Milczeć czy naprawiać?

Z jednej strony jest mi przykro i chce mi się płakać, z drugiej chyba to najlepsze wyjście, nie chce robić mu nadziei jak ja sama ze sobą nie daję rady...

Mówiłam, co do tego pierwszego zrozumiał i nie miał pretensji, co do pracy, bo głównie o to się rozeszło właśnie na ostatnim spotkaniu, już w zasadzie nie wiem czy chodzi głównie o to że poczuł się źle z tym że się musi kryć przed innymi, czy już bardziej o to że zawsze muszę postawić na swoim. Co do tej pracy jeszcze to no nie wiem, nie pracujemy w jakims korpo, tylko on kierowca, ja biuro, więc styczność jako tako jest słaba, z tym że mu chodziło że jak coś opowiada jak go chłopaki pytają to musi kłamać np. Z kim był na sylwestra itp, no głupie błahe rzeczy, ale może dla niego takie nie są, ja rozumiem, ale też ja nie chciałam się ugiąć bo jestem raczej osobą która nie lubi zwracać na siebie uwagi, gdzieś tam zawsze z boku, a tutaj byłaby sensacja z tego zrobiona i głupie pytania, dogadywania, nie znoszę tego. No i mówiąc mu o tym twierdzi że to problem z dupy, że jesteśmy dorośli, że go nie obchodzi czyjeś gadanie, nawet jak nie wyjdzie to ma prawo nam nie wyjść itd ale że widzi że nie ma nic do gadania bo i tak musi być po mojemu i właściwie na tym się skończyło

Może tak być, dlatego zdecydowałam się na terapię z nadzieją że coś we mnie zmieni.

Ale terapia nie jest mi potrzebna żeby się w nim zakochać tylko pokonać to co we mnie siedzi i móc normalnie funkcjonować i stworzyć normalną relację,bez lęków .

Eve17, odpowiedz sobie na pytanie czy to jest facet, który rzeczywiście Ci odpowiada, podoba i chciałabyś z nim być gdyby nie te zahamowania i lęki przed bliskością. Czy spotykałaś się z nim wyłącznie z tzw. braku laku. Wiesz, zastanawiające jest to, że za wszelką cenę chciałaś utrzymać ten związek/znajomość w tajemnicy, tak jakbyś tego wstydziła. A z tego co piszesz nie masz raczej podstaw bo mimo, że pracujecie w tym samym miejscu nie macie relacji zależnej. W pracy powstaje wiele związków i raczej są bardzo pozytywnie odbierane jeśli tworzą je wolni ludzie z różnych działów. Co innego romanse z żonatymi czy/i przełożonymi. Nawet jak się okazuje, że powstała para, której relacje byłyby zależne, to się takie osoby przenosi tak by tej zależności nie było. A jak rozstaną? Cóż, życie...
Dlatego sama przed sobą odpowiedz, czy to tylko lęk przed bliskością czy po prostu nie chcesz by w pracy go z Tobą łączono i nadal chcesz uchodzić za "wolną" lub taką o której życiu prywatnym nikt nic nie wie.

Ale z boku to wyglada właśnie tak, jakbyś się tej znajomości wstydziła i ją ukrywała.
Trochę tez jest to dziecinada, jak dla mnie, to tłumaczenie „co ludzie powiedzą“.
Skoro oboje jesteście wolni, to normalne, że ludzie się poznają także w pracy, zaczynają się spotykać i czasami coś więcej z tego wychodzi, a czasami nie. Ale takie udawanie wśród współpracowników, że nic Was nie łączy, to bardziej pasuje do pokątnego romansu, albo zahacza o drobnomieszczańską dulszczyznę.

Emocjonalne, depresyjne, oddalanie się się od wszystkich, lęki itp.

Gdyby mnie nic nie ciągnęło do niego nie spotkałabym się z nim, z tym że teraz przez to dziadostwo w mojej głowie jestem już tak skołowana że sama nie wiem co jest ok a co nie.
Rozchodzi mi się głównie o to czy zostawić sprawy takimi jakie są (cisza) i nie robić już nic, niech się dzieje wola nieba, przepraszać czy wyjaśniać, czy nie wiem..

Macie też spojrzenie z innej perspektywy i chociaż dzięki temu widzę że no w zasadzie trochę zrobiłam z igły widły chcąc uniknąć sytuacji które mogą się wydarzyć a nie muszą.

dokladnie tak samo uwazam, zreszta jak przeczytałam pierwszy post to pomyslalam sobie - no dobrze a gdzie jest dialog? Oczywiscie ze urasta to do rangi problemu jesli nie jest orzegadane.
Mysle ze to pierwszy kork, ewentualnie zawsze sie mozna rozstac jak komus nie po drodze