Albo zostanę tu albo rozwod

Przewidywałam konsekwencje wyjazdu. Biłam się z myślami dwa lata co robić. . Kto nie próbuje ten nie wie co będzie. Ciężka decyzja bardzo. I bolącą. Biorę do siebie bardzo to że mój mąż nawet nie próbuję mnie zrozumieć. w małżeństwie trzeba szukać rozwiązań, nie stawiać Ultimatum. To boli najbardziej ta jego brak walki i szukanie rozwiązań wspolnie

Tak, właśnie szukam dla syna pomocy online. Mam przeczucie ze to moja wina co teraz przechodzi że go tu zabrałam. Nawet jak terapia się powiedzie, co dalej, tu nie ma jak wyjsc do ludzi, siedzimy samotni.

Daj sobie szansę. Naucz się dobrze języka, bo to podstawa. Sprawdź czy są w okolicy jakieś grupy, zrzeszenia Polaków za granicą, bo często są. Nie chcę mi się wierzyć, że nic nie ma do roboty w okolicy. Jesteś w dużym mieście czy może niemal wioska? Wszędzie da się coś znaleźć do roboty. Idź z synem na basen, na spacer albo rower - albo niech sam idzie. Do kina? Poczytaj o historii okolicy, może warto pozwiedzać? To, że siedzicie w domu to jest wasz wybór.

Niestety wywiało tu ludzi. Język już znam, skończyłam dwie szkoły językowe, syn też doskonale mówi po niemiecku. Tu wszystko zamknięte, kina baseny, restauracje, nawet sklepy do niedawna. Tylko zaszczepione osoby mogą wejść gdzie chcą. Tylko spacer zostaje po parku lub mieście, ale nastolatek jyz nie chce, rower fajny ale ta opcja też może się w końcu znudzić. Tu jest inna rzeczywistość niż w Polsce, do pracy codzienne testy przed wejściem. Zwalniają ludzi bez szczepienia.
Problemem dla mnie jest tu że jak to możliwe że mój mąż nie idzie na żadne ustępstwo, że to ja mogłam wszystko zostawić a teraz gdy muszę synowi pomoc to mało go to obchodzi. Moglibyśmy spróbować parę miesięcy wyjechać, przeczekać te trudne czasy i wrócić znów jak będzie już lepiej, są różne rozwiązania, boli to że jak mi się nie podoba to mogę wracać.. Więc co to za miłość? To układ bardziej i opcja życia z tą czy tamtą osobą. Jak jest miłość to nie ma mowy o rozstaniu tylko bycie elastycznym co do sytuacji. Mój mąż był zawsze na 1 miejscu ale jak widzę że dla niego ja jestem niżej niż praca np, to pora abym też umieściła go niżej i moje własne dziecko było dla mnie priorytetem. To prawda wiele osób wyjechało, pracuje i ma się dobrze. Ja też osiągnęłam tu dużo co nie znaczy że jestem tu szczęśliwa, mnóstwo dzieci i dorosłych nie umie mimo to odnaleźć się i cierpi na depresję i jedyny ratunek czasem tylko powrót. Każdy z nas jest inny. Chciałabym bardziej poznać wasza opinie jak można rezygnować z miłości chyba że dla kogoś to nie miłość. To nie moje widzimisię to ratunek dla syna, lekarz też mi to powiedział. A co jakbym zachorowała ja i musiała się przeprowadzić tam gdzie możliwe leczenie, też by mnie zostawił?

Zawsze priorytetem powinien być syn, bo tu miłość jest bezwarunkowa, w przeciwieństwie do partnera.
Nie zwróciłam uwagi, że on jest Polakiem, myślałam, że Niemcem, dlatego nie chce słyszeć o mieszkaniu w Polsce.

To zmienia postać rzeczy, ale nie można zakładać, że chcesz wrócić na próbę, bo wiadomo, że już nie wrócicie do Niemiec, więc nawet nie mów o próbie, bo on wie, że nie byłoby powrotu.

Nie porównuj swojej miłości do jego, miłość też wszystkiego w życiu nie rozwiązuje, można powiedzieć, że czasem komplikuje.
Tym bardziej, jak się te pierwsze miłości przeżyło... Dla męża bardziej się liczy wygoda, wikt, opierunek i seks, co też nie dziwi, bo faceci tak mają, szczególnie w średnim wieku.

Jakbyś musiała wyjechać na leczenie, to by czekał, aż wrócisz, przecież miłość nie polega na tym, żeby się poświęcać i krok w krok podążać za partnerem.

Ale byłby w porządku, jakbyście wyjechali z synem i przez parę lat odwiedzali się, tak jak było zanim tam zamieszkałaś, ale on widać potrzebuje kobiety pod ręką, więc nie licz na swoje oczekiwania.

Pandemia minie, więc jeśli ona ma na was tak destrukcyjny wpływ, to przeczekajcie ten czas.

Gdzieś kiedyś przeczytałam, że okres 5 letni jest tym czasem na emigracji, w trakcie którego albo się aklimatyzujemy, albo nie.
Autorko, aż się boję pytać, bo to temat zakazany w Polsce, ale jesteście z synem niezaszczepieni? To wyklucza Was z wszystkiego praktycznie. No ewentualnie dla rozrywki możecie sobie pójść do sklepu spożywczego.
Ja jak tylko stałam się pełnoletnia, to wyjechałam z kraju, wcześniej już też pracując cyklicznie zagranicą. I to był świetny czas. Tylko wyjechałam z angielskim na poziomie C1, po kilku latach nie tylko mówiłam native, ale nauczyłam się drugiego języka. Zmierzam do tego, że języki, to świetna inwestycja. I na każdym etapie można się doskonalić. Może pomyśl, czy nie warto szkolić się dalej?
U mnie było tak, że mąż najpierw wyjechał dla mnie, a następnie ja dla niego wróciłam do Polski. Tylko miałam już plan jako taki na siebie w ojczyźnie. Czy Ty masz plan dla Was?
To ważne by nie wracać w próżnie. No i zadaj sobie pytanie, czy jesteś rozczarowana tym, że mąż nie ma zamiaru rzucić wszystkiego i wrócić dla Was do kraju? Czy faktycznym stanem Waszej sytuacji w DE?
Życzę Ci dobrej decyzji

P.S. Nie do końca zgodzę się z tym, że nie da się wejść w szeregi innej narodowości. Tym bardziej teraz, gdy na całym świecie są mieszanki narodowe. Fakt, nie wiem, jak to jest w Niemczech. Ja mieszkając we Francji, miałam przed mężem chłopaka Francuza. Nikt mi nigdy z jego rodziny, nie dał odczuć, że jestem obca. Pomimo fatalnego akcentu francuskiego Także może spróbuj swoje niemieckie życie zrobić ciekawszym. A jak nie wyjdzie, to wtedy decydujcie o powrocie. Wszystkiego dobrego!