Prezent dla byłej ?

NIE.
Zdecydowanie nie.
Żadnych prezentów i żadnych kwiatów.

Jakich słów uzyć, by druga osoba uwierzyła, że on/ona wie, czego chce i czego nie chce?

Co "trzeba" myśleć o sobie, o drugiej osobie, by mimo rozstania i słów, które padły, zastanawiać się nad dalszym, choć pośrednim, kontaktem?

Bartolin2,
było, skończyło się. Twoja była już dziewczyna zakończyła związek. Daj jej spokój.

A myślicie że dobrym rozwiązaniem będzie odpuszczenie sobie teraz, nie pisanie do niej i odezwanie się za jakiś miesiąc ? na przykład w dniu urodzin jej ?

Czego w tym stwierdzeniu nie zrozumiales? Nie to znaczy nie. Temat zamkniety, zycie kreci sie dalej.

Nie zamierzam jej śledzić, sprawdzać tylko po prostu mam małą nadzieje że może nam się uda, może zatęskni i zaczniemy budować to od nowa

Tylko że jeśli ona teraz jest na etapie na nie to narzucając jej się co najwyżej bardziej ją do siebie zrazisz.

Przeczytaj swe posty powoli, ze zrozumieniem.
Między nadzieją a szukaniem kontaktu/wysyłaniem prezentów/składaniem życzeń różnica jest gigantyczna.

Chcesz rady?
Naucz się szanować innych. Siebie też.

Dokładnie dlatego nie odzywam się do niej, chce dać jej odpocząć przemyśleć. Wiem że przejmuje się rozstaniem, boli ją to bo byłem jej "pierwszą miłością" powoli dochodzi do siebie, zaczyna chodzić ponownie na siłownie i zastanawiam się po prostu czy nie odezwać się za około miesiąc do niej, porozmawiać

Widzę że na siłe próbujesz mnie odrzucić od zawalczenia o nią. Ludzie wracają i po kilku miesiącach latach od siebie, rozumieją że jednak warto drugi raz spróbować a Ty jesteś NIE na wszystko.

A czego mi współczujesz ?

Przeczytaj, namawiam powtórnie, swe posty. W nich znajdziesz odpowiedź.

Mam małą nadzieje że jak jej dam więcej czasu to zrozumie, zatęskni i może wtedy będzie lepszy czas na rozmowę

Nadzieję możesz mieć i może się nawet spełni to na co liczysz ale nie uważam żebyś powinien mieszać jej w głowie skoro powiedziała Ci jasno czego chce.

Stalkuj dalej i nakręcaj się w tym, szukając na siłę sposobności do tego, a sam się przekonasz kiedy przyjdzie do Ciebie policja, że to jednak nie jest spoko pomysł.
Ale widocznie należysz do tej grupy, która wszystkiego musi sama doświadczać.

Dlaczego miała by do mnie przyjechac policja ? Jej rodzice bardzo mnie lubią, poczułem kiedyś że to ta ”jedyna” tak samo jak i ona często powtarzała że bedzie mnie kochała do końca. Wiem że zawaliłem to po całości nie widzialem, nie rozmawiałem z nią jak jej jest na prawde, na koniec mówiła że bylem jej pierwszą miłością i takiej miłości nigdy sie nie zapomina dlatego chce sie starać

Bartolin, ale ona powiedziala Ci, ze nie chce, zebys dalej probowal i zawracal jej glowe.

Wiec moje pytanie brzmi tak: czego nie rozumiesz w stwierdzeniu, ze masz jej dac spokoj.
Dlaczego uwazasz, ze ona nie potrafi jasno decydowac za siebie i dlaczego uwazasz, ze jezeli powiedziala Ci, ze nie chce, to Ty wiesz lepiej czego jej potrzeba i czego ona chce?

Pytanie do autora wątku - czego oczekiwałeś po napisaniu go tutaj?
Opinii, czy potwierdzenia słuszności swoich postanowień?
Bo opinie poznałeś - wiele takich samych. Pech chciał, że nie potwierdzają one Twoich przekonań i postanowień. Jaki więc cel dalszego ciągnięcia tej dyskusji?

Trudno Ci odpuścić, bo dużo od niej dostawałeś. Tak dużo, że dalej, mimo zapewnień o zrozumieniu swej winy, masz w odwłoku jej zdanie, jej potrzeby.

Nie widzisz, że ona leje Ci kit mówiąc o przyczynach zerwania. Ona się Ciebie pozbyła, nie chce już tego związku, zawadzasz jej. Ogarnij to i nie płaszcz się przed nią.

Musisz sobie uswiadomic jak sytuacja wyglada, a nie podnosic sie na duchu i robic sobie niepotrzebnie nadzieje.

Robienie z siebie wycieraczki, teraz czy za miesiąc - niewiele zmieni.

Właśnie wiem, mówiła że czekała aż uczucie samo wróci ale jak mialo wrocic skoro ja myslalem że wszystko jest okej a ona nic w sumie nie mówiła ani nie próbowała naprawiać, po zerwaniu dopiero sie dowiedziałem co i jak, rozmawialiśmy powiedzialem ze jestem największym idiotą że tego nie widzialem ale ona doszła do wniosku ze nie ma sensu próbować bo ona juz nie chce, nie widzi tego i nie chce próbować

To na jakiej podstawie miałeś nadzieję na zmianę jej decyzji? I dlaczego mamienie się jest lepsze od stąpania po ziemi? Oba pytania retoryczne.

Dokładnie.

Dobrze napisane.

Wiem, po zerwaniu dopiero uświadomiła mnie że jej nie wspierałem, nie rozmawiałem na poważne tematy, trudne tematy dla niej i to był główny powód dlaczego zerwała
Dlaczego jej nie wspierałem ? Wspierałem ale po prostu za krótko ją znałem około 3lat zeby zerknąć na nią i zobaczyc że cos jest nie tak. Chodziła i dusiła wszystko sama w środku po prostu potrzebowała mnie do rozmowy

Dlaczego brak?

Otóż nie, nie obiecywałem jej złotych gór ani niczego nie możliwego. Dlaczego to sobie teraz dopiero uświadomiłem ? Bo nie wiedzialem że tego potrzebuje, udawała że wszystko jest okej ale nic nie było okej. Jestem typem człowieka że zawsze kazdego wysłucha, kazdemu chce pomóc to jezeli mojej dziewczynie było zle i bym o tym wiedzial to bym nie pomagał? Oczywiście że bym pomógł z całych sił zeby była szczęśliwa i czuła moje wspieracie. Nie chciałbym byc tylko jej chłopakiem ale tez przyjacielem któremu moze wszystko powiedziec tak jak przyjaciółce i liczyc na wsparcie, zrozumienie

Jaka przyczyna ? Po prostu mi to powiedziala że potrzebowała mnie, potrzebowała rozmowy poważnej, wsparcia a ja jej tego nie dawałem, gasło po mału jej uczucie przez to wlasnie że sama nosiła to wszystko w sobie i jej nie pomagałem i po prostu nie wytrzymała i zerwała ze mną bo przez to wszystko nie kocha mnie tak jak kiedys

Temat jakich wiele, chociazby temat Witusia identyczne brzmienje, ta sama gadka, doslownie, kropka w kropke. Najlepsze, albo najgorsze jest to, ze z perspektywy czasu i ilosci podobnych historii dochodze do wniosku, ze kazdy, ale to kazdy choc raz musi to przezyc, tzn chec powrotu, proby powrotu i doprowadzic partnerke do etapu, gdzie w koncu ma na tyle dosc, ze albo odcina sie sama, albo blokuje albo tak jak ktos tutaj napisal konczy sie na policji.

Wiecej szacunku kolego do samego siebie. Nie to nie i koniec, urywasz kontakt. A co ma byc czy to ta czy inna kobieta, to juz pozostaw to losowi, nie ma co walczyc, bic sie z czyms na sile, bo byc moze prawdziwa milosc na Ciebie czeka, albo przelatuje Ci przed nosem bo Ty skupiasz sie na tej, ktorej juz tak naprawde nie ma.

Zabawne, w takim razie wychodzi na to, że ja też powinienem swój związek zakończyć bo moja była mnie nie wspierała. Ale tak to już jest, że faceci w tym aspekcie mogą mniej. W sumie ile to forum potrafi rzucić innego światła na różne rzeczy.

Co do meritum, skoro sam mówisz, że nie chciała Ci mówić o problemach, nie chciała ich rozwiązywać i myślała, że problemy dwojga ludzi będzie w stanie zwalić na Ciebie (tylko jak miałeś sobie z tym poradzić, skoro nie wiedziałeś co naprawiać) bądź naprawiać samemu no to ewidentnie tu nie było pola do rozwijania się związku. No nie jesteś alfą i omegą, a związek to nie gra w zgadywanki. Jak nie było ją stać żeby usiąść i porozmawiać, to wyobrażasz sobie jakąś przyszłość w tym związku? Jak by to wyglądało za 5, 10 lat?

Edit.

Prawda, temat podobny, z tym że to moja była chciała kontaktu, a ja tylko nie miałem siły odmówić. Jeśli chcesz to zapraszam do lektury (z góry przepraszam za żałosny jego ton ale wtedy jeszcze było kupę emocji i żalu) Chociaż jak u Ciebie emocje opadną to sam zrozumiesz, że nie warto. Chociaż Ci się wydaje, że masz sobie do zarzucenia to czy tamto (nie wiem, nie siedzę w Twojej głowie, sam wiesz najlepiej jak było) to zapytaj samego siebie czy nie jest to tylko i wyłącznie odpowiedzią na jej pretensje post factum. Jeśli tak, to już wiesz, że nie ma co się zadręczać.

Dlaczego?
Choćby dlatego, że:
1. sam sobie zaprzeczasz,
2. wystarczy być uważnym, by zauważyć co z drugim, w dodatku bliskim, człowiekiem się dzieje,
3. niczego nie zrozumiałeś, nie rozumiesz i nie usiłujesz zrozumieć,
4. w dalszym ciągu szukasz usprawiedliwień dla swych zachowań.
Pozostaje tylko mieć nadzieję, że temat jest z sufitu wzięty, a Ty jesteś trollem.

***
Walczyć o kogoś, kto przez 3 lata nie wiedział, że bliska mu osoba potrzebuje wsparcia?