Trudna sprawa w związku

Piszę tu, bo są tematy na które trudno się rozmawia. Jestem z moim partnerem prawie trzy lata. Ja 24 lata, On 27. Znaliśmy się już trochę wcześniej i zawsze mi się podobał ale wiedziałam, że nie mam u niego żadnej szansy. Ja mogłam sobie tylko pomarzyć o takim facecie. Później jakoś zaczęliśmy się przyjaźnić a ja bardzo się starałam to rozwinąć, i tak zostaliśmy parą. Byłam bardzo szczęśliwa i zakochana a okazał się lepszym niż sobie wyobrażałam. Krótko po tym zamieszkaliśmy razem. Wszystko układało się pomyślnie. W domu zaproponował, że będziemy co tydzień losować monetą, kto zajmuje się kuchnią, a kto resztą by nie było typowego podziału ról. Na początku musiałam często mu pomóc ale On też zawsze mi pomagał, szczególnie jak padło na coś technicznego bo to jego dziedzina, jest po MEiL. W sprawach czysto damsko-męskich jest wspaniale, zawsze jest chętny, ma inicjatywę i mogę go sobie używać ile chcę a na koniec zawsze jest masażyk albo jakieś inne rzeczy, no ale na coś szybkiego niestety w ogóle się nie nadaje. Na początku mieszkaliśmy w mieszkaniu po jego dziadku ale je sprzedał, wzięliśmy wspólnie kredyt i kupiliśmy większe. Na koniec zeszłego roku bardzo mnie zaskoczył klasycznymi zaręczynami u moich rodziców. Tak to w skrócie u nas wygląda, lub może wyglądało.
Pod koniec lutego, jak jeszcze nie było tej zarazy i już trochę urządziliśmy się na nowym miejscu zaprosiliśmy kilka osób. Była też moja kuzynka i od niej niestety za dużo się dowiedział. Wygadała, że kiedyś starałam się o pigułki „po’’ i pewnie jakieś inne rzeczy też, ale tego nie wiem bo po awanturze  nie rozmawiamy. On był tym bardzo zaskoczony. Ja wolałam zawsze unikać rozmawiania o mojej przeszłości, bo się jej wstydzę i nie chciałam, żeby  wiedział. Zawsze mówiłam, że nie mam nic do powiedzenia. Jak kiedyś zeszliśmy na takie tematy i ja pytałam o jego ex, to w przeciwieństwie do mnie, całkiem otwarcie umiał szczerze o tym rozmawiać. Do tego wszystkiego jeszcze mnie przytulał i cieszył się, że tak się nim interesuję. Powiedział, że mogę pytać o wszystko, nawet kiedy zabawiał się ze sobą. Uważa, że to należy do naszej intymności bo mówimy i robimy to, czego nie robimy z innymi. Jak chciałam wiedzieć jak wyglądały to pokazał mi zdjęcia, jeszcze kilka miał. Na zdjęciach to one na pewno są dużo bardziej kobiece niż ja ale czy ładniejsze tego nie wiem. Nigdy też nie zauważyłam by się kontaktowali a mam dostęp do Jego poczty, fb, czy tel. Oczywiście wchodzę tam za Jego zgodą i jak prosi mnie bym coś odpisała za niego lub oddzwoniła a i tak, to wszystko stoi cały czas pootwierane. Takiej otwartości to ja dopiero się uczę od niego.
Od tamtego lutowego zdarzenia jest bardzo oschły do mnie. Widzę jak się oddalamy. Nawet teraz przeniósł się całkowicie do swojego pokoju by niby mnie nie budzić jak rano wstaje. Coraz bardziej ucieka w pracę bo mimo tego wirusa ma takie możliwości. Między nami jest co raz gorzej choć nie ma awantur i nigdy nie było, to nie ten typ faceta. Takie Jego stwierdzenia, że to, co mówię lub nie  mówię jest dla niego ważne, rozumiem aż zanadto. Nie raz z tego wszystkiego się popłakałam. Wiem, że jest bardzo zasadniczy i tego się bardzo boję. Muszę coś zrobić i do tego szykuję się już ponad miesiąc ale nie wiem jak. Chyba nie jest jeszcze za późno. Jak powiem, że to było dawno i to należy do czasu przed nim lub, że to moje sprawy to pewnie nie przyjmie tego jako otwartość i szczerość tylko pomyśli, że obniżam standardy i nie będzie w ogóle ze mną rozmawiał. Jak o tym myślę cała jestem sparaliżowana. Jak to wszystko mu powiedzieć, jak zacząć taką rozmowę? Czy tylko wspomnieć. A jak zacznie pytać ? To nie jest prosty facet. Czy mu powiedzieć, tak ze szczegółami ? Nie wiem, czy mu mówić wszystko o tym chłopaku z którym po maturze mogłabym wtedy taki problem ? Czy to może podzielić, żeby mógł to jakoś przyjąć ?
Dzięki.