NIEPOTRZEBNA_BEZNADZIEJNA_ZMĘCZONA ŻYCIEM

Droga załozycielko tego wątku proponuje abyś znalazła sobie codziennie choć godzinę czasu tylko dla siebie.
I wykorzystaj go tak jak lubisz.
Nie wierz tym z którymi mieszkasz!
Jesteś młodą mamą która próbuje ułożyć sobie i dziecku życie!
A nie jest to łatwe biorąc pod uwagę ile kosztuje wynajęcie choćby kawalerki ( bez mediów).
Dziecko można łatwo zmanipulować.
Tulę serdecznie - życze powodzenia- odezwij się do nas!

Mam podobny problem z matką ona twierdzi że jestem najgorsza i takie tam poniża mnie na każdym kroku ale ja mam oparcie w synu on ma już prawie 12 lat wychowałam go sama i jest teraz ze mną jak jest mi źle. Muszisz sie trzymać i tak jak radziły mi dziewczyny z forum idź do psychologa, Trzymaj się

Witaj,

            jeśli mogę zachęcić Cię do pierwszej i ważnej zmiany, to powinna ona dotyczyć poważnej rozmowy z rodzicami. Ich postawa jest głęboko raniąca, niesłuszna i wyrządza krzywdę wszystkim, im również.  Jakkolwiek może się to wydawać trudne, to warto podjąć próbę uświadomienia im negatywnego wpływu na Ciebie. Jesteś dorosłą osobą, masz własne zdanie,  pomysł na życie i własną wizję wychowywania dziecka, zaś to, że rodzice pomagają  Ci nie upoważnia ich do zawłaszczenia sobie prawa  do ciągłego wychowywania i pouczania Ciebie i wnuka.  Domyślam się, że rodzice wszystko, co robą, robią w ich mniemaniu w dobrej wierze, w słusznej sprawie, ale to właśnie Ty możesz pokazać im gdzie naruszają granice własnego wpływu, gdzie leży granica Twojej dorosłości i Twojej niezależności myślenia i działania. Kiedy porozmawiacie o tym jak powinno wyglądać Wasze dorosłe i dojrzałe współżycie jako domowników można na tym budować grunt do lepszych relacji.
       I już zupełnie na koniec, jesteś bardzo dzielną osobą i z pewnością Twoja sytuacja nie czyni Cię w żaden sposób kimś gorszym. Uczysz się, pracujesz, jesteś mamą czy to za mało, aby szanować to, kim jesteś?
Zachęcam Cię również do korzystania z pomocy organizacji, które wspierają prawa kobiet, prawa matek wychowujący samotnie dzieci, są tam doradcy, psychologowie i kobiety, będące w podobnej sytuacji. Być może wiedza osób kompetentnych będzie dla Ciebie wsparciem w tej trudnej obecnie sytuacji.

Pozdrawiam!

Hej

Masz przecież synka i rodziców - to dużo, to jakiś początek i start od którego należy zacząć.
Warto dużo rozmawiać z rodzicami. Odzyskać cel w życiu. Wiem, że to trudne. Jestem z natury optymistką i tak patrzę na życie. Czasem jak było mi źle uśmiechałam się do lustra. Staraj się w każdym razie.

pzdr

Cześć samotna, ale na pewno nie niepotrzebna. Masz 23 lata i całe piękne życie przed sobą. Masz zapewne cudownego synka, który jestem pewien najbardziej lubi spędzać czas ze swoją mamą. Zobaczysz jak podrośnie jeszcze troszkę, nie będzie Cie odstępowął na krok. To własnie dla niego przede wszystkim musisz mieć w sobie siłę. On sobie bez Ciebie nie poradzi. Jak on będzie nastolatkiem, będziesz miała u boku wspaniałego mężczyznę, który zawsze stanie murem za matką. Warto czekać na te chwile. Przejmujesz się rodzicami. Taka ich rola. Często nie mówią nic miłego latami, a jak tylko noga się powinie zaraz atak. Pociesze Cię, że to często spotykany model. Moi rodzice rzadko mnie chwalili i teraz też raczej tego nie robią. Za to krytyka spada na mnie często i generalnie niezasłużenie. Jednak wiem, że to w taki sposób rodzice okazują Tobie miłość i troskę. Pomyśl o tym w taki sposób, będzie Ci łatwiej.
Piszesz, że kiedyś byłaś pełna energii. A teraz nie jesteś? Pracujesz, studiujesz i wychowujesz dziecko. Mało? Piszesz kiedyś miałaś pełno znajomych. Poszukaj z nimi kontaktu. Może popisz troszkę tutaj na forum i kto wie może spotkasz bratnią duszę do pogadania. Naprawdę warto wyjść do ludzi. Nie jesteś gorsza niż inni, nawet tak nie myśl.
Wychodź z małym na spacery, może poznasz inną mamę z dzieckiem w podobnym wieku i będziecie sobie mogły poplotkować.
No i zacznij się uśmiechać. Bądź znowu sobą, taka jak niby kiedyś byłaś - aktywna i roześmiana. Gwarantuję, że poznasz kogoś fajnego. Sam jestem potwierdzeniem tej tezy. Poznałem  samotnie wychowującą 4letniego synka mamusię i się w niej zakochałem. Urzekła mnie swoim uśmiechem i pogodą ducha, mimo wielu przeciwności losu.
Głowa do góry i wypatruj słońca
Serdecznie pozdrawiam

Jestem niezmiernie mile zaskoczona... Nie myślałam, że zdobędę od obcych mi osób tyle wspierających słów... Dziękuję Wam wszystkim za to bardzo serdecznie... usmiecham się w tym momencie ale nie ukrywam również, że czytając Waszych rad się popłakałam... Czy to łzy wzruszenia, radości...? - trudno stwierdzić... ale wiem napewno, że potrzebuję właśnie takiego wsparcia! Chciałabym je również mieć od najbliższej rodziny ale ja przez tą całą sytuację nawet nie potrafię z rodzicami rozmawiać... nie wiem w jaki sposób zacząć rozmowę, staram się nie zaczynać konwersacji bo wiem jak się one zazwyczaj kończą, nie mam już siły wysłuchiwać jaka to ja nie jestem bezużyteczna... wiem jednak, że nie mogę pod żadnym względem się poddawać i to tak naprawdę Wy mnie tego uświadomiliście... postaram się być bardziej pewna siebie i ułożyć sobie i swojemu dziecku wymarzone życie... DZIĘKUJĘ WAM!

Witaj!
Po tym co napisałaś widać ,iż jesteś bardzo wartościową osobą.Pracujesz,studiujesz,wychowujesz dziecko.I dajesz sobie radę.Wiem że jest Ci ciężko-bo dziecko wywraca świat do góry nogami( coś o tym;) i zaczyna się dopiero "prawdziwe,dorosłe życie" Jest to bardzo trudny etap w życiu każdej młodej kobiety-szczególnie wtedy gdy sama wychowuję dziecko.
  Przykro mi to mówić ale Twoi rodzice są nie fair wobec Ciebie i dobrze by było gdybyś zebrała się na chwilę szczerości i powiedziała im że są wobec Ciebie nie fair,że pracujesz,wychowujesz dziecko i bardzo się starasz by wszystko było jak najlepiej zrobione a ich krytyka napewno Ci nie pomaga.
   Bądź silna!! Wszystko jeszcze się zmieni. Jakby co to pisz

Na pewno nie sadzaj obojga za stołem i nie zaczynaj w stylu "musimy porozmawiać". Ja proponuję małymi kroczkami. Wybierz tego z rodziców, z którym masz lepszy kontakt. I reaguj w konkretnych sytuacjach. Argumentami lub określeniem swoich uczuć. Powiedz np mamie, że rani Cię to, że źle ocenia Twoje postępowanie. Zapytaj, jak wg niej powinnaś postąpić w danej sytuacji. Co widzi niewłaściwego w Twojej decyzji. Nie da się podać przykładów, zresztą to wymaga pewnej pracy. A może, mimo braku czasu, znajdziesz chwilkę, żeby poczytać sobie o asertywności?

Ponieważ dopiero dzisiaj znalazłam Twój wątek, więc dopiero dzisiaj napiszę: podziwiam Cię, dziewczyno. Uwierz, że ten trudny czas się niedługo skończy i będzie coraz lepiej

vinnga ma rację! przed Tobą wiele wspaniałych chwil! nie poddawaj się!