywiście pod jego nieobecność, musi odkurzyć całe mieszkanie, zetrzeć z mebli kurz i zachowywać nienaganny, wręcz sterylny, porządek. Dla mnie to nawet nie jest koszmar, ale horror! Dodam, że on ma dziś 42 lata, ona 34.

Mam koleżankę, w której domu był taki układ a ona go wprowadza również w swoje życie. Pamiętam jak kiedyś była zszokowana, gdy jej ojciec zawołał ją z salonu (siedziałyśmy w jej pokoju), by podała mu pilot do telewizora, który leżał na ławie jakieś 1,5 m od niego!

Ona, obecnie mieszka ze swoim chłopakiem, oboje są na studiach i dzień ma podporządkowany pod niego. Wstaje, tak by zrobić mu śniadanie, specjalnie wraca w okienku żeby ugotować mu obiad... i co jest dla nie obrzydliwe obcina mu nawet paznokcie u nóg kiedy on gra sobie na komputerze... widziałam to.

U mojego brata taki "patriarchalny" system funkcjonuje. I funkcjonuje dobrze.
Mój brat zarabia znakomicie (ma swoją firmę), bratowa zarabia niewiele.
Brat decyduje w domu prawie o wszystkim, jaki samochód kupić, gdzie jechać na wakacje, weekend etc.
Nie wtrąca się natomiast do spraw życia codziennego. Konto mają wspólne i bratowa dysponuje pieniędzmi wg własnego uznania.
Nie słyszałam aby mąż robił jej wyrzuty co do jakichś zakupów lub aby jej wydzielał pieniądze.
Brat nie robi w domu NIC. O przepraszam, wychodzi z psem. Ale to raczej zrozumiałe bo pracuje od rana do wieczora.
Nie jestem pewna czy bratowa do końca jest zadowolona z takiego układu, bo gdy są u nas to zawsze wyraża zdziwienie gdy widzi mojego męża przy pracach domowych. Niemniej jednak po tylu latach małżeństwa (25) układ już raczej uległ petryfikacji.
Dzieci też się do tego przyzwyczaiły. Brat trzyma je krótko (w dobrym znaczeniu tego słowa), nie jest skąpy i nie wydziela im groszy, ale jak któreś chce większą kwotę pieniędzy to musi popracować u niego w firmie.

Catwoman słusznie wskazała na różnicę między układem patriarchalnym a tyranią. Tego drugiego w rodzinie mojego brata nie ma.

Dziękuję za Wasze odpowiedzi. Jednak nie chodziło mi o to, aby przerabiać skrajne przypadki. W takim zrównoważonym stopniu przecież też istnieją związku, gdzie On ma ostatnie zdanie. Istnieją kobiety (w dalszym ciągu) na tym świecie, które w związku są stroną uległą a on jest bardziej dominującą. To też podchodzi pod układ patriarchalny - moim zdaniem. Chodzi o związku gdzie Mąż jest Głową Rodziny a nie Żona.

Jak sięgam pamięcią i wzrokiem dookoła, to zauważam coś takiego. W takim związku mężczyźni raczej stronią od prac domowych typu porządki, pranie, gotowanie, zakupy. Podejmują się natomiast cięższych prac np. skręcają meble, naprawiają sprzęty, wykonują remonty, naprawiają samochód itp. Zastanawiam się więc jak to wygląda na konkretnych przykładach.

W moim odczuciu oznacza to, że podejmuje ostateczne decyzje - uwzględniając zdanie żony, albo i nie.

Czyli możemy wyjść od razu z założenia, że patriarchat jest z założenia niefajny, bo uwzględnia potrzeby i osobę jednego tylko partnera. Ktoś tu napisał powyżej, chyba luc że w jej rodzinie się to sprawdza. Mnie się JAKO TAKI patriarchat jeszcze może troooooooszeńkę pozytywnie kojarzyć, jeśli chodzi tylko i wyłącznie o zarabianie pieniędzy. czyli: mąż zarabia, w domu robi prace które uznaje za "męskie" a żona siedzi w domu i ogarnia ten dom.

Catwoman dlaczego w patriarchacie miałyby być uwzględnione potrzeby tylko jednej osoby - tej dominującej?
Patriarcha dba o całą rodzinę, uwzględnia jej potrzeby. Tylko, że sam o wszystkim decyduje.

Czy z założenia jest niefajny?
Dla mnie - tak, nie chciałabym być w takim związku.
Dla kogoś innego - może taki układ być odpowiedni. Jeżeli jeszcze ktoś sam jest osobą "niedecyzyjną" to może to być dobre rozwiązanie.
Ile osób tyle podejść do problemu.

Zależy od ludzi. Napatrzyłam się na związki, w których ona tyra bez przerwy, pracuje, sprząta, gotuje, dba o dzieci, a on wykonuje prace "męskie", które jednak zdarzają się rzadko, bo ile razy coś się psuje, ile razy mamy remont? A zmywanie, pranie, gotowanie - codziennie to samo, a siły żre. I ona robi za kilka osób, bo chce mieć czysto w domu, chce zarabiać, bo jej to podnosi morale i żyją dostatniej, a on nie widzi problemu...

Albo też przykład z mojego domu. Pan i Władca o wszystkim decyduje, oczekuje porządku i obiadu o której on zechce, a czasami zechce godzinę po powrocie z pracy, nie od razu, wtedy trzeba mu podgrzewać, ciągłe pretensje. Mama myśli, że to ona rządzi w domu, bo de facto wszystko robi. I uważa czasami, że decyzja Pana i Władcy (ta najmądrzejsza) to wynik jej manipulacji... I do tego super dodatek: przerzucanie odpowiedzialności na matkę. To ona ma brudne naczynia, to ona ma bałagan, to jej wina, że coś tam... Pan i Władca podjął mądre decyzje, tylko wykonawca sobie z nimi nie poradził, Pan i Władca winny nie jest. Gdyby nie to, że ja się stawiam, mama nigdy by mu nie wypomniała czegoś. Ja otwarcie obrażam majestat, bo takim układem gardzę. Tata, mimo iż facet niby w porządku, żartowniś, dusza towarzystwa, naukowiec, w domu sobie nie radzi. Mama specjalnie gotuje coraz gorzej, więc on się sam wziął za świętość, czyli niedzielny obiad. Zmienia się facet, bo dotarło do niego, ile to kosztuje energii. Teraz już nie przegotuje makaronu (to była mamy wina, bo powinna monitorować!), tylko robi raban, bo jeszcze odcedzać nie potrafi. Dla mnie taki układ to wyzysk jednej strony, matka swego czasu miała spore problemy z psychiką, a ojciec po 35 latach życia na swoim uczy się dopiero elementarnych czynności w domu.

Jak mężczyzna jest rozsądny, to będzie rządził dobrze. Ale jak on ma dbać o to, żeby wszyscy byli szczęśliwi? Żona chce pracować, nie po to kończyła dwa kierunki, żeby siedzieć ciągle w domu, a on uważa, że musi siedzieć, bo co tam przedszkole, żłobki, babcie, co tam, że żona mogłaby nawet więcej zarobić niż on... (przykład z życia mojej siostry). Może trochę szkoda życia na testowanie w praktyce, czy nasz mąż będzie na tyle wspaniałomyślnym człowiekiem, że krzywdy zrobić nam nie da? W dodatku, im więcej władzy dostanie, tym trudniej mu ją oddać, jakby się okazało, że układ się nie sprawdza.

Ja mam "identycznego" z tą różnicą, że w jego rodzinie matka posiada władzę absolutną - coś jak u pszczół czy mrówek Królowa Matka otoczona robotnikami. Facet ma 35 lat i dalej mieszka z rodzicami co sam uważa za normę i zawsze jak matka wypuści go z domu to max do 22ej. Ktoś powie niemożliwe, a jednak.

Mój brat utrzymuje rodzinę, dużo pracuje, lubi swoją pracę. Żona lubi gotować i to robi. Porządki - codzienne częściej ona, ale gruntowne on. Decyzje... On, po uwzględnieniu jej wytycznych . Czyli w zasadzie ona, bo on ją kocha i chce, żeby była szczęśliwa, a jemu nie zależy na drobiazgach czy postawieniu na swoim, sporo rzeczy dla niej istotnych jemu lata (on dokraja do budżetu, ale częściej stara się powiększyć budżet).

Patriarchalne? Nie. Bycie ze sobą pełne miłości i oddania. Ale z boku... Ona w domu, on w pracy.

Ja moge powiedziec o takim zwiazku z wlasnego doswiadczenia. Moj maz utrzymuje nasza rodzine, niedawno urodzilam pierwsze dziecko, ja pracuje domu (jestem artystka). Nie nazywam mojego meza panem na wlosciach czy bog wie co ale sam fakt, ze on decyduje o wszystkim w domu jest mi baaaardzo na reke. Oczywiscie jesli cos mi sie nie podoba to czy on zdecyduje czy nie i tak zrobie po swojemu. Nierzadko zdarza sie, ze od razu protestuje i wtedy dyskutujemy na ten temat. Ale generalnie bardzo rzadko nie zgadzam sie z tym co on zadecyduje bo maz swietnie mnie zna i wie co lubie i co potrafie. Nigdy nie mialam zamiaru byc kura domowa a to czy ugotuje mu obiad zalezy od mojego wolnego czasu i humoru. Nie ma obiadu to idziemy cos zjesc na miasto lub po drodze do domu zostanie zakupione przez mojego meza. I nie pomoze fakt, ze maz wraca zmeczony z pracy i jest glodny. Nie obsluguje go jak sluzaca ale jak mam okazje robie mu jedzonko czy cos do picia i podaje pod nos bo go kocham. Wcale nie uwazam tego za cos gorszego. W kazdy weekend natomiast to ja dostaje swieze sniadanko rano podane czesto z bukietem kwiatow. Po urodzeniu syna moj maz zostal ze mna przez miesiac w domu i bardzo mi pomagal. Fakt, czesto dezorganizuje mi moj wlasny plan dnia bo do wszystkiego sie wtraca. Ale wiedzialam od poczatku, ze nasz uklad nigdy nie bedzie partnerski bo moj maz jest bardzo skoncentrowany na kontroli i przewodzeniu. Ale dzieki temu, ze on jest taki nie musze sie przejmowac bzdurami, martwieniem sie o to czy nie zapomnialam czegos zaplacic. Z kazdym problemem moge sie do niego zwrocic i wiem, ze on bedzie mial na to wszystko czas i szczere checi pomocy.
Czasem takie zwiazki wpadaja w patologie i to jest tyranizm ale ja moj zwiazek traktuje jako baaaardzo przyjemne odseparowanie rzeczy ktore nigdy mnie nie krecily (prowadzenie domu) a te rzeczy ktore cenie w zwiazku najbardziej (bliskosc i opieka czlowieka, ktorego kocham). I musze przyznac, ze idealnie mi sie zyje.

___________________________________________

Wieczne Miasto BG