Nie znam innego stanu - Netkobiety.pl

Fajną prace? Rozwojową? O czym Ty  mówisz..  ciagła presja, najniższa krajowa, firma która ma opinie wykorzystujacej ludzi, sami  pracownicy ktorzy tam pracuja mówia o tym - ze wszsytko fajnie ale za grosz zacunku do drugiego czlowieka. Możliwosci rozwoju?.. firma jedzie na dotacjach jakis z urzedu pracy  jak konczysz 30 lat to cie  zwalniaja? i tak postapiona ze mna najpierw zaproponowano mi podwyzke, miałem czekac na  cos nie wiem, na jakis proejkt.. i co przychodzi  kierownik, dzekujemy za wspolprace. Niespecjalnie sie tym przejalem, ale jakby nie bylo zostalem splukany jak w kiblu, no ale co z tego w sumie to nic... trudno.
To troche tak wyglada jakbym cale zycie praktycznie przesiedzial w wlasnej skorupie i teraz nie bardzo wiem co ja mam ze soba zrobic, problemy  rodzinne dostzrzegalem juz jako 4letnie dziecko ale jakos nigdy nic z tym nie zrobilem... na terapii bylem, kilka razy z niej po prostu ucieklem, jestem chyba pelen lękow i nalozoych na siebie masek... i nie umie tego nawet na terapii zdjac siedze i praktycznie nic nie mowie, albo  lzy mi sie  same leja z oczu. Zreszta terapia, co ona ma mi niby dac? To tak jakbys wpadl w gówno idziesz do kogos kto Ci tlumaczy dlaczego w to wpadles... ja potrzebuje jakeisgo wcyiagnieca z tych problemow... czuje z kazdym dniem jakbym cofal sie w rozwoju...

Co do niedojrzalosci... hmmm no chyba jestem niedojrzaly,  tylko co ja niby mam z tym zrobic? udawac dojrzalego czy stac sie nim na sile czy jak? Co to  wedlug Ciebie jest dojrzalosc?
Zyje z oszczednosci,i zasilku.... ehhh raczej "zyje"

Mówisz, że marudze o tej pracy. Takie byly fakty - praca mnie  wyapalała na tyle ze po rezygnowalem  z np sportu bo kompletnie  mi sie pozniej nic nie chcialo, ogarniala mnie coraz wieksza bezsilnosc. Przychodzilem  po pracy kladlem sie w lozku z lapkiem, juz nawet nie gralem tylko cos tam lecialo w tle, jakas  muzyka film czy cokolwiek innego, a ja sie dowracalem bo nawet tego mi sie nie chcialo ogladac a ni nic. Ja tu moge jedynie przedstawic  to jaki jestem ..

A gdzie ja napisalem ze Wy macie cos z tym zrobic? Ja po prostu nie wiem czy mam na sile probowac udwac dojrzaleszego niz jestem, czy jednak sprobowac siebie zaakceptowac czy co...

Byelm na paru rozmowach kwalifikacyjnych, ale nie specjalnie mi to idzie, kompletie nie wiem kogo mam na takiej rozmowie pokazac.. siebie ? przeciez ja jestem zyciowym zerem... Mówisz, że jojcze, po prostu brakuje mi poztywnych odczuc z zycia, chyba nie wiem,, mama mi ze 2 dni temu powiedziala wlasnie gdzie sie  podziala ta moja pozytywna energia, po prostu robie sie jakis taki bezbarwny, zgorzknialy. Ostatnio zauwazylem, że alkochol na mnie pozytywnie wplywa - zaprosil mnie znajomy na jakas posaidowke, na ktorej totalnie  sie narabalem, troche zrobilem to nieswiadomie, ale jednak na drugi dzien bylem totalnie skacowany i jednoczesnie odprezony...

No ok, nawet jak praca nie za fajna, to jest to doświadczenie, krok do innej lpszej pracy.

Z terapią jest trochę tak jak mówisz: wdepnąłeś w gówno raz, drugi, a oni Ci wyjaśnią mechanizm, dlaczego ciągle wdeptujesz w gówno, co takiego w Tobie jest, że Cię do tego gówna tak ciągnie, po to byś już więcej w to gówno nie wdepnął.

Dojrzałość to wg mnie wzięcie odpowiedzialności za swoje życie, wiedza, że nikt za Ciebie nic nie zrobi, umiejętność zatroszczenie się o siebie, rozumienie, że to Twoje decyzje kształtują Twoje zycie, nie zwalanie tego na innych.

Nikt Ciebie nie wyciągnie, nikt nie ma takiej możliwości nawet jakby chciał. Sam musisz chcieć - ale możesz nie dać rady, dlatego polecam terapię. Ale do tego potrzeba by dojrzałego zrozumienia, że bez Twojej decyzji nic się nie zmieni, że musisz do tego terapeuty pójść i wytrwać.

Czujesz, że cofasz się w rozwoju - i pewnie tak jest, bo jak to mówią, kto nie idzie naprzód ten się cofa. Sam zacząłeś zauważać, ze życie Twoich rówieśników wygląda inaczej, że zakładają rodziny i widać ten kontrast. A Ty w tym czasie grasz w gierki na laptopie. Dojrzałość to w tym momencie zrozumienie, że to jest Twoja decyzja.

Bo możesz zamiast tego iść na spacer albo na rower.
Możesz iść na terapię.
Możesz zapisać się na jakiś kurs, by w przyszłości znaleźć fajniejszą pracę.
Możesz też leżeć na kanapie z laptopem i grać.

Nawet nie jestem pewna, czy jesteś uzależniony od gier, czy grasz bo jesteś cholernie znudzony. Cały dzień w domu...

Radzę zacząć od terapii.

nie podejmuję się diagnozowania Twojego stanu bo nie znam się na psychologii, poradnia mogłaby pomóc, a wsparcie innych w wyjściu z takiego stanu chyba niewiele zmieni jeśli sam nie podejmiesz działań i nie będziesz mieć chęci

możesz napisać skrótowo do jakiego stanu chciałbyś dojść? jak jest teraz - mieszkasz sam, zrezygnowałeś z pracy na umowę o pracę i masz zasiłek dla bezrobotnych z urzędu pracy? jakie masz kwalifikacje, studia, wykształcenie, jakie były te zainteresowania?

alkohol nie wpływa dobrze nawet jeśli przez chwilę tak czujesz. Chyba gry to mniejsze zło, alkohol wiąże się z dużymi wydatkami i konsekwencjami dla zdrowia

miałeś więc gry jako życie społeczne, pracę w celu zarabiania, teraz na pewien okres masz zasiłek dla bezrobotnych i oszczędności? i jaki stan chciałbyś osiągnąć - najpierw mieć nową pracę? popatrz na mój poprzedni post

Tak probuje znalezc prace, otwieram przegladarke patrze na te wszsytkie ogloszenia i nie wiem  do czego ja mam pojsc, co ja potrafie?... a nic chyba? nie mam zadnych wielkich umiejetnosci, moze tylko to ze jestem w maire dobrym kierowca , a mzoe tylko ja tak twieerdze?.. domownicy nigdy nie lubili ze mna jezdzic ze jezdze  za ostro, a mzoe to oni sa  drogowymi zamulami?
Wlasnie siostra ktora... hehe  tez poszla na geodezje ( bo tez chyba nie wiedziala czego chce od zycia) teraz  probuje mi zalatwic  prace, tzn prace sam sobie zalatwaiam w takim biurze, ale  to ze jestem juz pare lat po studiach spowodowalo ze pozapominalem duzo i siostra  mi zalatwia u takiego znajomego zebym poszedl z nim w teren i troche  sobie poprzypominal.

A jaki stan chcialbym osiagnac ? Nuda, stagnacja siedzenie na dupie jest tym czego nie nawidze, a robie to... no bo co mam robic? Potrzebne mi jest otwarte dynamiczne zycie w takich sytuacja troszke odzywam. Nawet to patrzenie na znajomych ze rodziny zakladaja... a co mi to daje? tylko wpadam nie wiem w kompleksy? niepotrzebnie sie porownuje i po co?... czy ja bylbym szczesliwy majac rodziny? ... w ogole o czym ja mowie, ja sam jestem cale zycie.... kompletnie mi jest chyba potrzebne co innego...

Co do tego szukania pracy... heh, śmiesznie to zabrzmi ale dalem siostrze moje CV i mowie jej  wez mi wyslij te papiery gdziekolwiek..  no i teraz do mnie dzwonia  firmy i czasami ktos mnie na jakas rozmowe zaprosi, to ide... to nie tak ze ja w czyms wybrzydzam... Rodzice uwazaja ze ja marnuje swoj potencjal, tylko czy ja go faktycznie mama, moze oni we mnie  zbyt slepo wierzyli cale zycie, a ja wcale taki zajebisty nie bylem? A z drugiej stony ojciec mnie za wszystko w zyciu krytykowal, wszystko zawsze bylo zrobione zle, to i ja przestawalem sie starac, nawet jak siostra  miala wypadek i roztrzaskala samochod a ja akurat bylem  po sylwestrze  u  znajomego skacowany, to jak tylko  wrocilem  to mnie zaczal wulgaryzm  i wulgaryzm czego to ja telefonu nie odbieram.. takich sytuacji ze mna rzadzi, gnojii wrecz byla masa, ciagle sie na mnie wyzywal... i ja teraz nie potrafie wyjsc z tej roli i jestem tym wszystkim potwornie sfrustrowany. Nic go bardziej nie wulgaryzm niz to moje granie.. on w moim wieku to robil to i to... i ja powinienem byc taki jak on... i takie wiecznie  pierdolenia... czemu ja gdzies nie  wychodze? ... czemu ja dziewczyny nie mam? ... czemu zzadaje sie z tymi znajomymi, przeciez  to nei ta opcja polityczna?... ja po prostuu po tej drugiej stronie monitora czulem sie wolny, a teraz jak probuje  sie uwolnic od domu, to nie wiem co z ta wolnoscia mam zrobic. Swoja droga ja nigdy tego wszystkeigo nikomu nie mowilem, cale zycie robilem  dobra mine do zlej gry .

Tylko widzisz, mnie dręczy poczucie winy ze do tego domu wracam, że nie potrafie sie odciac od nadopiekunczych rodzicow,  a to osamotnienie,  izolacja + wczesniej stress w pracy, a teraz  coraz wiekszy stress z braku pracy powoduja ze sie coraz bardziej pograzam i gubie. Ale o jaki stan pytasz bo nie rozumiem?..

Nałogowe granie w gry zabiera energie. Konkretnie niebieskie światło monitora w ciemnym pokoju utrudnia zasypianie przez to pewnie siedzisz po nocach i w dzień zamuła.

Wyznacz sobie konkretną godzinę o której zawsze będziesz wstawał potem pierwsze co robisz to porządne śniadanie jak to będziesz praktykował to będziesz miał energię.

Masz prawo jazdy to poszukiwana umiejętność . Nie pchaj się do biura jak Ci taka praca nie odpowiada. Uprawiałeś sport i Ci się to podobało to wróć do tego .

Do tej pory żyłeś tak że nic co robiłeś nie miało dla Ciebie znaczenia. Teraz spróbuj odmiennej strategii uznaj że wszystko co robisz ma znaczenie. Pomyśl co możesz zrobić aby twoje życie było odrobinę lepsze. Wyznacz sobie cel i go zrealizuj na własnych zasadach.

Jeśli nie chcesz skończyć z graniem to sobie zainstaluj program co liczy czas ile czasu grasz. Jak zobaczysz ile czasu na to poświęcasz to może zrozumiesz że możesz wtedy robić wiele innych rzeczy i to tylko od Ciebie zależy.

Sprawa dzieciństwa no przykro mi pewnie na to nie zasłużyłeś ale teraz mieszkasz sam i Ty decydujesz.

Masz w sobie chyba wiele złości musisz te emocje jakoś odreagować w zdrowy sposób czyli wysiłkiem fizycznym.

Co do tego grania pare lat temu wyglądalo to tak ( powiedzmy od  gimnazjum do 25 roku zycia)ze szedlem do szkoly/uczelni po szkole cos tam zawsze kolo domu bylo do roboty a pozniej ojciec jechal na trening ( jest nauczycielem) a ja komp i ogien i tak do powiedzmy 2-3 rano i tak codziennie dzien w dzien, jak trzeba bylo sie uczyc to sie uczylem, jak mailem na studiach zagrozenie warunkiem  to doszlo do sytuacji, ze wraz z kumplem pisalismy kolejny juz raz   egzamin z bardzo ciezkiego przedmiotu - kartografii w pociagu bo wykaldowca  pracowal na 2ch uczelniach ... tak smao jak mialem jakeis ciezzsze zaliczenia to potrafilem cala noc przesiedziec i clay dzien zeby cos tam zrobic, bo jak tego nie zrobie to czulem ze beda z gosciem problemy, bardzo czesto w zyciu  kieruja sie intuicją i tak samo łatwo wyczuwam ludzi. Oprocz tego mialem jakis tam  paru znajomych, ktorzy gdzies mnie z domu zawsze wydarli, ja mam wrazenie ze z jednej strony mialem za latwe zycie ale z drugiej  byla tez i nadal ejst potezna patologia psychiczna ciagle klotnie, brak swobody...

Co do tego czy chce z tym graniem skonczyc, no wlasnie czemu tak podchodzi  zero-jednykowo do temtu? Często zdarza mi sie ze ide do kuzyna rozkladamy 2 lapki, browarki, i w cos tam poldnia przegramy, przegadamy o rozny sprawach, takiego czegos mi wiecej brakuje, tylko wlasnei w tym momencie  widze ze za duzo czasu spedzam  przy kompie, wcale to granie mnie jzu tak nie jaara robie  to bardziej z nudow, albo po to zeby sobie z kims pogadac, posmaic sie ... mi potwornie brakuje ludzi wokol siebie, jednak wsrod nich czuje sie tak  wybrakowany, ze mnie  to blokuje... i sie wycofuje.

Jakbyś całe zycie emocjonalnie był sam, wiedziałbyś jakie masz potrzeby? Na tych wakacjach jezdzilem sobie po miescie usiadlem na ławce w rynku i patrze tu jakis ludzie siedzą pod parasolem, tam jakis chlopak z dziewczyna, tam ktoś tam inny i sie dze taki,.... podszedl do mnie jakis gosciu,  siadl na lawce i sie mnie pyta czy mam jakis problem, czy coś sie stało, ja oczywiście skłamałem, że nie coś tam pogadaliśmy  tłumaczył mi ze ma zone 15 lat mlodsza ze w niemczech pracuje, że w Polsce za bezcen by nie robil i takie tam, troche mi to pomoglo... Tak samo na sylwestra, nie bylem nigdzie od ladnych paru lat, co roku jest mi strasznie przykro ze z tego zycia nie korzystam, że nie czerpie z neigo radosci, ze nie mam gdzie z kim wyjsc, ze zycie mnie omija.  to stwierdzilem pojade na sile do  miasta w ktorym studiowalem .... i pojechalem200km po to zeby stanac na 20-30 minut na rynku w kraku, zeby zobaczyc jak sie ludzie bawia. Stałem jak wulgaryzm w tłumie, postalem chwile i pojechalem z powrotem do domu. Ludzie mi sie pytają  czasami czy ja chce rodzine zakladac, ojciec sie wulgaryzm zeby przestal grac i zaczal myslec o rodzienie bo kiedy on sie wnukow doczeka... a ja sie czuje jak malolat który zycia nie zaczal, a jednoczesnie jak stary dziad.

Tylko no wlasnie rpaca to tylko praca a cala reszta,  tylko no własnie ja chyba czuje sie potwornie samotny nie wiem sam... Najgorsze ejst to ze zgasla we mnie jakas taka zyciowa nadzieja

PS : nie przepraszaj mnie za nic, czemu masz mnie przepraszac za to, że wyraziles swoje zdanie, chesz pisac bezsensownie to mozesz pisac bezsensownie, nie patrze na to w taki sposob.

Wpadles w bledne kolo. Unikajac robienia czegos z braku sily/motywacji tracisz coraz wiecej energii. Paradoks tej sytuacji polega na tym ze im bardziej wycofujesz sie z dzialan tym gorzej sie czujesz i tym trudniej przerwac ten stan. Ale dobra wiadomosc jest taka, ze jesli tylko zaczniesz cos robic to ilosc energii wzrosnie co pomoze Ci zdobyc sie na kolejne dzialania.
Na pewno zauwazyles ze z energia tak jest przewrotnie - oszczedzana prowadzi do wyczerpania, wydatkowana produkuje jej wiecej. Kiedy sie izolujesz to caly czas tracisz i czujesz sie coraz gorzej.
Nie ma cudownego lekarstwa ktore sprawi ze zachce Ci sie cos robic. Jedynym wyjsciem jest ZACZĄĆ COS ROBIC.
Proponuje na poczatek malymi krokami. Duza zniana moze wywolywac awersje. Jesli unikasz ludzi to na razie sprobuj sie uaktywnic bez ich udzialu. Idz na spacer. Wyznacz sobie jakis cel - np iles tam krokow kazdego dnia. Albo znajdz miejsce w ktorym jeszcze nie byles. Wez kartke i rozpisz to. Od czegos trzeba zaczac. Najwazniejsze to wyjsc z domu. Na razie nic wiecej. Zaangazuj sie fizycznie. Moze basen. Jogging. Rower. Cokolwiek. Na tyle na pewno Cie stac.

Potrzebujesz tez okreslenia jakie posiadasz umiejetnosci, mocne strony, jaka sciezka zawodowa isc. Swietny w tym jest coaching. Jesli nie masz kasy - poszukaj na FB grupy o coachingu - moze ktos w trakcie czy zaraz po studiach w ramach praktyk albo zbierajac punkty do akredytacji zrobi Ci taką sesje np przez telefon. Coaching swietnie uklada w glowie takie rzeczy jak identyfikacja swoich mocnych stron, dazenie do celu, sposob realizacji planow. Bedziesz mial kogos kto monitoruje Twoje postepy. Ja polecam. Tylko upewnij sie ze ta osoba jest po studiach a nie jakims samozwanczym adeptem sztuki coachingowej po 3 dniowym kursie.

StereotypowyGracz nie wiem czy jeszcze zajrzysz do wątku ale mam dla Ciebie taki pomysł, jesteś młody, zdrowy, sprawny, a narzekasz że, siedzisz w czterech ścianach, nie masz znajomych, nie masz z kim pogadać ani wyjść. Wiedziesz życie bez celu i tu pomyśl o wolontariacie.
Jest cała masa ludzi niepełnosprawnych, którzy autentycznie nie mogą wyjść z domu przez bariery architektoniczne, są autentycznie odcięci od świata i ludzi i takim ludziom mógłbyś pomóc a Oni by wypełnili pustkę w Twoim życiu. Pomyśl o tym.

Nigdzie Autora nie porównałam do osoby niepełnosprawnej. Zaproponowałam aby zastał wolontariuszem i takim osobom pomagał. Jest wiele osób chorych ruchowo, którzy z otwartym sercem przyjmą pomoc zdrowego, młodego chłopaka. W zamian może otrzymać szczerą przyjaźń oraz poczucie że, jest dla kogoś ważny i potrzebny.

już teraz myślisz o tym, że za rok/pół roku będziesz wypalony? to nie przedłużysz umowy i znajdziesz nowe miejsce, czasem praca jest związana z zainteresowaniami, a czasem jest tylko w celach zarobkowych

Mnie się powoli wydaje, że jesteś jedną z tych osób, którym nie da się pomóc. Otrzymałeś tu kilka dobrych rad. Terapia, praca, wolontariat.

A Ty na to, że terapia nie, bo co Ci psycholog pomoże i o czym miałbyś mówić.
Praca nie bo to o 6 rano trzeba wstać i 8h zasuwać, do tego nie wiesz, jak się zachować na rozmowie kwalifikacyjnej albo nie wiesz, czy Ci się spodoba. Idź, przyjmij ofertę, popracuj, przekonasz się, czy Ci się podoba. I nie zrażaj się plakatami typu "szanuj szefa swego", bo to jest wręcz żenujące.
Wolontariat nie, bo to dla frajerów, których nikt nie docenia. (a wierz mi, że osoby otrzymujące pomoc na pewno ją doceniają)

Wszystko na nie. MAsz problem na każde rozwiązanie.

Piszesz tylko że chcesz by ktoś Cię z tego wyciągnął, chcesz poczuć, ze zyjesz, że brakuje Ci życia - ale co robisz, by mieć to życie? Nawet z domu nie wychodzisz! Jak chcesz poczuć, że żyjesz jak tylko przed komputerem siedzisz?

Ludzie, którzy uparcie tkwią w jakiejś sytuacji, nawet jeśli jest ona trudna i beznadziejna, podświadomie mają z tego jakieś korzyści - i z Tobą jest tak samo. Ty sam sobie nie pozwalasz dojrzeć, nie pozwalasz sobie, by mieć jakieś życie. Korzyści są takie, że się wyśpisz do 9, że się możesz poużalać nad sobą, możesz obarczyć winą toksycznych rodziców (swoją drogą nie Ty jeden takich masz, wiele osób tego doświadcz), możesz winić cały świat, że nie jest taki jak Ty chcesz i że nikt Cię nie uratuje. Ciężko jest jednak walczyć z Tobą o Ciebie. Można sobie tu gadać na forum, ale tylko Ty możesz coś zmienić, tylko Ty mozesz zacząć działaś. Nikt Cię z łóżka za chabety nie wyciągnie i nie kopnie Cię w tyłek byś szedł do pracy. Tylko Ty sam możesz to zrobić.