Gdy on jest bardzo daleko a ty nie wiesz co dalej...

ja dotrwałam

sama jestem w związku na odległość mimo dość młodego wieku... od prawie dwóch lat jestem z facetem, który mieszka dokładnie 560km stąd.
moi rodzice na początku też nie byli zadowoleni, ale teraz jakoś się układa. bardzo go lubią, a my się stosunkowo często widzimy (raz na 1,5 miesiąca). wiem - odległość robi swoje. 2000km to nie to co prawie 4 razy mniej.. ale ja zaryzykowałam i uwikłałam się w to, a po tym jak skończę szkołę przeprowadzam się do niego, aby tam zacząć studia. u mnie będzie raczej happy end... ale to co właściwie chciałam powiedzieć:

całkowicie Ciebie rozumiem, jeżeli chodzi o wasze kontakty... rozumiem co to znaczy "być zadbaną słowem". niestety ciężko brakuje dotyku, tego aby przytulił, pocałował. w takich momentach, najlepiej myśleć o chwilach, gdy jesteście razem.. wtedy czujesz się szczęśliwa.. pomyśl, że zaraz to znowu nastąpi

zastanowiłabym się jednak nad tym co mówisz o studiach.. jeżeli naprawdę chcesz z nim być i jesteś tego pewna, powinnaś przenieść się bliżej niego po szkole. może niekoniecznie na magisterkę może zmień kierunek studiów. poszukaj takiego, który da ci szczęście i spełnienie. nie warto tracić czas na coś, co Ciebie unieszczęśliwa. wracając do związku... związek na odległość wymaga poświęceń. widzicie się dosyć rzadko, a to dodatkowo utrudnia sprawę,bo nie masz pewności czy na dłużej będziesz z nim szczęśliwa.. moja rada na ten moment: czekaj do lata i upewnij się. a jak okaże się, że to z nim chcesz spróbować szczęścia, to postaraj się, aby odległość, która was dzieli znacznie się zmniejszyła, tak abyście mogli się widywać przynajmniej raz na miesiąc. jeżeli to nie Ten... trudno.. nie ciągnij tego..

no i problem z mamą... hm. w sumie to ona ma trochę racji. Oczywiście martwi się o ciebie. widzi jak czujesz się nieszczęśliwo-szczęśliwa - zakochana, ale na odległość. jej obawy, nawet jeżeli zbyt duże, na pewno nie są nieuzasadnione. może używa złych słów.. słowa potrafią mocniej ranić niż miecz.. ale chce dobrze.. spróbuj się z nią dogadać, porozmawiać od serca o tym co czujesz, jak to widzisz... może zrozumie, a wtedy będziesz miała oparcie

cóż... to chyba tyle.. moja odpowiedź też jest dosyć długa wiem, że pewnie wiele z tego sama wiesz, sama do tego doszłaś.. ale zastanów się. ja uważam, że najważniejsze to być w życiu szczęśliwym..

a Tobie co da szczęście??

Hehe jakbym czytała siebie miesiąc temu

My też byliśmy ze sobą 2 lata, widzieliśmy się rzadko (czasem spotkania umiał odłożyć w nocy przed ) ale mimo to zapewniał mnie o bezgranicznej miłości, o tym że poczeka na mnie (miałam się przeprowadzić do jego miasta na studia). Nasze bycie razem to nie była sielanka- o nie, ale mimo to byłam slepo w niego zapatrzona, wszystko mu wybaczałam (bo i przepraszać na początku umiał, potem już praktycznie tego nie robił).

Kochany Okruszku- powiem ci szczerze- mój całe dwa lata zabiegał o to żebym zdecydowała się na studia u niego, obiecywał pomoc (nawet finansową). Po prostu czułam całym sercem że mnie tam chce. Ale coś się nagle zmieniło, przestał kompletnie o tym mówić, gdzieś miesiąc przed zerwaniem przeszliśmy okropny kryzys w którym wypalił że... on nie chce żebym się przeprowadzała... to byl dla mnie taki szok, że szkoda mówić. Poczułam się oszukana. On to argumentował, że nie chce żebym czuła sie tam samotna, (choć wcześniej zapewniał, że bedzie ze mną całe dnie). I co miałam mu odpowiedzieć? Jak idiotka powiedziałam że też doszłam do tego wniosku, że rodzice by mnie puścili i takie tam. A tak naprawdę ja czekałam na tą przeprowadzkę, chciałam być blisko niego, poniekąd wyrwać sie z domu, dorosnąć. Temat się zakończył. Potem miedzy nami już nie było tak samo. Czułam, że on oddala się powoli, my żyliśmy tą myślą 2 lata a potem skoro niby "razem" stwierdziliśmy ze to sensu nie ma to po co to ciągnąć? nie mieliśmy wspólnego celu. I zerwał (choć ja podejrzewam, ze on już od dawna przestał mnie kochać, tylko ciągnął to bo mu głupio było to kończyć).

Po co to pisze? Paradoksalnie jestem mu wdzięczna, co by było gdybym naprawdę tam się przeprowadziła? Zostałabym całkiem sama w obcym mieście. Moi rodzice pewnie głownie mama triumfowałaby, ale w sercu byłoby jej okropnie żal mnie, ze dałam się zwieść na puste, bez pokrycia słowa. Wiem, że w miłości nie można niczego obiecać, ale wiesz... myslę że jeżeli ty nie jesteś pewna WAS to chyba nie ma sensu żebyś się przeprowadzała... Ja byłam pewna niego, naprawdę, a okazało się że te nasze dwuletnie marzenia to mrzonka. Czasem myslę, że on się po prostu przestraszył odpowiedzialności, on taki mamusiny jest, wiedziałam, że zawsze wybierze ją, nie mnie.

Zresztą bardzo mi go przypominasz- on też mówił, ze takie bycie razem kiedy nie mozna sie przytulić gdy smutno jest niepełne, jego wątpliwości narastały coraz bardziej, aż zdał sobie chyba sprawę, że my nie mamy sensu...

Może mówię to z goryczą, ze mi nie wyszło, ale wiesz- widzicie się tak rzadko i ta straszna odległość... Ja dziś powiem szczerze, że nie chcę pakować się już chyba w związki na odległość Za mocno zrozumiałam, ze gg, komórka pare wyrwanych godzin to nie wszystko. Wystarczy wyłączyć komputer, komórkę i was tak naprawdę nie ma... Wiem, ze to gorzkie słowa, sama nie chciałabym chyba takich czytać, ale czuje że nie jesteś pewna czy to ma sens.

Pewnie znajdą sie dziewczyny na forum które zaryzykowały i znalazły szczęście w ramionach tego ukochanego, ale... ja już podchodzę do tego sceptyczniej. Dostałam gorzką lekcje życia. Myślałam, ze goraca miłość wszystko wytrzyma- ale czas to nas najgorszy wróg Zwłaszcza, że jego słowa naprawdę piękne rzadko kiedy miały pokrycie w czynach

Ja bym na twoim miejscu porozmawiała z nim szczerze- jak sobie wyobraża dalsze bycie razem. Co mysli na temat twojej przeprowadzki, podpytaj trochę dziecinnie co będziecie razem robić.. Możesz sie dużo dowiedzieć, a i mu da to do myślenia. Bedzie za ciebie odpowiedzialny czy chce czy nie. To on cię poniekąd tam ściągnął, wiec będzie dużo myślał na wasz temat i może (czego ci z całego serca nie życzę kochana) powie to co mój- nie przeprowadzaj się.

Ja bym na twoim miejscu nie ryzykowała- z tego co piszesz to on traktuje was trochę "za lekko" jak na taki krok. Zapewnia cię, ze gdy znajdziesz lepszego możesz odejsć.. mnie by to martwiło, chciałabym żeby MÓJ facet powiedział, że bedzie o mnie walczyć bo jest pewien że ja jestem tą jedyną.

Mi się synek urodził i jak miał 1 rok mąż musiał wyjechać na całe tygodnie do innego miasta w Polsce do pracy. Było ciężko, ale przetrwaliśmy to i jest teraz wszystko ok. Po czasie trudnym przychodzą refleksje i czasy dobre - głowa do góry.

-----------------------
Ania
Biżuteria srebrna

Stwierdziłam, że muszę nadać temu wątkowi koniec. Dołączam do grona osób gdzie związek na odległość nie wypalił. Nie ma winnych, nie ma kłótni. Oboje, jak się okazało mieliśmy te same złudzenia. Nikt nikogo nie oszukiwał. Jeżeli już to siebie nawzajem, równomiernie. Los nam stawiał poprzeczki. Nasze światy za bardzo się różniły. Pewne decyzje było trudno podjąć. Wciąż się kochamy, na swój sposób zawsze będziemy. Może pozwoliło mi to zrozumieć jak bardzo trzeba się cieszyć gdy ma się obok ukochaną osobę. Zrozumiałam że jednak bardzo się męczyłam w ciągu tych miesięcy. Ktoś tutaj marudzi, że nie widzi swojej ukochanej osoby tydzień, dwa. że miesiąc to dużo. Ja nie widziałam 5 miesięcy. Przez ten czas trwaliśmy mając nadzieję, marząc o sobie... Ale nie widziałam końca, choć uczucie było jak z baśni...Boli, boli bardziej niż rozstanie z moim chłopakiem po długim okresie czasu. Tam uczucie było wypalone... Tutaj jeszcze dobrze się nie rozwinęło. Boję się o to, co będzie dalej? Co będzie dalej??? Pogodzę się z tym kiedyś? Rozsądnie, na wszystkie piękne myśli odpowiadam przekornie myślami o tym, jak bardzo mnie to męczyło. I że jak nie ma planu aby odległość zakończyć... To tkwi się w martwym punkcie.