Kocham ją ale ona nie chce ze mną być

Czy możesz dokładniej opisać na czym polegała obojętność? Na co byłeś obojętny? Nie byłeś czuły? Nie okazywałeś uczuć?
Z jednej strony mówisz, że kochasz ją nad życie, a z drugiej strony były obojętność i brak wsparcia i mogły być powodami, dla których odeszła.

Skoro twierdzi, że nic do Ciebie nie czuje to obawiam się, że pozostaje Ci tylko pogodzić się z jej decyzją.

Uczucia zawsze jej pokazywałem codziennie mówiłem że ja kocham , codziennie przed wyjściem do pracy całowałem ją w policzek jak jeszcze spala

Dla mnie to nie problem wiesz . Tylko mam obawy że uzna to za niewiem jak to nazwać yyy coś w stylu kompromitacji

Tak, tak... wiem, że teraz będziesz wymyślać milion przeszkód, aby jej przekazać tę informacje z pierwszego twojego posta... aby szczerze się nawrócić... szczerze jej powiedizeć, że jej zależy...    bo się boisz, że ona Cię odtrąci i będziesz jak zbity pies...  bo twoje ego na tym ucierpi.    Bo się skompromiptujesz, bo ona Cię nie uszanuje, bo co ona pomyśli...

Tak, tak... wiem, że teraz będziesz wymyślać milion przeszkód, aby jej przekazać tę informacje z pierwszego twojego posta... aby szczerze się nawrócić... szczerze jej powiedizeć, że jej zależy...    bo się boisz, że ona Cię odtrąci i będziesz jak zbity pies...  bo twoje ego na tym ucierpi.    Bo się skompromiptujesz, bo ona Cię nie uszanuje, bo co ona pomyśli

Wiesz co ta tą chwilę to wisi mi co kota o mnie pomyśli czy coś w tym stylu.  Jak ze mną zerwała to uwazalem że to jej wina . I znajomi byli ze mną w tej wierze . I to było też chamskie napewno z mojej strony . Ale jak zrozumiałem że to moja wina odrazu wszystkim znajomym oznajmiłem że to ja to spieszyłem i to moja wina nie jej że to jednak ja tu jestem tym złym . A co do tego posta tak jak mówisz . Pokażę jej to w jakiś sposób

Znajomym? A sorry, co znajomi mają do tego? Wyście zerwali i wasze problemy znalazły się na językach waszych znajomych? No porażka. Poza tym, jeżeli rozgraniczasz związek na to kto był zły a kto dobry...to może do związku po prostu nie dorosłeś.
Tak ją mocno kochasz, a nie wiesz ile minęło od rozstania? To moze w takim razie Ty wcale nie żałujesz, tylko Twoja duma i teraz bedziesz na siłe coś udowadniać. Wez usiadz chłopie i się zastanów nad sobą. Ostudz emocje, daj tej dziewczynie też ochłonąć. I dopiero jak porządniesz przemyślisz to podejmuj decyzje wchodzisz w to po męsku albo dajesz sobie spokoj.

Jak sie ma 23 lata to sie jeszcze przejmuje opinia „znajomych” - dzieki bogu mija to z wiekiem i nabytym doswiadczeniem.
Jak to czytam wszystko to jest tak chaotyczne i „po lebkach” ze az przerazona jestem . Taki wspanialy byl - kwiatki,kolacje pokazywanie jak sie kocha a tu nagle bum - ona zerwala - i w tym calym chaotycznym wywodzie to w zasadzie prawie nic o niej nie ma. Tylko ja i ja i moja duma i moje ego.
Moze ona i starala sie wczesnien skomunikowac ze swoim „partnerem” bo cos jej nie pasowalo ale skoro on widzi tylko czubek swojego nosa - nic sie nuz na to nie poradzi .
Popieram ze skopiuj swoj post i jej wyslij - argumentow przeciw bedzie cala masa. Bo to jest wlasnie taka chec powrotu - zrobilbym wszystko ale w sumie to nie zrobie nic tylko bede sie nad soba uzalal i plakal nad rozlanym mlekiem i wtedy ona jak aniol przyleci i sie nade mna zlituje i znowu bedziemy razem i bedzie super !!
Drosnij !

Poprawiałem się na chwilę . Ona to widziała i mi o tym mówiła jak najbardziej . Tylko że poprawiałem się na chwilę i znowu wracałem do tego samego

grzesiek9062, nie pisz, proszę, posta pod postem. To niezgodne z naszym Regulaminem. Pod każdą Twoją wypowiedzią znajdziesz opcję „edytuj”, której możesz użyć, gdy będziesz chciał coś dopisać.

Nigdy nie uważałem że się czepia czy marudzi . Nie znasz dobrze sytuacji a opowiadasz jakbyś się znali szmat czasu na pierwszy rzut oka to można promocje w sklepie wyczaic . I nie wiem czy kiedyś naprawdę kochałaś skoro twierdzisz że nie jedna taka spotkam . Zawinilem i jestem tego świadom zmieniam i się pracuje nad sobą . Jezeli nie będzie chciała ze mną być to poszanuje jej decyzję bo wolę sobie w życiu powiedzieć że probowalem niz grysc się że odpuscilem za wcześnie .
Kocham ją ponad życie i zrobię dla niej wszystko . Ludzie wyżej w komentarzach daja jakieś wskazówki i wiedzą że zajebałem ale pokazują tą wiarę że człowiek się zmienia . Dziękuję ci za twoją opinię szanuje ja jak najbardziej .

Tego to w sumie nie wiadomo. Skad wiesz, ze nie poznal milosci zycia teraz?

Z kolei caly watek to jest typowe zachowanie jak wlasnie opisalas.

'Spieszyłem sprawę swoim zachowaniem ale nigdy jej nie skrzywdziłem nie uderzyłem nie uważałem że mnie zdradza bo ufałem jej bezgranicznie '

No to jest dopiero osiagniecie, wspanialy zwiazek. A mogl zabic! Ludzki pan.
Daj jej spokoj juz.

Piszesz same ogólniki i ani jednego konkretu. "Zmienię się, pracuję nad sobą, zrobię wszystko". A co tak naprawdę, na serio, robisz? Przez ile godzin? Jakie działania, jakie słowa, przez ile czasu? Jakie błędy w jaki sposób naprawiasz?

Czy w ogóle wiesz czego ONA chce? Tak po ludzku, jakich ona zachowań od Ciebie chciała, a nie tego, co TY sobie wyobrażasz, że ona może chcieć?
Potrafisz poświęcić chociaż godzinę na to, żeby naprawdę dowiedzieć się, czego ona chce, co lubi, co jest dla niej fajne, a co jej przeszkadza, co jest nie okej, żeby tylko myśleć o niej, a nie o swoim ego i "skompromituję się"?

Minął dzień i pół... Podjąłeś działania?

Jak powie jej co czuje to nic sie nie stanie bo niby co zlego ma byc z prawdy?

Hmmm, jak dla mnie mało tutaj konkretów odnośnie wymagań tej dziewczyny i tego jak Autor nad sobą pracuje. Dla mnie znamienne było stwierdzenie, że Autor poprawiał się na chwilę - z reguły jak robimy coś mocno wbrew sobie to niestety nie może to trwać zbyt długo.
Zastanawia mnie też to, że była dziewczyna Autora wymagała żeby szybciej dochodził do celów życiowych czy te wyjścia w niedzielę... Po pierwsze, wydaje mi się, że nieelegancko jest ingerować w życiowe ambicje partnera, każdy ma swój czas dochodzenia do celów i jestem zdania, że trzeba to akceptować i raczej wspierać, jeśli zaś chodzi o te wyjścia w niedzielę, hmmm, jeśli Autor często organizował wyjścia i wspólny czas to jakaś wolna niedziela też się należy

Tutaj chyba dobrze byłoby dać sobie czas, ochłonąć i stanąć w prawdzie (Autor będzie najlepiej wiedział jaka jest ta prawda), zastanowić się ile dał, ile dostał, czy uważnie słuchał i czy wie czego brakowało partnerce (może jej postulaty były nierealne, może oczekiwała zbyt wiele - tak też się zdarza) i czy byłby zdolny dostosować się do jej wymagań na stałe. Rzecz w tym, że gdy mgła emocji opadnie, może Autor dojdzie do wniosku, że dał w tym związku 100% siebie i po prostu nie pasował do swojej partnerki, a może okaże się, że pasował, ale faktycznie popełnił dużo błędów, a może to ona miała zbyt wysokie oczekiwania. Po przepuszczeniu tego związku przez sito rozsądku i dobrej woli ewentualnie rozważyłabym czy warto wyciągnąć rękę i poprosić o drugą szansę. Ale decyzja należy do Autora, mogę się mylić.

Niemniej, może też się okazać, że przyjdzie Autorowi pogodzić się z decyzją byłej dziewczyny.

Wiem o co ci chodzi. Ja po prostu wychodzę z założenia, że w takiej sytuacji lepiej iść na grzyby.

Potem lata mijają, człowiek jest stary i się zastanawia "może gdybym 20 lat temu zrobił to i tamto, to dzisiaj byłbym szczęśliwszy?". Dlatego zalecam przygotowanie jednego pocisku z informacją, wysłanie pocisku do dziewczyny, i w tym momencie koniec kontaktu. Jedna szansa, jeden strzał, gra va bank, bez wstydu.

Po wysłaniu pocisku, idziemy na grzyby szczęśliwi z myślą "Zrobiłem wszystko co mogłem... Gdbyym się wrócił w czasie, to nic więcej nie dałbym rady zrobić...".

Jakby to było kilka miesięcy to można by to jakoś ratować. Ale jesteście razem 4 lata, a to dużo czasu na poznanie siebie i wyrobienie solidnej opinii o drugim człowieku.
Jestem zdania jak Magdalena. W pojedynkę związku nie zbudujesz, a ona Cię już dosyć dobrze poznała i zdecydowała, że nie pasujecie do siebie.

Daj sobie czas, im dłużej tym lepiej. Po tym czasie dużo chłodniej na to spojrzysz i może stwierdzisz, że jednak nie była taka idealna.
A jak była to możesz zastanowić się nad pociskiem, jak Gary napisał

Po prostu ją olewałeś. Musiałeś to długo robić, jak zdecydowała się na taki krok.
Wiem, ludzie często nie zdają sobie z tego sprawy, wchodzi rutyna i nadchodzi tragedia.

Jak masz pokazać, że się zmieniłeś (a jak pisałem olewałeś ją pewnie grube miesiące, więc to nie są przelewki) to pewnie musiałbyś nieźle się postarać, aby znów przy tobie czuła się w kobiecej energii.
A najważniejsze to być świadomym, tu i teraz. Druga ważna rzecz to komunikacja, taka szczera. Coś nie pasuje? Mówisz o tym (bez owijania w bawełnę) i o to samo prosisz partnera.
Tego, jak i wszystkiego innego da się nauczyć.

A czy po rozstaniu porozmawialiście szczerze? Miałeś możliwość wysłuchać jej i poznać "dlaczego"?

I bardzo dobrze. Walcz.

Zauważyłem, że tutaj na forum panuje tendencja porad typu olej i tyle.
Czasem jednak warto walczyć o kobietę jako całość, ale nie o uczucia.

A ja uważam, że o prawdziwą miłość nie trzeba walczyć. Ona albo jest albo jej nie ma. I nie można tego zmienić na siłę. Skoro dziewczyna wyznała Ci szczerze, że nic do Ciebie nie czuje to chyba tak jest. Może na tym spotkaniu potraktowała Cię jak fajnego kolegę a nie jak partnera.