Odległość + brak zaangażowania?

Moim zdaniem sama sobie odpowiadasz na swoje pytanie. Ta relacja stoi w miejscu i nie ma rozmowy na temat tego, żeby coś się mogło zmienić. Nie ma żadnej gwarancji, że coś się z czasem zmieni. Myślę, że aktualnie dobrze mu jest w takim układzie w jakim jest. Ile macie lat ? On miał już żonę, ma dziecko. Możliwe, że drugi raz się żenić nie chce i na kolejne zostanie ojcem też nie ma ochoty. Sama etykietka jest przereklamowana, bo to tylko etykietka. Ważne jak się czujesz w danej relacji. Skoro coś Cię mocno uwiera i nie ma raczej szansy na to, że to się zmieni, to raczej trzeba pomyśleć o zmianie.

Tu nie ma innej rady jak postawić kawę na ławę. Nie owijaj w bawełnę. Powiedz mu po prostu, że chcesz z nim być, że ci zależy. I jak to wygląda z jego strony. Nie daj się zbyć.
Po prostu otwórz się i powiedz, że oczekujesz jasnej sytuacji.
Będzie wóz albo przewóz. Będziesz wiedziała na czym stoisz.
Jak będzie kręcił mimo takiej "konfrontacji" albo powie, że nie zamierza się z tobą faktycznie wiązać no to masz jasność, nie?

Nie chciałem ci tego pisać by nie wyszło że go bronię ale sama sobie dopowiedziałaś tu dwie ważne rzeczy.
Po pierwsze, strach przed odrzuceniem. A nie przyszło ci do głowy, że on, po swoich przejściach też się może bać pierwszy otworzyć?
Druga sprawa, nie mówi ci tego co ty byś chciała. Większość ludzi nie posiada daru telepatii, niestety.
Uważam, że skoro ci zależy na nim, zaangażowałaś się to powinnaś pierwsza uderzyć. Nie ma żadnego obowiązku żeby zrobił to facet - ja uważam taką postawę za chorą i toksyczną, oczekiwanie od drugiej osoby że się domyśli, zrobi pierwszy krok czy coś.
Konfrontacja - w takich sytuacjach - to najlepsze wyjście. Pozwala albo rozwinąć relację albo iść do przodu zostawiając relację za sobą. Tylko błagam, nie próbuj z niego wyciągnąć najpierw co on do ciebie ma albo nie ma tylko sama się otwórz, daj coś od siebie. I wtedy oczekuj odpowiedzi, tak jest fair.

Zgadzam się z Wami - to jest bez znaczenia, które z dwojga ludzi powie pierwsze, co czuje i myśli. To nie te czasy, że kobieta miała siedzieć w wieży i czekać, aż książę przybędzie i zapragnie małżeństwa choć mam wiele koleżanek, które sobie nie wyobrażają pierwsze napisać, pierwsze się odezwać, pierwsze zaproponować spotkanie. Z różnym skutkiem. No, ale nie o tym.

Tak, trzeba będzie odbyć tę rozmowę, ale tak sobie myślę, że zrobię to na żywo, przy najbliższym spotkaniu.

I tak - faktycznie nie przyszło mi do głowy, że on może bać się odrzucenia tak samo, jak ja. Dopiero teraz to do mnie dotarło.
Przecież on też miał swoje przejścia, a sam wiele razy mi powiedział, że on zamiast opowiadać, to woli mi pokazać, że jestem ważna. To są jego własne słowa, zarówno z początku tej znajomości, jak i z paru miesięcy temu.

To nie jest wylewny człowiek, to nie jest latino lover nawijający makaron na uszy, który godzinami karmi dziewczynę słodkimi słówkami o jej oczach jak gwiazdy na niebie. On szybciej się udusi, niż mi powie coś w tym stylu. W jego przypadku "ładnie wyglądasz" to najwyższy komplement. Wtedy już muszę naprawdę przepięknie wyglądać, bo w innych sytuacjach po prostu siedzi i się we mnie wpatruje.

Trzyma też straszny dystans. Jak się dłużej nie widzimy, to na początku jest taki... odległy. Pocałuje, przytuli, pogada, ale dopiero po chwili zaskakuje mu tryb "widzimy się i mamy się blisko".

Wnioski mam takie:
To może być tak, że on ma dobrze, tak jak ma teraz i nie chce zmieniać tej relacji, że nie chce się wiązać ze mną i najwyżej zwiąże się z kimś, kto go w końcu oczaruje.
Ale może być też tak, że on potrzebuje więcej czasu, żeby się otworzyć i po prostu boi się mówić o uczuciach, a także ma obawy, że ja mogę tego nie odwzajemnić.

No nic, dowiemy się, jak się zbiorę, żeby przemówić.

Wiesz, byłam w długim związku, gdzie byłam stuprocentowo pewna swojego partnera, a okazało się, że miał równoległe życie, więc pewności co do tzw. wierności nie będę mieć już nigdy.

On te "wiele relacji" miał przede mną, wiem, bo o to zapytałam, czy był sam = siedział w domu w samotności, czy się z kimś spotykał, czy luźno, czy na poważnie, jak to było.

Tutaj też nie mam pewności i nie będę jej mieć, jedyne co, to kiedy nie ma go blisko to mamy stały kontakt i oboje wiemy co kto w danej chwili robi - ale to tak naturalnie wychodzi, z rozmowy. Nikt nikogo nie sprawdza.

Tak, po mnie wyraźnie widać, że mi zależy, po nim też widać, że mu zależy, ale rzecz jest w tym, że ja chcę przenieść to na wyższy poziom, chcę chyba takiego ustalenia, że jesteśmy razem. Mogę tu mówić tylko za siebie.

Jak długo się znacie?
Jak długo wasza relacja przypomina związek, czyli te czułości, seksy?