Czy jest możliwe inne rozwiązanie w toksycznym związku?

Ja powiedzialabym, ze mozna. Ale czy warto?
Dla mnie nie warto. Toksyk i narcyz taki zostanie (o ile nie podejmie realnej terapii i pracy nad soba). Bedzie taki nie tylko dla partnera/partnerki, ale tez calego otoczenia, bliskich, krewnych, dzieci.
Nie wyobrazam sobie na dluzsza mete uczyc dzieci, ze tatus jest narcyzem, albo tlumaczyc rodzinie, zeby na pewne zachowania nie zwracali uwagi.

No i tez nie wiadomo, w jaka strone ten narcyzm poleci. Moze byc z czasem coraz gorzej.
Ja bym uciekala.

w imię czego??? To bardzo źle postawione pytanie,
akurat osoby w toksycznych związkach znajdują tysiące powodów, by zostać, bo właśnie na tym polega toksyczność, jeśli ktoś wmawia ci, że nie nadajesz się do żadnej pracy, a na rynku bezrobocie, jesteś już "stara", itd. - taka osoba wszystko sobie wytłumaczy, że jednak będzie jej gorzej poza związkiem, niż w tym toksycznej relacji.
Taką perspektywę mają osoby, które już się uwolniły i wiedzą, że lepiej klepać biedę w spokoju i dobrej atmosferze, niż przeżywać koszmar w pięknym, bogatym pałacu.

Jest to forma uzależnienia, a pewnie w takim stanie najtrudniej jest sobie uświadomić, że nie ma się kontroli nad sytuacją.
Celowo napisałam o ofierze, bo liczenie na to, że toksyk się zmieni, przepracuję, dostrzeże krzywdy, jakie czyni jest chyba jeszcze mniej prawdopodobne.

Z pespektywy czasu po toksycznym zwiazku...ja nigdy nie miałam zależności finansowej, miałam dużą swobodę. Dbałam o siebie. I szczerze mówiąc nie widze niestety innego rozwiązania. Będąc w takiej relacji wysnutej z empatii, człowiek jest i tak sam. A takie zachowania sprawiają ból. Trzeba by było na prawdę 'wyłączyć' (?) te uczucia, albo być osobą, która tego nie potrzebuje. Tylko pytanie - to po co wtedy być w związku ?
W toksycznej relacji nie ma żadnych podstawowych hm wartości, które są w normalnym związku. Wiec nie wiem co bym miała w sobie przepracować. U mnie był problem z rozmowami, ex nie widział żadnej swojej winy (potrafił wyjsc w czasie rozmowy), z cichymi dniami, wspomnianą przeze mnie empatia (czasem mialam wrazenie, ze go w ogole nie interesuje co u mnie), lekceważenie i wiele wiele innych. Jedyne co miałam i mam nadal do przepracowania to fakt, ze w tym tkwiłam i sobie na to pozwalałam.

Ja akurat nie miałam podkopanej samooceny ani nic takiego. Ale wręcz zabijało mnie lekceważenie i brak empatii. Byłam ze wszystkim sama, dziewczyna na telefon - tak to okreslam teraz, żeby nie napisać gorzej. I próbowałam jak pisze autorka, być silna, zastanawiać się nad tym. Ale to się nie da...po prostu. W pewnym momencie człowiek pęka. Chce normalnej relacji zaangażowania a dostaje takie coś. Wiem, że niektorzy tak żyją. Stłamszeni totalnie w takiej dziwnej relacji. Zepchnięci na boczny tor. A czym dalej to też gorzej później zerwać. Bardzo współczuje takim osobom, to jest umieranie za życia.

Kurczę, myślę, że gdyby się dało, to też nie byłoby nas tyle - osób po toksycznych związkach na forum. Mimo wszystko - każdy z nas jest inny, a każdy z form nie wytrzymał lub nie wytrzymuje. Może jakieś nieliczne jednostki? Poza tym, każdy z takich relacji na pewno mocno kochał (aż za mocno) i jestem przekonana, że każdy by dał wiele, żeby te związki ogarnąć. Ale z jakiś powodów się nie da i ... trzeba odpuścić.

Ja też walczyłam. Jak się okazało z wiatrakami . Teraz walczę, ale już o siebie. Żeby nigdy więcej nie wejść w takie bagno. Autorko, chyba za dużo odpowiedzi NIE i to na faktach

Zastanawiam się, co rozumiecie pod pojęciem "toksyczny związek". Z definicji toksyczne - powodujące zaburzenia, cierpienie. Czy osoba, dla której ten związek jest toksyczny, ma jakiś wpływ?
Z jednej strony myślę, że tak. Że toksyczność - rozumianą szeroko, jako różne trudne zachowania, można przepracować. Ja bywałam toksyczna w niektórych sytuacjach społecznych - nauczyłam się inaczej. Ale to była moja praca. Albo można wspólnymi działaniami zmienić toksyczną relację - czyli taką, która powowuje cierpienie - na lepszą. Przepracować pewne rzeczy razem, wypracować nowe rozwiązania, nauczyć się komunikacji, dojść do źródła...

Ale czy wyobrażam sobie sytuację, że jestem w związku z toksyczną (czyli jaką?) osobą, ona nie zmienia swojego zachowania, a ja mam się okej... Jak miałoby to działać?
Na przykładzie tego, co ludzie napisali powyżej.
- nie daje się wkręcać, manipulować, twardo obstaje przy swoim - brzmi to mi na pole walki, a nie na związek. Jakie wtedy ktoś ma korzyści z bycia w związku, czy jest w stanie być sobą, czy otrzymuje to, czego potrzebuje, jeśli musi się mieć na baczności?
- toksyk wmawia ci, że bez niego zginiesz, do niczego się nie nadajesz, nie poradzisz sobie... jeśli ja w to nie wierzę, to w imię czego mam spędzać czas z osobą, która te rzeczy mi wmawia? Jeśli ktoś poddaje się wpływowi toksyka, to też po jego stronie leży zadbanie o siebie, zaopiekowanie się sobą, a nie tylko biernie wierzyć w to, co mówią inni.
- zrzucanie winy, nie przyjmowanie odpowiedzialności, bierna agresja, jawna przemoc - czyli typowe zachowania "toksyków". Co z tego, że ja coś przepracuję? Nie przyjmę winy, nie przejmę się tym, że mnie ją obarcza, zignoruję ciche dni, powstrzymam przemoc... Czy tak ma wyglądać związek?

Moim zdaniem, dopóki osoba, która sprawia innym cierpienie, nie przestanie tego robić, moim zadaniem jest trzymać się od niej z daleka. (Jeśli chcę, mogę edukować, pokazywać, wspierać, ale czy o to chodzi w związku, żeby kogoś zmieniać?)

Monoceros
Zdecydowanie nie chodzi w związku o to, żeby kogoś zmieniać. Tylko jeżeli zachowania są toksyczne (karanie ciszą, brak empatii, lekceważenie itp) to też ciężko nie chcieć, zeby ktoś wyeliminował takie zachowania. Ale tutaj bardzo czesto nie ma co na to liczyc, bo oni po prostu nie chcą? Nie potrafią? Nie widzą swojej winy lub jej nie chcą widzieć. Wiec albo ktoś tkwi albo ma dosyć...
I Przed ostatnim trafiłaś w punkt, do którego doszłam - co z tego, że ktos zignoruje te zachowania skoro wcześniej czy później się hmm zorientuje? uświadomi sobie? że nie tak powinien wyglądać związek.

No właśnie i jest to bardzo ciężkie do uświadomienia. Gdyż np ja, wiedziałam, że jest nie tak, tak nie powinno być. I tolerowałam. Później pękłam. Dopiero jak odeszłam i była cisza 3 miesiące to zaczęłam szukać u siebie powodów. A też nigdy bym nie powiedziała, że będę 'udawać, że jest ok'... wiec wydaje mi sie, ze ten kto nie 'pęka' ten musi mieć naprawdę konkretny problem z samym sobą. Ps ja nadal okrywam czemu w tym byłam, bo na pewno nie mogę argumentować tylko 'zakochaniem'.

ktos wyzej napisal ze nie wiadomo, w ktora strone z czasem toksycznosc poleci, ze moze byc gorzej... ale przeciez tez moze byc lepiej? Jezeli bilans jest nieoczywisty, jezeli partner wykazuje jakies toksyczne cechy.. ale tez ma przeciez pozytywne, idealow nie ma. Chyba ze toksyk caly czas jest toksyczny?? Bo moze myle pojecia... Tak jak i my przebywajac w poblizu toksyka mozemy zaczac zachowywac sie jak on, tak czy toksyk z czasem nie traci na sile, widzac ze jego toksycznosc mniej dziala? Oczywiscie sa zapewne rozne przypadki, natezenia, okolicznosci a bilans nie jest oczywisty - tym bardziej jak sa dzieci... Gdybam sobie czy jest to tylko oszukiwanie siebie... nie pamietam juz kiedy moj parter ukaral mnie cisza, a moze to efekt ze ja troche odpuscilam bo zaczelam.. "grac" w jego gre?

Moja najlepsza rada to uciekać, im szybciej i dalej tym lepiej. Moja mama tkwi w takim długoletnim związku. Po tych 35 latach związkiem tego nazwać nie można, a ja ojca nigdy tatą nie nazwę. Ja w domu wytrzymałam 18 lat, jak tylko miałam możliwość 'ucieczki' pod pretekstem nauki to skorzystałam. Mimo że poza domem jestem prawie drugie 18 lat to jednak ta trauma siedzi w człowieku. Ale mama i brat żyją z gorszym doświadczeniami. Widzę, że oni nie potrafią funkcjonować, nie umieją rozmawiać  ( ja również mam z tym problemy ale nie aż takie; drobiazgi potrafią wywrócić ich życie do góry nogami).
Moja mama nie jest zależna finansowo ani mieszkaniowo. To ona była głównym żywicielem rodziny, utrzymywała dom, itp. itd. Dlaczego tkwi w tym chorym układzie  - nie wiem. To nawet nie jest życie gdzie w jednej kuchni są dwie kuchenki, dwie lodówki, w łazience dwie pralki, gdzie wszystko jest podzielone na zasadzie: to moje tego nie rusz.
Kiedyś po prostu ludzie się nie rozwodzili i to wstyd, ale dla wszystkich byłoby lepiej zakończyć ten układ. Tyle że ojcu jest tak dobrze, nic nie robi, dach nad głową jest, wszyscy go omijają z daleka bo lepiej żeby nie było awantury. Ale ona i tak wcześniej czy później będzie- wystarczy że się żarówka przepali czy inna głupota wydarzy.
Dlatego ja nie widzę możliwości zamiany, ponad 30 lat patrzę na to i wiem że się nie da. Szkoda życia, nerwów. Lepiej już żyć samemu w pojedynkę niż się szarpać non stop o zmyślone rzeczy.

Kamilo uderzyłeś w samo sedno. Oczywiście, że nie ma co analizować - to tylko na nowo przypomina emocje i wywołuje łzy. Poza tym - w takich relacjach po prostu nie ma sensu żadna analiza. Wszystkie próby zrozumienia to strata czasu. Ostatnim postem też strzeliłeś w punkt, często te problemy wychodzą dopiero w związkach z toksykami. W sumie nie wiem czemu ? Może ktoś mi wyjaśni?

Nie jest oczywiste ? Oczywiste, że jest. Tylko wypieramy to. Nie mow, ze nie widzisz co jest nienormalne a co normalne. Po prostu nie chcemy tego widzieć, chcemy zyć w ułudzie bo mamy deficyty. Też to sobie tłumaczyłam, ze nie toksyk ehe. Wszystko tłumaczyłam. A każdy po kolei pukał się w głowe co ja robie

"Spotkanie dwóch osobowości przypomina kontakt dwóch substancji chemicznych: jeżeli nastąpi jakakolwiek reakcja, obie ulegają zmianie."
Carl Gustav Jung

Nieprawda, że człowiek rodzi się psychopatą. Co prawda nie jest jasne, jakie dysfunkcje układu nerwowego przyczyniają się do rozwoju osobowości psychopatycznej, ale większość psychologów skłania się do przypuszczenia, że za rozwój tego zaburzenia odpowiedzialne są błędy wychowawcze i trudne doświadczenia w dzieciństwie, jak choćby bycie ofiarą molestowania seksualnego albo - w skrajnych przypadkach - świadkiem morderstwa. Niemniej przynajmniej w przypadku niektórych psychopatów rzeczywiście nie ma wyraźnej przyczyny ich zaburzenia i tutaj specjaliści skłaniają się teorii, że tacy po prostu się urodzili.
Według jednej z teorii psychologicznych psychopata to ktoś w typie pasożyta, który żeruje na innych ludziach i wykorzystuje ich słabość, zaś ewolucyjnie rozwój cech osobowości psychopatycznej tłumaczony jest jako sposób przystosowania się do zmiennych warunków otoczenia i zwiększenia szans przetrwania, niestety kosztem innych ludzi.
Zaburzenie to bardzo trudno jest wyleczyć, a nawet zmodyfikować, głównie dlatego, że psychopata nie widzi najmniejszego powodu, żeby poddać się leczeniu. Jego zdaniem problem mają inni, nigdy on sam. Czasem jednak następuje zgoda na terapię, wtedy najlepiej sprawdza się terapia poznawczo-behawioralna, która pokazuje punkt widzenia i odczuwania innych ludzi, a nie tylko własny – psychopatyczny.

terapia nic nie daje, zbierałem wywiady z psychopatami osadzonymi w naszych wiezieniach, kazdy mial bogatą kartoteke od dziecka, zachowan przestepczych i zniecania sie nad rowiesnikami, oczywiscie to wybrana grupa, nie kazdy psychopata bedzie robil takie rzeczy ale u wielu zaczyna sie krzywdzenie zwierzat i rowniesnikow w wieku dostastania i z tego co nas uczyli na studiach to psychopata sie czlowiek rodzi a Ty mowisz o socjopatach, jezeli masz jakies naukowe dowody ze jest inaczej to chetnie poczytam, moze cos sie zmienilo w nauce ale nie sądze. Moze byc tez tak ze mowisz o ludziach ktorzy maja pewne cechy psychopatyczne, bo mozne miec pewne cechy a psychopatą nie byc i wtedy faktycznie pewien trening i uwrazliwienie moze pomoc. Ale z empirycznego doswiadczenia pracy z nimi to nie mniej zludzen, potrafią Ciebie oczarowac w 5 minut rozmowy a potrzem patrzysz w akta a ten charyzmatyczny w rozmowie gosc zabil 8 osob.

moze sie myle i malo znam ale czesc toksykow chyba nie ma grubej kartoteki, po prostu lubia sobie czasem pokazac kto tu rzadzi, wydaje im sie ze sa najlepsi i zawsze maja racje.
Aczkolwiek... nie znam sie, moj partner ma troche z narcyza, jest obrazalski, trudny (po latach juz troche wiem co go nakreca negatywnie i nie znaczy ze schodze mu z drogi, ja tez mam specyficzny charakter i czesto sie scieramy), szybko sie unosi, zdarza sie przeklinac, pracuje w stresujacej branzy, co oczywisvie go nie tlumaczy, ale psychopata nie jest...  Dlatego pomimo ze ciezko pogodzic mi sie z pewnymi zachowaniami to ma tez wiele pozytywnych cech.... chyba nie jest toksykiem albo jest czasami, idealow nie ma.... usprawiedliwiam? Wypieram??

Przyzwyczaić się mozna, jak mówi irlandzkie przyslowie, nawet do stryczka. Tylko po co? Można żyć z narcyzem, psychopata, alkoholikiem, borderem, narkomanem, ale w imie czego? To chyba masochista trzeba być, albo uwielbiac z siebie robic męczennika.

Jak dla mnie, a znam to z doświadczenia, szkoda czasu i nerwów.

To co napisała Olinka i Averyl, Monoceros mnie osobiście wydaje się bardzo istotne,a w różnych publikacjach,na forach bywa pomijane trochę wstydliwie ukrywane te profity z bycia w roli,i bywa że sporo z tym jednocześnie zmieszania i zamieszania.Jakby łatwiej(choć wcale nie łatwo) jest być tym złym toksykiem/świrem pewne rzeczy  są oczywiste, jeżeli już podjęło się decyzje o leczeniu i terapii.Trochę inaczej jest u osób związanych z takimi ancymonami jak ja.
Generalnie chodzi o to co było i ujawniło się jako :chore i złe " u osób ,które uchodzą za ofiary w toksycznych relacjach.
Deficyty to jedno,samoocena poczucie wartości  to wszystko jednak jest ściśle związane z ciemną stroną egoizmu ,tym co mroczne i było jakimś interesem z jakiegoś wyrachowania.To występuje z tym co w Tobie dobre jasne i zdrowe jednocześnie wywołane przywołane pod wpływem różnych zmiennych z różnym natężeniem,jest wyborem problemem jest określenie Twojej skali ,poziomów tych wszystkich świadomych i podświadomych najtrudniejszy to zbadania jest poziom nieświadomości .
Jeżeli jesteś na etapie inwentury KoloroweSny to jeśli mogę Ci podpowiedzieć coś - nie rób tego sama istnieje parę niebezpieczeństw.
Popadanie w obwinianie siebie i obwinianie otoczenia ,samobiczowanie,fałszywa samokrytyka i użalanie się nad sobą itp. warto mieć przy robieniu rachunku sumienia kogoś życzliwego ale też kogoś komu się ufa i nie będzie przytakiwał ,nie da się tego zrobić raz na zawsze za pierwszym razem.

A co do tematu wątku jak dla mnie to nie ma sensu strugać bohatera w związku zwanym toksycznym ,można się przyzwyczaić i do pewnego stopnia przystosować,ale to nie jest szczęście.

A to jest też to inne niebezpieczeństwo popadania w samozachwyt
a poważniej dobrze jest się przyjrzeć temu wysokiemu poczuciu wartości,bo bywa tez tak że to przykrywka dla wspomnianych deficytów tylko zakrzyczanych w sumie i tak zdestabilizowaną samooceną wychodząc z toksycznej relacji nie jest się czyściutkim,nieskalanym jak łza,tak na moje oko oczywiście i nie chodzi tu tylko o poczucie winy z powodu jakichś wmówionych błędów przez toksyka na ogół i przeważnie wzmocnionych wyolbrzymionych ,urojonych przez niego bo wbijanie poczucia winy to jeden ze sposobów zniewalania ,tylko tych z własnej i nie przymuszonej woli w niezgodzie z własnym sumieniem wbrew sobie swoim zasadom.Różne rodzaje np.odwetów na toksyku nawet tych uważanych za słuszne i usprawiedliwione brudzą w jakimś stopniu.

siedziałem, kilka lat, niestety im dłużej patrzysz w mrok tym mocniej staje się częścią Twojego życia, fikcja filmowa a prawdziwy świat to 2 różne obrazy, owszem niektóre rozmowy, zwłaszcza jak ta 2 osoba to mistrz manipulacji i osoba o wielkim intelekcie potrafią być wyjątkowe ale po tym wszystkim człowiek sobie uświadamia jak bardzo potrafi być naiwny, jak łatwo zbudować 2 osobie nieprawdziwy obraz siebie w który ta wierzy jak w święty obrazek to temat rzeka,

odnośnie terapii, psychopata na nią nie pójdzie jeżeli nie ma z tego korzyści, znam tylko 1 przypadek dziecka, które zostało na terapie wysłane i jedyne co wyniosło to zrozumienie że jego czyny podlegają ocenie i są obserwowane, efekt? nauczył się krzywdzić tak żeby się nie dać złapać, akurat to taki przypadek że miał imperatyw krzywdzenia,

odnośnie złego traktowania to nieważne kim jest ta osoba, może być całkiem normalna po prostu posiada złe wzorce i duży temperament, ale jeżeli ktoś jest wrażliwy i wiąże się z taką osobą to w większym czy mniejszym stopniu będzie cierpieć, pytanie czy żyjemy po to żeby cierpieć z wyboru? życie wielu z nam i tak dostarcza cierpienia przez sam fakt pojawienia się w określonej rodzinie czy poprzez niefortunne wydarzenia jak wypadki, czy na prawdę my dorośli, mając tak dużą wiedze o ludziach i sobie, w dobie super komputerów sami wybieramy cierpienie? myśle że Ci którzy cierpią z WŁASNEGO WYBORU powinni się nad tym zastanowić, zmiana 2 osobie czesto nie jest mozliwa, natomiast my mamy wolną wole i przypominam CHCĄCEMU NIE DZIEJE SIE KRZYWDA, wiem bo sam dokonywalem wiele zlych wyborow w zyciu, ale wlasnie przez prace z powyzszymi osobownikami powiedzialem dosc

ważne i trudne świadectwo, wielu z nas tego doświadczyło, należy tym sie dzielic, doceniam odwage

Świetnie napisane. Brak decyzji też jest decyzją, w tym przypadku o tkwieniu w relacji, która nas krzywdzi.
Tu znów można wrócić do pytania: co mimo wszystko daną osobę trzyma przy krzywdzącym ją toksyku? To może być brak wiary w siebie i swoje możliwości, zależność ekonomiczna, emocjonalna, niezaradność życiowa, lęk przed zmianą, a nawet - jak u Beyondblackie - brak innych wzorców i zwykłej świadomości, że tak wcale być nie musi.

wydaje mi się ale tego nie wiem z całą pewnością bo to jednak zależne wszystko od człowieka i jego historii, ale na ogół jak ktoś doświadczył cierpienia i to go w jakiś sposób uformowało to jak natrafi na odpowiednią osobę, która mu to wytłumaczy i pozwoli się zmierzyć z tym skrywanym bólem i zrozumieć że żyje w pewnym schemacie, które nie jest jego prawdziwym ja to można dokonać zmiany i to dla mnie główna różnica pomiędzy kimś kto cierpi i z powodu tej krzywdy sam krzywdzi a kimś kto krzywdzi z wyboru, świadomie, bo tak mu nakazuje natura.
W 1 przypadku jak ktoś  taki spotka kogoś kto ma dość dużo empatii, mądrości, cierpliwości i wrażliwości to w końcu trafi w sedno i ta druga osoba pęknie, to będzie ten moment w którym zmiana będzie możliwa, kilka razy w życiu to widziałem, to jest niesamowite, czasem po prostu płyną łzy, czasem ktoś zastyga w bezruchu ale widać wtedy w jego oczach że coś pękło, przebity został mur, ale to bardzo ciężka i trudna praca, pełna bólu i cierpienia z obu stron, bo jak ktoś ma empatie to współodczuwa, natomiast w przypadku tych co krzywdzą z natury to nic w nim nie odkryjecie, on taki jest i się nie zmieni, na pewno spotkaliście osoby które zawsze wiedzą że problem jest nie w nim ale w Was i on/ona doskonale czuje się ze sobą

Olinka - chyba się nie zgodzę z ostatnią wypowiedzią

krzywdzone dzieci, zwierzęta, często czują, że coś im nie służy, że są krzywdzone, a jednak nie mają świadomości, że mogłby inaczej.
Co do krzywdy - stoicy uważają zupełnie inaczej, że nikt nie może cię skrzywdzić poza tobą samą, to od ciebie zależy jak zinterpretujesz sytuację, co z nią zrobisz.
Ludzie są różni, dla jednych wiedza o toksycznych związkach zadziała tak, że już na wstępie kolejnego powiedzą stop, a na innych - jak w przykładzie Kamiloo86 mają tak dużo empatii, że będą trwać przy toksyku, aż ta osoba dostrzeże potrzebę zmiany.

Cały problem z toksycznymi związkami polega nie na wiedzy (bo wpadają osoby, które mają wiedzę, są wykształcone, odnoszą sukcesy, itp) tylko na emocjach, jedni zakochują się, chcą dla drugiego człowieka jak najlepiej, a im bardziej toksyk jest niezadowolony, tym bardziej ofiara próbuje zadowolić go, a im bardziej próbuje go zadowolić, tym bardziej ten jest niezadowolony. Błędne koło, w którym nie ma furtki awaryjnej, by sobie wyjść z tego kieratu. Nawet jeśli wiesz, że jesteś w toksycznym związku, to nie ma tego punktu, gdzie można byłoby się zatrzymać i powiedzieć "ja wysiadam". Zazwyczaj koniec następuję wtedy, gdy wszystko się rozpada, gdy osoba nie wytrzyma i skończy się to jakąś chorobą, czy innym nieszczęściem lub gdy toksyk się znudzi i znajdzie sobie inną ofiarę.

Odpowiadając na powyższe, na początku miałam klapki. Później widziałam, że są dziwne różne sytuacje ale nie rozumiałam skąd się to bierze i nie wiedziałam o czymś takim jak naryzm. Później jak te zachowania się nasilały - lekceważenie na każdym kroku, totalny brak empatii, skrajny egozim, olewanie, milczenie, rzucanie słów na wiatr - próbowałam rozmawiać, bezskutecznie. Próbowałam zatem wyluzować i patrzeć 'bardziej przychylnym okiem'. Jednak nie umiałam, wewnątrz po prostu zaczęłam pękać - zawiodłam się, było mi bardzo przykro, często płakałam, czułam się zmęczona emocjonalnie i wiele wiele innych. I po prostu zerwałam. Dopiero po zerwaniu zagłębiłam temat i wtedy juz znalazłam odpowiedzi.

Beyondblackie

To i tak szybko pękłaś i miałaś siłe żeby odejść. Niektórzy tkwią latami. Ja trwałam, bo nie miałam pełnej rodziny. On tym co mówił przyczynił się do moich rozważań, że o fajnie, w końcu mi się poukłada, będę ją mieć z nim. Tak na prawdę rzucał słowa na wiatr, a ja się angażowałam. Później było ciężko porzucić swoje 'juz ułożone życie'. Plus moja naiwność, wiara że się ogarnie no i oczywiście moje uczucie do niego. Rąk nie wyciągał, ale były wszystkie zachowania, które opisałam post wyżej. I ja na prawdę nie wiedziałam o istnieniu narcyzów i wszystkich innych toksyków (toksyczność kojarzyłam np z alkoholikami, narkomanami, przemocowcami), nigdy nie mialam z zadnym do czynienia, nie interesowałam się tematem.

Kamiloo, warto pisać o tym gównie, bo to niszczy zycie. Mój były mąż sprowadzil mnie do nerwowego wraku. Dosłownie płakałam histerycznie. Jak go zostawiłam, to poczulam się jakby mnie ktoś wypuścil z więzienia. To było DOSŁOWNIE to samo doswiadczenie jakie miałam z rodzicami.

Kiedy zamieszkalam z moim Misiem, po roku zwiazku, dostalam paniki. Jak to? Nie ma awantur, nikt mnie nie śledzi, nie ma przemocy, nie ma wyzwisk- no, co kurcze się dzieje? Ja naprawdę bylam spanikowana, bo wyobrażlam sobie, że albo coś jest mega nie w porządku, albo nowy partner coś knuje. Na szczęście on mnie wysluchal i sie przekonalam, że to tylko moje demony. Dziś jesteśmy ze sobą szczęśliwie razem od prawie 10 lat.

to musiał być koszmar ale bardzo się Cieszę i gratuluje ze udało się to naprostować i spotkać kogoś dobrego, tak to powinno się kończyć, jakkolwiek nas los doświadczy w drodze do szczęścia to finał powinien być udany, historia dająca nadzieję na lepsze jutro

Wyzdrowiałeś tak szybko i miałeś hart ducha, by iść. Kilku zostaje na wiele lat. Upierałem się, ponieważ moja rodzina nie była kompletna. Przyczynił się do moich myśli, że No super, w końcu mi się uda, będę miał to z nim z tym co mówił. W rzeczywistości używał nieobliczalnego języka, a ja wtrąciłem się. Potem odejście od „już zorganizowanego życia” było trudne. Do tego mam naiwność, wiarę, że dam radę to przezwyciężyć i oczywiście uczucia do niego. Nie wyciągał rąk, ale wykazywał wszystkie cechy, o których wspomniałem w poprzednim akapicie. Dodatkowo byłem całkowicie nieświadomy istnienia narcyzów i innych toksycznych osób (błędnie myślałem, że toksycznymi byli między innymi alkoholicy, narkomani i osoby agresywne); Nigdy nie miałem do czynienia z żadnym z nich; i nie interesowałem się tematem.