Śmierć męża

Chciałabym Ci jakoś pomóc, pocieszyć i powiedzieć, że bedzie dobrze.

Ale nie wiem jak.

Nie potrafię sobie wyobrazić sytuacji w której tracę męża.

Mogę jedynie ci współczuć  i dodać otuchy. Dać wsparcie w żałobie.

Zapłakać.

Jedynie tyle mogę.:(:(:(:(:(:(:(

Więc trzymaj się i spróbuj zacząć żyć bez niego.

Kochaj Go a on napewno da Ci siłę.

Powodzenia.

Racja... masz dla kogo życ i musisz znaleźc tą siłę! Wierzę, że Ci się uda. Twój mąż na pewno nie byłby zadowolony z tego, że Ci ciężko. Teraz Ci się to może wydac absurdalne, ale ból stopniowo będzie stawał się znośny, aż w końcu zniknie. Rozmawiaj z nim, nawet w myślach, naucz się jego niewerbalnej obecności bo on jest przy Tobie!

zaglądam na to forum od ponad roku i rzeczywiście pomaga wypowiedzenie się, taka rozmowa choćby tutaj mi pomaga.
Minął już ponad rok od śmierci mojego męża i nie jest łatwo, są chwile, że wydaje się, że wszystko już będzie dobrze, że już zaczyna Ci sie układać, ale to tylko na chwile ktoś coś powie coś ktoś zrobi a ja kojarzę to od razu z tamtym wypadkiem i znowu jest źle ostatnio ktoś coś powiedziła o butach taka zwykła rozmowa między dwoma osobami a mi się od razu wszystko przypomniało jak czekali na moja zgode czy mają przyszyć noge mężowi jest ciężko ale wiem że dam rady i każda z nas co przechodzi to nie wierzy w siebie na początku ale tak naprawde wiemy że damy rady bo musimy nikt kto tego neprzeżył nie ma pojęcia co się z nami tak naprawde dzieje.... jak macie z kim o tym rozmawiać jest łatwiej tylko że tak naprawde nawet najlepsi przyjaciele po pewnym czasie maja dojść słuchania dlatego niewarto im mówić bo pomimo ich dobrej woli itak niezrozumieją i niepomogą choćby tego z całego serca chcieli........

Dlatego Jolapodl zaglądaj tu bo to naprawdę pomaga

Nie wyobrażam sobie takiej tragedii. Ciężko jest mi uświadomić sobie, jaki to ból stracić ukochaną osobę. Jedyne co wydaje mi się można powiedzieć w takiej sytuacji to to, żeby się nie poddać. Pomyśleć czego chciałaby ta druga osoba i to robić. Wspominać te cudowne chwile, które się razem przeszło i żyć z myślą, że trzeba żyć dalej bo są na tym świecie osoby, które Was potrzebują...

jedno co jeszcze chcę dodać- byliśmy razem 17 lat (od szkoły średniej) , w czerwcu 7 rocznica ślubu. Mój mąż był cudowny, był duszą towarzystwa, kochał życie i zostało mu ono zabrane. Sprawiłoby mi ulgę, gdyby mi się przyśnił i powiedział, że jest tam życie i jest mu dobrze. Ja się boję, że on nie pogodził się ze swym odejściem bo za bardzo nas kochał, a Zuzią cieszył się tylko 9 m-cy. 3 dni po pogrzebie mała powiedziała  tata-myślałam że pęknie mi serce. Ale nauczę jej miłości do nieo, jak przyjdzie na to czas.

O mAtko Swieta to tak jak u mnie. Moj maz przeyszedl z pracy w poniedzialek, z drugiej zmiany. Zjedlismy kolacje ... jeszcze nawet dziecko nie spalo a bylo bardzo pozno. Ja poszlam spac okolo 23:30 razem z dzieckiem a On jeszcze usiadl do inetrnetu. Wiem, ze pszyszedl do lozka okolo 3:15 nad ranem... i juz nigdy nie wstal... juz nigdy sie nie obudzil... KOSZMAR... Od tego dnia mija 8 miesiecy. Na poczatki jeszcze jakos bylo, jakos sobie radzilam. Nie czulam tej tesknoty, ale ostatnio juz nie moge. Emocje mna strasznie targaja.. tesknie... tak strasznie tesknie!

2010-05-28 15:09:25

Ja straciłam męża 26.03.10r- czyli 2 m-ce temu. W jednej chwili zawalił mi się cały świat. Nie wiem jak żyć dalej, muszę się tego nauczyć bo mam Zuzie. Mój mąż miał 31 lat i dużo do zrobienia. Nie wiem czy Bóg istnieje, bo by na to nie pozwolił. Zostałam w nowym i pięknym domu w lesie, który był spełnieniem naszych marzeń. Rok temu się wprowadziliśmy, na świat przyszła nasza długo wyczekiwana córka i dopiero mieliśmy zacząć żyć. Czekaliśmy na wiosnę i mieliśmy tysiące planów. Najbardziej mnie boli, że był świetnym tatą a córka nawet go nie będzie pamiętała. Nie wiem dlaczego Bóg zabiera dobrych ludzi, a tysiące alkoholików i przestępców chodzi po świecie??? Czy jest ktoś, kto przeżył odejście bliskiej osoby i z perspektywy czasu powie mi że da się dalej żyć?????
Offline

Nie powiem ci jak masza żyć bo samej marnie mi to wychodzi. Co dzień zadaje sobie też te same pytania.Moja córeczka miała niespełna rok ,kiedy zabrakło jej taty.Mam jeszcze dwunastoletniego syna dla któregobył wielkim autorytetem. Wlasnie przeprowadzamy się donowego domu by choć trochę być blizej niego.Chociaż codziennie budzę sięz ciężkim sercem,probuję znależć jakiś sens,zastanawiam się jak Isiek zachowałby się gdyby to mnie zabraklo i próbuję być silna bo myślę że on by tego bardzo chciał

Mój mąż nie żyje 4 miesiące, jest mi cięzko ale własnie juz tak myślę.Musze być silna mogę liczyć tylko na siebie.Jest obecny każdej chwili  pisze pamiętnik o tym co czuje zaglądam na forum i to trochę pomaga.

zaraz minie 2 lata od smierci męża wszystkie emocje we mnie to już wyzwolilo tyle sie wydarzyło tylko jedno nie dalej nie wiem jak mam zyć co mam zrobić dalej ze swoim życiem ...Poznałam fantastycznego faceta był moim przyjacielem na obczyźnie bratnią dusza i coś się wydarzyło że zostaliśmy parą w sumie mówią że od przyjaźni do miłości jeden krok ...ale nie o to chodzi ...jest po prostu taki że nawet nie wiedziałam że może byc tak w związku cudownie ...a ja mam wątpliwości w innej sytuacj to poprostu skakałabym ze szczęścia a w takiej nie potrafię się cieszyc ze szczęścia które mi los darował ...Czy mam prawo być szczęśliwa kiedy jemu może to szczęscie odbiore ... jakby spotkał inną dziewczyne to moze by się z nią ożenił<ja nie wiem czy bym drugi raz chciała> na pewno będzie chciał mieć dzieci teraz o tym nie rozmawiamy odkąd jesteśmy razem ale   wcześniej mówił że chcialby miec a ja mam dwoje wspaniałych dzieci i nie wiem czy bym jeszcze chciała mieć więcej. Czy moge mu to odbierać ....czy moge być szczęśliwa z kimś innym.

w sumie nawet to nie wiem czy na pewno o to chodzi czy o przeszłość która wcale nie jest jeszcze dla mnie przeszłością wraca rzadziej ale wszystko wraca boje sie wrócić do domu bo wszystko wróci jak bumerang będę sama w czterech ścianach nie mam pojęcia co dalej pomimo tego czasu jedynie czasami mam wrażenie że mu <mężowi> wybaczyłam że go nie ma że było jak było ale chyba tylko to mnie trzyma tyle czasu że go wpewien sposób znienawidziłam za to co zrobił wiem że to niebyło z jego winy nie zrobił tego specjalnie ale sam fakt że dopuścił do takiej sytuacji że go nie ma kiedy jest potrzebny.....

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać to użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 10 naszego Regulaminu. (Moderatorka Olina)

Na naszym forum ogromną uwagę przywiązujemy do zachowania kultury wypowiedzi oraz zasad polskiej ortografii i interpunkcji. Za dostosowanie się do panujących zasad dziękuję w imieniu Redakcji. (Moderatorka Olina)

Droga ALUTKA
Myśl sercem. jesteś jeszcze bardzo młoda. masz prawo być szczęśliwa.
, Nic nie poradzisz na niektóre sprawy, trzeba się po prostu z nimi pogodzić, życzę
Ci dużo szczęścia,

dzień