trudne rozstanie

Witam wszystkich,
chciałam podzielić się również moją historią.
Byłam z chłopakiem przez 5 lat, razem dorastaliśmy, kończyliśmy studia, zaczynaliśmy prace. problem w tym, że ja dorosłam, a on dalej pozostał na etapie nastolatka. Przez 2,5 roku mieszkałam u niego w domu, razem z mamą i siostrą, z którą się nie dogadywałam. Wszelkie rozmowy na temat wyprowadzki kończyły się stwierdzeniem, że on ma dom, więc nie będzie płacił komuś innemu, a problem tkwi we mnie, skoro nie mogę się dogadać. Oczywiście najważniejsze zawsze było także piwko z kolegami. Często obiecywał, że wróci koło północy, nie wracał, a potem dzwonił nad ranem totalnie napruty, żeby po niego przyjechać. Po alkoholu wdawał się często w głupie dyskusje, często więc kłóciliśmy się na imprezach. Ale najważniejsze było dla mnie, że jesteśmy razem. Rozpoczęliśmy budowę domu. Jego mama dała nam kawałek ziemi i mogliśmy zacząć się budować. problem w tym, że on nie miał w ogóle planu na budowę, pytania o pieniądze zbywał, wychodził z założenia, że jakoś to będzie. Ja wzięłam pożyczkę z pracy i zależało mi na tym, żeby sprawę ziemi uregulować prawnie i żebym w razie czego była zabiezpieczona. On na to, że przecież powinnam mu ufać. W końcu trafiliśmy do notariusza, ale okazało się, że musielibyśmy zapłacić kolosalny podatek, więc najlepiej wziąć ślub. On przytaknął, ja zapłaciłam za przepis ziemi na niego, w końcu myślałam, że wszystko zmierza do małżeństwa. Minęło pół roku, stracił pracę, a o żadnych zaręczynach nawet nie było mowy. W końcu jużw ogóle przestało się układać, pozostały tylko pretensje. Ciągle robiliśmy jakieś głupie akcji. W końcu postanowiłam się wyprowadzić, on na to, jak chcesz. Ja chciałam wszystko przemyśleć, odciąć się na jakiś czas. Po miesiącu okazało się, że on umawia się z inną dziewczyną, naszą wspólną znajomą. Dowiedziałam się tylko dlatego, ze spotkałam go z nią na imprezie. Mocno to przeżyłam, on stwierdził, że czas zacząć nowe życie, itp. po 1,5 m-ca spotkaliśmy się na imprezie i przez alkohol wylądowaliśmy w łóżku. Obydwoje stwierdziliśmy jednak, że potrzebujemy czasu. Przez miesiąc mieliśmy normalne relacje, chodziliśmy czasem do kina lub gotowaliśmy jakiś obiad. W końcu spotkalismy sięz nowu na imprezie, ja stwierdziłam,że nie mogę być jego przyjaciółką, bo on dalej miał dziewczynę. Gadaliśmy długo, po czym znowu wylądowaliśmy na cały weekend u mnie. Myślałam, że mu na mnie zależy, że to nie było przypadkowe. On na to,  ze on nie potrafi podjąć decyzji. Chciałam zerwać kontakt, nie odzywałam się do niego. Przyszedł po jakimś czasie do mnie do pracy, powiedział, że tęskni,że nie może beze mnie żyć i wszystko odkręci. Dałam mu czas, ale po tygodniu udawał, że nie było tematu. Byłam w strasznym stanie, ciągła huśtwaka nastrojów. W końcu z nią zerwał, bo się dowiedziała, że się spotykamy. Wyjechałam na wakacje, zeby się od wszystkiego odciąć, wypoczęłam, chciałam o nim zapomnieć. Po moim powrocie zaczął dzwonić, przyjeżdżać, spał u mnie. W końcu powiedział, że jednak się w niej zakochał i nie może być ze mną. W przypływie złości napisałam do niej, że on sypiał ze mną przez ten cały czas. chciałam mieć swoją małą zemstę. Znowu płakałam, ale wzięłam się za siebie. Fitness, podróże, jak najmniej czasu na myslenie. Przedwczoraj dowiedziałam się, że znowu się z nią jest. Coś we mnie wstapiło, napisałam do nich zjadliwe smsy, nie chciałam tego, ale to było silniejsze ode mnie. Teraz wyszło, że jestem nienormalna i że go terroryzuję i że to ja go zaciągnęłam do łóżka. Mam w sobie sprzeczne emocje, nie chce czuć w sobie nienawiści, ale ona gdzieś się ciągle tli. Czuję niesmak do siebie, że dałam ponieść się emocjom.