Gdy miłość cię woła, idź za jej głosem....

choćby Cie wiodła po ostrych kamieniach.
To moj pierwszy post... Jakas siła mowi mi zebym w koncu to z siebie wyrzuciła. Moja hostoria nie trwała zbyt długo. Ponzalismy sie na dyskotece, od razu wpadlismy sobie w oko. Potem juz jakos tak wszystko zaczeło sie toczyc w dobrym kierunku. Poszłam z nim na wesele, poznalam rodzicow, siostry. Budziło sie we mnie cos na kształt szczescia, Chociaz nie chcialam tego do siebie dopuszczac. Do pewnwego momentu w zyciu uwazalam ze mi nic sie nie nalezy. ( byc moze napisze  o tym dlaczego gdzie indziej ) Zawsze byłam inna, i zawsze tak sie czułam, bardzij dorosla niz rowiesnicy. Moze dlatego tak mnie odtracali i wytykali palcami i śmiali ale ja nie o tym. A wiec poznalam go rok temu, przez 2 miesiace poznawalismy sie, nadszedł dzien kiedy umarł moj dziadek... tak bardzo chcialam zeby wtedy był przy mnie.. Zadzwonił.. potem sie sptkalismy i w niedlugim czasie zaczelismy byc ze soba na powaznie. Ja zaczełam sie cieszyc tym szczesciem, zaczelam pokazywac ze i w koncu mu sie udało ze i ja na cos zasługuje. To był moj bład..;( Ludzie ktorzy kiedys mnie tak zranili , zaczeli wtracac sie w moje szczescie, zaczeli wchodzic do niego zlapami, zaczeli mi je odbierac. Znow... znow... To tak boli.. całe zycie stac na uboczu i nic nie robic pozwalac na krzywde , nie mogac nic zrobic... Zaczeło sie od tego ze jakis kuzyn powiedzla jego mamie ze do nas( mam jescze 2 siostry) cialge przychodza jakies chłopaki i ze dziewcyzny z miasto to najgorsza partia ze zeby sobie dał spokoj. Dodam ze jego rodzice sa starej daty po za tym sa sznowanymi ludźmi. I wtedy zaczeli mu mnie obrzydzac, ale jescze nie było tak źle. Powiedzial ze na pewnoe cos wymyslimy... Ale na jakis czas rozstalismy sie przez te plotki, bolalo mnie to bardzo szczegolnie ze nikt nigdy nie chce mi dac szanys pokazac jaka jestem naprawde, czuje ze zasługuje na odrobine szczescia choc a ciagle jest inaczej. Potem dziewcxzyna ktora chodzila ze mna do gimnazjum powiedziala jego siostra z ktora poźniej chodzila do szkoły jaka to ja nie jestem, i ze widziala mnie gdzies z kim. To wszystko na złosc, nigdy nie chciala mnie poznac, zawsze trzymama z wiekszoscia, zawsze mnie odrzucali. Wtedy zaczeło sie najgorsze. Jego rodzice nie dawli m spokoju wiedzialam jak ciagle sie meczy, rozumiem jak to jest powtarzac codziennie komu ze jakas osoba jest taka i taka budzi sie wtedy takie podejrzliwe uczucie..Znow sie rozstalismy wcale tego nie chcac, ja sie odezwalam nie moglam tego wytrzymac, napisalam zebysmy widywali sie chcoiazby nawet co 2 tygodnie , ze go kocham i ze mimo wszystko chce o niego walczyc. Spotkalismy sie nie mogac sie soba nacieszyc... ale znow to nie trwało długoo.. kolejnym razem on sie odezwał, spotkalismy sie przypadkiem na dyskotece i nie mogł wytrzymac i do mnie podszedł.. znow mu uwierzylam... Duzo rozmawialismy zawsze na ten temat.. ciagle mu tłumaczylam ze jakos nam sie uda przekonac rodzicow i on bardzo tego pragnał.  Niedawno poszlismy do jego siostry i spotkanie było bardzo symatyczne, wszystko wyadawalo sie ze jest na dobrej drodze, mowil ze juz mu nic nie mowia... ze jst dobrze ze mnie kocha i teraz napewno sie wszystko ułozy. Po raz kolejny zaczelam w to wierzyc... znow poczulam ze przepełnia mnie szczescie... Do pewnego majowego dnia... kiedy wszystko zaczeło znow byc przeciwko mnie, ukradli mi rower , koles co zalatwial wyjazd i odwolali go nie chciał zwrocic pieniedzy, i tym samym zostalam bez pracy a myslalam ze cos zarobie za granica. I wtedy pomyslalam ze dobrze ze chociaz mam jego. Tego samego wieczoru rozmawialismy, czulam ze cos jest nie tak.. zapytalam czy znow sie zaczeło.. powiedzial ze tak... juz nie moglam wytrzymac... nie umialam.. powiedzialam ze musimy to przemyslec... a co tu myslec.. nie chcialam juz dłuzej caigle sie bawic w kotka i myszke.. nie chcialam znow miec nadzieji a za chwile ja tracic... ile razy mozna... I tak nastepnego dnia powiedzialam mu dłuzej tak nie moge, ze nie chce zeby juz obiecywał i zwodził ze bedzie lepiej skoro nie umie sobie z tym poradzic.. swoja dorga tez sie nie dziwie... codzinnie slyszec o swojej ukochanej ze jest zła ze go zdradzi ze napewno tak bedzie, ze on ma szacunek i oni chca dla niego jak najlepiej i ze niech sobie wexmie lepsza kobiete. On zawsze sie im stawial mowil ze mnie kocha.. pytal dlaczego nie chca mnie poznac ale to nic nie dawało... moze nawet pogarszalo sytuacje.. . Jescze napisze ze bylismy naprawde dobrana para.. bardzo dobrze sie doagadywalismy , potrafilismy rozmawiac bez przerwy pare godzin albo poprstu siedziec w ciszy przy sobie.. Prawie sie nie kłocilismy oprocz paru zwad o głupstwa ktore szybko wyjasnialismy i tego nieporozumienia z rodzicami. Wiem jak wiele on do mnie czuje ale wiem tez jaka ma presje. Pragne zeby przyjechał powiedzial ze nie moze bezemnie zyc, ze to uczucie jest silniejsze niz wszystko ze dalej bedziemy walczyc..a najbrdziej to kiedy przyjezdzał zmeczony po całym dniu pracy(ciezko pracuje) i mowil "Myszko jestem taki zmeczony ale tak bardzo chcialem Cie zobaczyc i utulic"  a z drugiej strony powiedzialam mu przeciez co innego. Mam dosc.. zabrali mi wszystko.. zabrali mi moje marzenia... Jest jedynym mezczyzna z ktorym chce speidzic reszte dni.. choc zawsze byłam przeciwna małzenstwu ze wzgledu na to co robił ojciec mojej mamie i nam. Juz wolalabym zeby mnie zdradzil czy zrobic cos ejscze gorszego nie wiem... Ale ten pwood rozstania jest taki absurdalny... ale jak mam ich przekonac ze jestem dobra dziewczyna skoro nikt nigdy nie dał mi szansy... a jego rodzice tez nie chce mi jej dac. Moje serce krwawi... Ale wypisalam co mysle i czuje teraz delikatna ulge... Dziekuje.