Czy dobrze zrobiłam?

Rozumiem Cię, bo miałam podobnie. Zawsze byłam (i czasem wciąż tak jest) na trzecim miejscu - na pierwszym rodzina, potem nauka i dopiero ja. Na drugim roku studiów było najgorzej. Też mogliśmy się widzieć tylko raz w tygodniu, więc wyczekiwałam każdej okazji chociaż do rozmowy. Gdy umawialiśmy się na 19/20, to zawsze starałam się wszystkie zadania zrobić do tej godziny, a jak nie zdążyłam to zostawiałam na po rozmowie, byle w czasie tych dwóch godzin być tylko dla niego i tylko na nim się skupić. Często cały dzień oczekiwałam tych dwóch godzin, a gdy w końcu przychodziła ta rozmowa, to okazywało się, że on równocześnie jeszcze pisze jakiś program albo coś oblicza. I wyglądało to tak, ze ja o coś pytam, próbuję jakoś prowadzić tę rozmowę, a on tylko tak/nie/yhy. Szlag mnie trafiał jak tak było prawie za każdym razem. Rozumiałam, że jeżeli chce mieć dalej stypendium i potem dobrą pracę to musi się uczyć, a skoro kończy zajęcia koło 18 to nie ma jak porobić tych zadań wcześniej lub później. Dlatego mówiłam, że wolę nie umawiać się na rozmowę, żeby mógł spokojnie wszystko porobić na uczelnię i na tym się skupić, a nie żebym znowu się wściekała i się dołowała. Ale on się upierał i prosił, bo chciał mieć chociaż taki kontakt ze mną. I zgadzałam się licząc, że tym razem będzie lepiej, a wychodziło (oczywiście) jak zawsze.
Na szczęście o wszystkim mu mówiłam, że boli mnie to, bo wyraźnie czuję, że jestem na dalszym miejscu, a on dla mnie zawsze jest na pierwszym i dosłownie rzucam wszystko co robię byle tylko z nim porozmawiać. W końcu przestał (a przynajmniej bardzo rzadko) w czasie rozmowy ze mną robić cokolwiek na uczelnię. W tym roku mamy dla siebie o wiele więcej czasu i albo robi projekty gdy nie rozmawiamy, albo coś tam robi, ale już go to tak nie pochłania i da się normalnie pogadać.

Dlatego ja myślę, że jeżeli on nie czuje potrzeby poprawy albo ta poprawa nie jest skuteczna, to dałabym sobie spokój. Bo taka obojętność albo brak zainteresowania jednej strony może zabić uczucie. Ale możecie też przeczekać ten gorszy okres i zobaczycie co będzie w wakacje i po nich. Czy wszystko wróci do stanu przed, czy się poprawi.

ale to chyba zbyt krótki okres czasu, by kogoś pokochać... chociaż nie wiem. ja naprawdę nie umiem się określić, bo np. poprzedniego w trakcie bycia z nim twierdziłam, że kochałam, dziś myślę, że wcale tak nie było.
nie jest mi to obojętne, ja jakby... nie czuję rozstania? jakbym tylko powiedziała, że rzucam, a i tak czuję się nadal "jego".

hmmm po części może tak... ale ja zdaję sobie sprawę z tego, że on pewnych rzeczy zmienić nie może. a skoro on nie może, to mogę ja... i zmieniłam. tylko ciągle nie wiem, czy na dobre, heh.

Nie dotarło to zbytnio do niego. Cały czas twierdzi, że to nie jest dobra decyzja i że wcale tym byłym nie jest XD i ciągle mi pisze że mu smutno, tęskni, jaka to ja jestem wyjątkowa i że wcześniej na taką nie trafił... a to akurat wiem, że jest prawda...

hyyyyh, chyba wychodzę z tego całego otępienia i zdaję sobie sprawę, co rzeczywiście zrobiłam, bo tak mi źle ;( i jeszcze ta świadomość, że muszę to przetrwać dla własnego dobra...