zdradzał mnie przez wszystkie wspólne lata:(

Czytałam Twój post i prawie mi łzy popłynęły...Tak bardzo mi smutno i tak bardzo współczuję. Żadne słowa nie są teraz w stanie pomóc Ci w tym cierpieniu, wiem o tym. Poruszyłaś tu kilka problemów. Piszesz, że mąż Cię wciąż obwiniał. On w ten sposób chciał zagłuszyć własne poczucie winy. Myślę, że jemu było i jest z tym wszystkim bardzo, bardzo ciężko. Jeśli to naprawdę choroba (choć możliwe, że taką przyjął przykrywkę dla swoich czynów) to zapewne miał świadomość, że Cię krzywdzi, ale to było silniejsze od niego. Człowiek uzależniony nie panuje nad tym co robi, jest w stanie poświęcić wszystko, nawet miłość, czuje się z tym podle, ale wciąż i wciąż to robi.
Nawet trudno mi sobie wyobrazić co teraz czujesz. Teraz jest szok, potem będzie żal, smutek, by w końcu ustąpić miejsca złości, pewnie bardzo silnej. Ale jeśli przez to wszystko przebrniesz staniesz przed pytaniem: co dalej? Czy jestem w stanie dalej z tym żyć? Bo może będzie dobrze, mąż się zmieni, może pójdzie na terapię. Ale może stwierdzisz: jednak nie dam rady, odejdę, nie chcę go znać, nienawidzę za to co mi zrobił. Daj sobie jednak trochę czasu. Teraz musicie nauczyć się rozmawiać. To bardzo trudna sztuka, ale pozwoli Ci odpowiedzieć na te wszystkie pytania, które zapewne dręczą, nie dając spokoju. Zobacz jak będzie zachowywał się mąż. Czy jego postawa będzie bliższa zdrajcy, który nie chciał, a został przyłapany czy człowiekowi, który nie radzi sobie z chorobą, ale tak bardzo nie chciał nikogo ranić, że walczył z tą słabością sam. Spróbuj mimo wszystko od razu nie potępiać. Wiem jak to trudno, ale postaraj się na niego spojrzeć po ludzku. Bo moze to jeszcze nie jest Wasz koniec??? Z całego serca życzę Ci siły, bo świat Ci się wali i po stokroć pytanie: dlaczego? Dziś nie znasz na nie odpowiedzi, ale może za jakiś czas...

zastanawia mnie czy to rzeczywiście choroba, czy jej  nie wymyślił na poczekaniu tylko dlatego, że myślał, że masz "dowody zdrady". To co zrobił jest wstrętne, egoista, masz szczęście że Cię niczym nie zaraził...w końcu nie wiadomo co robił z prostytutkami wcale Ci się nie dziwie, że czujesz żal, ból i obrzydzenie do niego.
Ja bym nie dała szansy,  od tego odstraszyła by mnie skutecznie myśl że płacił jakimś kobietom za to, że zmuszały się z nim do seksu...Mam taką znajomą której partner "sprzedał" syfa, bo szalał z dziwk*mi,  .
Nie wyobrażam sobie jak później komuś takiemu zaufać po czymś takim, jak z nim się kochać, zasypiać obok, dotykać go i nie czuć obrzydzenia. Jestem też zdania, że czasem warto odejść choćby po to by dać komuś innemu szansę, a sobie dać szansę na zdrowy i szczęśliwy związek.
Nie umiałabym później radzić sobie z tymi wszystkimi lękami: czy aby znów nie zdradza, czy mnie czymś nie zarazi, czy nie puka kolejnej w pracy kiedy by się do domu spóźniał...nie wiem sama. Myślę, że nie znalazłabym w sobie dość siły by ponownie uwierzyć w związek...po 2 chyba bym znienawidziła faceta za krzywdę jaka mi zrobił, w końcu kiedy machał d... miał mnie gdzieś więc po co dawać szansę, bo dzieci? tylko czy ojciec k*rwiarz to dobry wzór?

To tylko moja opinia, jeśli zdecydujesz się dać mu szansę to podziwiam twoją odwagę, dobroć i poświęcenie, jeśli nie dasz szansy to wierzę że z czasem Twoje życie będzie znów  pełne miłości i spokoju.

Bardzo przykre... Nie potrafie sobie nawet wyobrazic, jak bardzo cierpisz... Jak można tak postąpić, jak można tak kłamać, jak mógł po tym wszsytkiem spojrzeć sobie, a przede wszystkim Tobie w oczy. Nie rozumiem. Jesteś w trudnej sytuacji i decyzja należy do Ciebie. Ja nie umiałam bym wybaczyć i udawać nawet przed dziećmi, że jest dobrze. Brzydziłabym się jego dotyku, obecności, jego osoby. Nie chciałabym patrzeć na niego, czuć go w swoim domu. Nie chciałabym, żeby udawał, że jest kochanym tatusiem bo przed oczami miałabym to, że gził się na prawo i lewo z innymi kobietami. Decyzja należy do Ciebie. Musisz sobie odpowiedzieć na pytanie, ile jesteś w stanie wytrzymać i czy mu zaufasz, że już więcej tak nie postąpi. Czy uwierzysz, że nagle się zmieni?

Ja miałam podobną sytuacje w domu. Dopiero po maturze dowiedziałam się, że tata przez 11 lat zdradzał mamę i ma nieślubne dziecko z jakąś babą. Nie powiedzieli mi wcześniej, bo jestem bardzo wrażliwa i wiedzą, że mogłabym olać szkołe i zapłakać się. Musiałam do tego dojrzeć. Rodzice byli razem. Mama wybaczyła. Ja tacie też, choć na początku nie było łatwo, nie odzywałam się do Niego w ogóle, nie chciałam go widzieć. Mama dała radę, ale kiedy z perspektywy czasu patrzę na to i myślę, co ona musiała przeżyć, to nie wiem co by było lepsze - jakby się rozstali czy tak jak było. Nie domyślałam się. Chociaż jak byłam w podstawówce to tata wyjechał do pracy do W-wy czyli 100 km od Nas. Nie rozumiałam dlaczego. Teraz wiem. Rzadko był w domu. Raz na 3 tyg? Może to im pomogło, dali sobie czas, jednak informacja do mnie nie dotarła. Sistra wiedziała od początku, może dlatego rodzice zawsze jej mówili o ważnych sprawach a mnie nie. Nie wiem. Wiem jedno - nie rób nic wbrew sobie, bo mi się serce kraje jak wiem, jak bardzo mama cierpiała dla Nas.

Teraz wiele zachowań tłumaczy się jakąś chorobą, za nic wtedy nie trzeba ponosić odpowiedzialności... Nie miał Ciebie do seksu? Rozmawiał z Tobą o tym?  Znam to obrzydzenie, naprawdę zbierało mi się na wymioty gdy wyciągał rękę w moją stronę... Ja musiałam to skończyć, ale każda sytuacja jest inna. Poczekaj, oswój się z tą myślą, zobacz co on z tym zrobi. I na ile to będzie możliwe rozważ spokojnie za i przeciw. I pisz tu, mówienie o tym może Ci dać trochę spokoju. Przede wszystkim nie daj sobie wmówić, że i temu jesteś winna.

Przegladajac fora,dochodze do wniosku,ze pomimo iz tak sie roznimy,to (niestety) problemy bardzo podobne.
Jestem nowicjuszka,ktora jest na forum po raz pierwszy i nie za bardo potrafie sie  tu poruszac.Mam nadzieje,ze z biegiem czasu nabiore wprawy
Mam ponad 40ci lat,prawie doroslego syna i meza,ktory okazal sie sexoholikiem.
Swiat rozpadl sie na kawalki dokladnie szesc miesziecy temu.Zyje zawieszona w prozni, a wlasciwie to nie zycie,to cos na jego ksztalt bez kolorow,zapachow,usmiechu.......
Przez te szes miesiecy zdazylam "zrzucic" 20cia kg , posiwiec i postarzec sie z dobre 15 lat.
Taka jest cena,jaka przyszlo mi zaplacic za moje malzenstwo.

    Bardzo prosze Panie,ktore przez to przeszly o kontakt.

Znalazlam wpis z 24go lutego, autorstwa Modrzanka.Sadze,ze mamy podobne doswiadczenia i prosze o kontakt

Pozdrawiam wszystkie cierpiace Panie