Droga przez piekło - co o tym wszystkim sądzicie?

Jestem młoda, możesz mieć moje zdanie gdzieś- ale zostaw go. On cię nie kocha tylko wykorzystuje.  Cały dom jest na twoich barkach a on się na boku może zabawia z inną.

Zresztą, może to zabrzmi brutalnie ale.. z twojego opisu wynika że zostałaś z nim tylko ze względu na dziecko. Gdyby nie ciąża pewnie zaryzykowałabyś z tym drugim. Gdybyś go w tamtym okresie kochała, tak naprawdę to nie zainteresowałabyś się innym, tylko uparcie rozmawiała z mężem. Dziwie się że w ogóle po tym incydencie stykającym sie niemalże z gwałtem dałaś mu jeszcze szanse. Rozumiem że byłaś młoda, być może zauroczona, ale to kurcze był wyraźny znak że ten facet ma problem. I tak się niestety okazało. Złapał cię w sidła- rozkochał, żył na twoim garnuszku a kiedy poczuł że jego bezpieczne gniazdko które sobie uwił moze się rozpaść nagle straszył cię samobójstwem. Jest to niestety typowe zachowanie- zastraszanie partnera.
Raz cię okłamał będzie robić to wiecznie- a jego gadki że to prezerwatywy kolegów są śmieszne i żałosne. On nawet nie postarał się żeby je posprzątać- wiec wyjścia są dwa:
a)albo to faktycznie to dzieło jego kolegów - ale pomyśl sama czy to się kupy trzyma
b) jest tak pewny tego że nie odejdziesz, będziesz się go kurczowo trzymać, że moze pozwolić sobie na wszystko. A tak to niestety z boku wygląda. Może mysli że nie odejdziesz od niego ze względu na sieć jaką cię splątał: dziecko, mieszkanie, kredyt, jakieś poczucie stabilizacji (głupio brzmi, ale niektóre kobiety przymykają oczy na zdradę, byleby facet nie odszedł) i pewnie wiele innych o których tylko ty wiesz.
Uciekaj od niego póki możesz, jesteś młoda, inteligentna. A dziecku będzie lepiej- uwierz mi- sama mam rodziców którzy patrzeć na siebie nie mogą, ale też sie wplątali w kredyt, są dzieci, przyzwyczajenie i wiele innych. A dziecko cierpi. Myślisz że będzie szczęśliwe słuchając jak sie kłócicie, jak on wraca po nocach, ty płaczesz? Nie wiadomo co będzie za pare lat- czy nie otumani cię tak że będziesz potrzebna mu tylko jako kucharka i kochanka. A jak będziesz sie próbowała buntować to bedą wyzwiska, kłótnie i wiele innych strasznych rzeczy.
Będzie tobie i dziecku o wiele lepiej samym przez jakiś czas (moze znajdzie sie jakis porządny facet który was pokocha). Im dłużej będziesz zwlekać, tym będzie ciężej- bo to on się zmieni, bo to może ja jestem zła i niedobra. Albo usidli cię na zawsze 2 dzieckiem. A wtedy będzie ci jeszcze gorzej.
Czujesz ulgę że go nie ma- to już moja droga dużo znaczy.

Weź sie w garść, znajdź szybko jakąkolwiek pracę, żeby mieć poczucie, ze coś masz dla siebie, i wnoś pozew o rozwód i alimenty oczywiście. A mieszkanie jeżeli nie jesteś w stanie go spłacać to sprzedajcie, a kase podzielcie kto ile rat spłacił. Zawsze możecie je wynająć.  Najgorzej jeżeli będziesz myśleć o pieniądzach- one są ważne, nawet bardzo, ale one szczęścia ci nie dadzą. A twoje szczęście jest ważniejsze od mieszkania.

Może rodzina ci jakoś pomoże- wspólnie spłacicie ten kredyt.

Jedno wiem na pewno z własnych doświadczeń- jeżeli masz być z nim tylko dlatego żeby nie krzywdzić dziecka to własnie to zrobisz.. Możesz nieumyślnie zaserwować swojemu dziecku piekło jakim jest życie pod dachem z rodzicami którzy się nie kochają i żyją obok siebie. A jeżeli wejdą w to kłótnie, obrażanie, wyzwiska to niestety, ale takie dziecko ma uraz do końca życia. Choćbym nie wiem jak starałabyś się mu umilić życie.

Felina, lat 19. Nie wiem skąd Ci takie rzeczy przychodzą do głowy, które tutaj wypisujesz, ale bardzo Cię proszę pisz jak najwięcej, bo dobrze piszesz i umiesz pisać z hmmm.... dystansem i już wogóle nie było to brutalne co napisałaś. (Jeśli możesz to nie skupiaj się jedynie na tym temacie, bo wg. mnie masz zdrowe podejście do rzeczy). Co najważniejsze nie wysuwasz pochopnych wniosków mając wyłacznie do dyspozycji opis jednej strony - lol, niewiele ludzi tutaj tak potrafi. A teraz do tematu. Nie ma od dawna rycerzy, a jeśli chodzi o książęta z bajki,,, no cóż, oni zdarzają się tylko w bajkach. Nie licz też na żadną książkę, bo opisna historia wcale nie jest jakoś szczególnie wyjątkowa. Właściwie to dobrze. Bo te ciekawe sprawy, zazwyczaj są zagmatwane i trudniejsze do rozwiązania. W tym co napisałaś widać, że się mijacie. Raz stara się jedno raz drugie, ale nie możecie spotkać się jakoś. W przeciwieństwie do Feliny doczytałem się że Ty jednak się zakochałaś, i mimo wszystko dziecko jest owocem tej miłości, jeśli tak jest to ma mimo wszystko szczęście. Jeśli zaznałaś lepszej chemii z innym facetem, to tylko dowód na to, że z innymi może być inaczej... pewnie i lepiej. Szkoda że nie potrafiliście mimo wszystko współgrać, bo związki rozpoczęte w sposób jaki miał u Ciebie, wcale nie musza rokować nieudanego związku. Spójrz na to w ten sposób bardzo chłopak był na Ciebie napalony, a potem to juz sie potoczyło. W samobójstwa oczywiście nie wierz. Miałem pisać to o szansach, pogadaniu z jego znajomymi itd, z uwagi na to że zazwyczaj staram się w swoich wypowiedziach umacniać wiarę ludzi że potrafią ratować związki, ale to w przypadku gdy jedna ze stron zrobi błąd. Zdrada w stałym związku, gdy rzeczywiście nie grają rolę uczucia, jest poszukiwaniem czegoś, czego z jakś powodów nie otrzymuje się w związku, innością, fascynacją. Skoro jesteście razem to prawdopodobnie są śmieszne miłostki i nic więcej. Pytanie jest czy tak powinno być. Ano nie. Masz nielada okazję spojrzeć na swoje życie oczami (przepraszam że to wykorzystuję) Feliny. Zamknij oczy i spróbuj sobie wyobrazić jak będzie wyglądało Twoje życie i co? Przeczytaj sobie jeszcze raz, co boli Twoją młodszą koleżankę i jakie ona perspektywy Tobie przedstawia. A teraz do tego dodaj to co Cię samą spotyka na codzień, dodaj to co potrafisz sobie najgorszego wymyśleć. Możesz na koniec spróbować wyobrazić sobie ile wydaje Ci się możesz wykrzesać dobrego w przyszłości będąc z mężem, ale podejrzewam , że nieiwle będzie tego. Na koniec porównaj i odpowiedz sobie, co dalej i czy warto. Kredyt to nie koniec świata, jesteś zdrowa, zaradna i masz zdrowe dziecko. Wyobraź sobie co by było gdyby było chore, gdybyś miała z nim spędzać noce i dnie? To dopiero bylby dramat. Idź z rodzicami do prawnika, niech Wam podpowie jak wam mają udzielić - rodzice, czy rodzina pożyczki pod zastaw sprzedanego domu wziętego na kredyt, tak, by środki z jego sprzedaży zabezpieczyły zwrot długu, resztą sie podzielcie. A jak nie będzie chciał rozwodu, zbierz dowody jego winy, sms, i inne. Użyj sama życia znajdź sobie kogoś. W sądzie nie orzekną winy ani Twojej, ani jego jesli nawet on coś będzie miał na Ciebie, po protu udowodnicie tym sposobem rozpad pożycia małżeńskiego, nie ograniczaj jego praw rodzicielskich bo dziecko musi mieć kontakt z ojcem i tyle. Zamieszkaj z rodzicami. On, no coż skoro jest taki zaradny nie zginie, a jak sobie nie poradzi to jakaś jego "ukochana" na pewno go przygarnie. aaa. i słuchaj olimpii, ona ma większe wyczucie niż ja.

Możesz mu dać szansę, ale miej świadomość, że on się nie zmieni. Istnieje nikła nadzieja, że na dłużej zmieniłby się gdybyś nim brutalniej potrząsnęła. Brutalniej - wyprowadzka od niego, może oficjalna separacja. Jeśli mu jakoś zależy to się wtedy zmieni. Na dłużej, ale nie na zawsze. Więc lepiej przyzwyczaj się do myśli o życiu bez niego. O życiu lepszym, spokojniejszym, bez zastanawiania się co on robi, bez szpiegowania... Poznaliście się dawno temu, za górami, za lasami. To był inny świat i inna bajka. Wy byliście innymi ludźmi, którzy nie znaleźli wspólnego miejsca dla siebie w nowej bajce. Zmień bajkę, dziewczyno, bo w tej bajce dobra wróżka się nie pojawi a kolejna wiedźma na pewno...

Nie bój się samotności, samotnego macierzyństwa, nie bój się problemów. Kobieta silna jest. A uczucie wyzwolenia, jakie pojawi się gdy skończysz ten toksyczny związek da Ci siłę do walki ze wszystkimi przeciwnościami świata...

Chciałam jeszcze dodać, że ponad dwa tygodnie temu kiedy to dostał ochrzan od mojego taty (pierwszy i ostatni - ponoć wyglądało to tak: k#$rwa co drugie słowo i co ty do cholery wyprawiasz z życiem mojej córki!) i kiedy to wrócił do domu a ja mu powiedziałam 10 razy na spokojnie, że chcę rozwodu bo juz mam dosyc domysłów, nie chcę abyśmy wszyscy cierpieli, chcę żyć spokojnie. Łzy mu poleciały i wyszedł z domu, bo miał coś. Jak wrócił powiedział, że czytał smsa ode mnie. Rozmawialiśmy, ale standardowo ta rzmowa zaczęła zmierzać donikąd. W końcu się wściekłam jak osa (niestety) i powiedziałam mu że naprawiając nie otrafimy naprawić, że znowu zwaa winę na mnie. Że nie jestem tolerancyjna i zamykam go w klatce. Że on chce czuć że żyje. Ja mu na to, że nie rozumiem niech z łaski swej wyjaśni. Powiedział, że taki ma zawód, i w nocy ma te spotkania (ciekawe że wraca o 6 rano do domu czasem - może jest jakimś kablem czy co? - bo to niesłychane zeby spotkanie trwało do 4-5 rano). Że kocha nas bardzo z synem. Że nie chce byśmy to wszystko zepsuli. W każdym razie niewyrobiłam i powiedziałam, że chcę jednak rozwodu. On nagle zerwał się z łóżka. Zaczął fruwać po pokoju. Trząsł się. Ryczał. Miotał. Miał takie spojrzenie, że myślałam że mnie zabije. Poleciał do kuchni. Zamknął drzwi za sobą i powiedział że się zabije. Bo już nie wyrabia nad tymi wszystkimi oskarżeniami. Dobijałam się do kuchni. Wystraszył mnie. W końcu otworzyłam drzwi. Wróci do łóżka i się trząsł. Powiedział że go serce bardzo boli. Potem zaczął się uśmiechać i stwierdził, że to nie ważne żyjemy. On postara się z siebie dać jak najwięcej. I dwa tygodnie tak było. Aż tu nagle - czwartek, piątek, sobota, poniedziałek - go na noc nie ma. A ja mu zarzuty robię, i on psychicznie nie wyrabia - czego ja jeszcze chcę. Przecież pisze smsy, jak wychodzi i czasem jak już jest poza domem w nocy.

Więc może to ze mną jest coś nie tak. Może przez to, że nie potrafię zrozumieć tych jego spotkań nocnych - wmawiam sobie, że mnie zdradza (choć telefon zawsze czysty) i się nakręcam. Ja już mu wybaczyłam tamte zdrady (smsy, maile, spotkania z tą pierwszą), ale nie wybaczę kolejnej. Nie znoszę myśli, że w każdej sekundzie może mi patrzy w oczy i mówi, że kocha, a na boku robi coś innego. A może tak wcale nie jest. Może jest oddany, kochający mąż, który się w życiu pogubił?

Pewnie uznacie, że jestem beznadziejna. Ale tylko z Wami mogę pogadać. Rodziców oszukuję, że wszystko ok. Bo tato (80 lat) po ostatniej rozmowie z nim, źle się czuł jakiś czas.

"Bardzo Wam dziękuję za słowa otuchy - jak człowiek jest co jakiś czas wyzywany od wariatek"
nikt nie ma prawa wyzywać drugą osobę, ani w ten ani inny sposób. Jedyne co to pokazuje jakim sam jest prostakiem i chamem.

"a każda prosta rzecz kończy się kłótnią i wywracaniem kota ogonem"
to świetna sprawa ale jedynie dla osoby która umie wywracać kota ogonem, ale z drugiej strony świadczy o tym że nigdy nie dojdziesz do ładu z taką osobą, jak on stłucze talerz to i tak będzie Twoja wina. Sa tacy ludzi którzy potrafią wmówić Ci że wszystko co złe Cię spotyka to Twoja wina/

", tak że w końcu to ja jestem winna, ta zła, ta niedobra, która nie może z niczym dotrzeć do psychiki męża,"
wybudowane poczucie winy za każdym razem się pogłębia i łatwij Tobą sterować. Nie poddawaj się temu. Jeśli nie umiesz z nim walczyć słownie, w sposób jaki on Cię zaszczuwa, po prostu powiec to nieprawda i tyle. nie bo nie. i koniec będzie to taki sam argument jak wywracanie kota ogonem. Do takiej osoby nic nie dociera.

"czuje się upodlona, nic nie warta, beczy i nienawidzi siebie za to."
on spowodował że tak się czujesz. Każdy człowiek jest warotściowy, nawet on, ale to nie znaczy że jeżeli jesteś od niego psychicznie słabasz ma prawo by to wykorzystywać. Każdy jego sposób oddziaływania, który powoduje, że czujesz się z tego powodu źle (obojętnie w jaki sposób) jest rodzajem dręczenia. Pozostaje CI jedyna wtedy naturalna reakcja, łzy - a to nie słabość, a jedynie obrona Twojego organizmu przed nerwami. Traktuj to jako upust tych złych rzeczy. Gdy czujesz się w ten sposób każdemu kto tak działa powiedz mu o tym i nie pozwól sobie na pomiatanie, masz jedno życie, jedne nerwy i zdrowie, a dziecko będzie Cie jeszcze w życiu potrzebowało, chciała byś się nim zajmować jako znerwicowana matka?

"Nienawidzi jego (choć gdzieś tam tli się popłoch - czy to nie jakieś demony, a on naprawdę jest w porządku, czy to nie ja wyolbrzymiam"
powtórze, każde zachowanie które prowadzi do tego że się źle czujesz jest dręczeniem nie ma znaczenia czy to wyolbrzymiasz czy nie, wystarczy że to czujesz.

"promyczki słońca, że on mnie kocha, zawsze kochał... chce dobrze dla mnie..."
to wizja którą sobie budujesz by jakoś sobie radzić, spójrz realnie na to co Cię otacza

"chce tego mieszkania i urządza je... nie wiem już sama... niegdy w życiu nie miałam takiego zamętu w głowie jak teraz)."
normą jest że dba się o miejsce w którym się mieszka, nie jest to nic nadzwyczajnego, nie doszukuj się w tym wielkich rzeczy

"Czasem go kocha - jak widzi jaki uśmiechnięty jest do syna i jak czasem spędza z nim czas, przytula."
to uczucia ojcowskie, które ma każdy zdrowy facet, możesz byc pewna, że jeżeli nawet nie będziecie żyć jako małżeństow to się nie zmieni, to miłość do dziecka, która zazwyczaj trwa bez względu na okoliczności

"Jej tak nie przytula... nawet jak prosi robi to tak jakoś od niechcenia..."
obowiązek? pocieszenie, bo tak trzeba?

"Wczoraj rano wyszłam i wzięłam samochód. W końcu zadzwonił. Zaczął od tego, że on pewnie pod wieczór będzie musiał jechać autobusem."
mimo wszystko pewne rzeczy należy ustalać, co nie znaczy że należy być despotycznym.

"Nie powiedział wprost, że chce wyjść, nigdy nie mówi wprost jak gdzieś wychodzi dla przyjemności, zawsze jest lawirowanie."
to chyba rzecz na którą do tej pory mu pozwalałaś, zatem nie powinnaś doszukiwać się głębszych rzeczy i tym razem

"Ja mu na to, że dam mu znać jaki mam plan, bo teraz jestem w bibliotece i się uczę. Zawrzało we mnie, bo już czułam, że coś jest nie tak. Odpisałam mu smsa, że ja będę w domu około 23:00 i żeby sam odebrał dziecko z przedszkola."
mam wrażenie, że zaczynacie pogrywać dzieckiem. Jeśli nawet oddalacie się to takie rzeczy musicie przegadać, bo mimo wszystko ty jako matka , prędzej będziesz wariowała jeśli nie będziesz wiedziała gdzie jest dziecko, niż on. On rozwiąze sprawę ,, tak jak niżej napisałaś i uzna że ją załatwił, a Ty będziesz niepotrzebnie nerwy traciła.

"Nic nie odpisał."
po prostu się odgryzł, sam bym tak zrobił.

"Wrócił o 2:00. Okazało się, że podrzucił dziecko do znajomej z rodziny (taksóweczką w obie strony - bo przecież jeździć autobusem to kurcze niełaska... królewicz się znalazł...) a on sobie fru. Rano dzwonię do znajomej ta mi mówi, że miał jakieś spotkanie o 23 więc stwierdziła, że po co ma tahać dziecko po nocy. A on mi powiedział, że był z kolegami..."
wcale tak niemusiało być, może pracował, a potem z nimi był, ale i tak wyszło na to że zrobił Ci na złość.

"Jeszcze dorzucił mi wczoraj że myślał, że ja się obraziłam. Potem stadardowo wysłał smsa, że przeprasza i że kocha... Patrzy tak jakoś inaczej na mnie."
pisał bo wiedział że przegiął,a spać gdzieś musi.

"Dzisiaj rano mówię mu gdzie są pieniądze ze szkatułki, bo muszę iść do sklepu. Cisza. Jak zwykle. Powtarzam jeszcze raz - czy możesz mi dać pieniądze. A co chcesz kupić? Osłupiałam!"
robicie sobie na złość, jednak bilans Wciąż pozostaje na Twoją niekorzyść.

"Mówię mu: proszek do prania. On na to, że on będzie szedł do sklepu to kupi. Ja mu na to, że fajnie, ale dobrze by było jakby te pieniądze co je zarobił dał do szkatułki bo może ja będę potrzebować 4 zł na bilet dzienny. A on mi na to że jemu się nie chce teraz z łóżka wstawać, bo on teraz śpi. No żesz qr#wa!!! Się poryczałam! Chciał mnie przytulić."
załapał, że przesadził, ale myślę, że pieniędzy nie miał.

"Powiedziałam mu że się jego brzydzę. Żeby mnie nie dotykał. (Nie wiem czy go to nie kręci, jak mnie upodli i może potem przytulać jak kukłę). Żeby spadał z amorami do tej drugiej, bo wiem że kogoś ma. No to wstał, stwierdził, że odbiło mi kompletnie. Że zwariowałam. Że on mnie nigdy fizycznie nie zdradził. Że ma dosyć tych ciągłych oskarżeń. Że jacyś ludzie mają na mnie zły wpływ."
gdyby nie zdradził wytłumaczył by , albo by się zaśmiał, a taka reakcja wskazuje na to, że masz rację.

"Że jak będę się wzorować na innych to na pewno to wszystko się rozpadnie. Że on mnie nie poznaje, że zmieniłam się nie do poznania. Że ja rozwalam nasze życie. Że on sobie beze mnie poradzi. Że powinnam się leczyć. Że ja jak zwykle nie potrafię być cierpliwa. Wszystko musze mieć na już."
przestaliście się już kompletnie rozumieć i słuchać... jeśli nie zaczniecie rozmawiać ze sobą, ale przy tym słuchać, a nie tylko wyrzucać co was boli, to to się szybko rozpadnie.

"I wyszedł z dzieckim (dziecko było na szczęście w innym pokoju i mam nadzieję że nie słyszało tego cyrku, ale to dobrzy empaci - czują dużo, szkoda mi małego)."
dzieci słyszą więcej niż Ci się wydaje.

"Wrócił. Nie odzywał się. Ja go przeprosiłam (choć wcale nie miałam na to ochoty). Powiedziałam - przepraszam (w zasadzie po to żeby mi fochów nie strzelał i min typu ściana i obraza majestatu na cały świat). I tak strzelił focha."
no dobra ale oprócz przeprosin trzeba gadać, nawet jeśli on dla zasady strzelił focha, a Ty dla świętego spokoju go przeprosiłaś, to korzystajcie z tego i rozmawiajcie, tylko to Was może do czegoś doprowadzić, ale unikanie tego będzie powodowało narastanie barier i obojętnie jakie będą tego następstaw, utratę możliwości porozumienia się.

"Moje słowa jakby ich nie słyszał, tylko jakby to było coś oczywistego że on jest Pan i władca, a ja sługa poddany."
faceta trzeba trochę czasem połechtać, ale to nie znaczy, że potem nie można - jak już zacznie słuchać - wylać kbyła zimnej wody na głowę.... ale lepiej skupiać się nad rozwiązaniami , a nie samą genezą, bo zanim dojdziecie do wniosków, każde z was wyciągnie najgorsze rzeczy, po których wogóle rozmawiać się nie będzie dało

"Po czym powiedział: przynieś mi ładowarkę do telefonu. Doznałam szoku, ale nie dałam po sbie nic poznać. Nie poszłam po ładowarkę - powiedziałam mu że wie gdzie może ją znaleźć."
punkt dla Ciebie za to łóżko

"Potem wyszedł znowu. Telefon oczywiście poza zasięgiem. Nie minęło 15 minut ktoś przyszedł po coś bo się z nim umówił. Oczywiście go nie zastał. Wściekł sie jak diabli i powiedział tylko - no tak to z nim właśnie zawsze jest (jak on coś chce to dostaje, jak ktoś coś chce, to olewa). Nie można na niego wogóle liczyć. Przypominam sobie teraz, że jak się poznaliśmy te prawie 11 lat temu, to on zawsze pożyczał od innych różne rzeczy i nie oddawał. Nie to że kradł (modli się z biblią codziennie, choć do kościoła nie chodzi), ale nie oddawał. Ja musiałam przepraszać za niego. W domu teraz po 10 latach sprząta. Zrobił całe mieszkanie w środku sam (poza łazienką). To on mnie przekonał do Biblii i do Boga. A teraz sama nie wiem w co mam wierzyć. Boga w sercu mam (bez względu na niego) - to mi pomaga. Modlitwa w zaciszu mi pomaga. Ale nie wiem w co mam już wierzyć. Białe stało się czarne, a czarne białe. Nie wiem czy to dobry człowiek, czy zły."
Modlitwa w praktyce prócz ulgi nic Ci nie da, a on z zasady widać jest osobą niesłowną i nieodpowiedzialną. Jeżeli będziecie ze sobą musisz się liczyć z tym, że nie będziesz na niego mogła nigdy liczyć.

"Jestem strasznie pokićkana. W głowie masa niewiadomych. Brak radości. Co ciekawe jak ja się śmieję, to on nie. To on strzela fochy. Straciłam radość życia. Czasem myślę o tym aby odejść z tego swiata. Ale kocham moich rodziców i mojego synka."
Pamiętaj, że życie masz tylko jedno, a człowiek się rodzi po to by przeżyć to życie szczęśliwie. Nigdy nie nadrobisz ani dnia, ani minuty...

"Dać jeszcze szansę jemu, nam? A równoczesnie szukać pracy i niezależności (ps. kont nie mamy osobnych, więc kontrola nad pieniedzmi jest z jednej strony łatwa, ale jak ich nie ma to czuję się z tym fatalnie). Czy szukać psychologa (psychiatry?), znaleźć pracę, skończyć magistra, zmienić nastawienie do życia (że jestem ja i dziecko) i olewać go (nie wdawać się w dyskusje, udawać.. ile można?... że wszystko jest OK), i wnieść pozew o rozwód?"
nie pisz o tym w takich kategoriach, bo jedni powiedzą - masz się rozwieść, a inni że nie powinnaś, a wybór i tak będzie należał do Ciebie... Najpierw porozmawiajcie rozmawiajcie dzień i w nocy, róbcie przerwy tylko na seks, Jak nie bedzie chciał przerwy możesz mu powiedzieć, że idziesz z nim do łóżka robiąc to wyłącznie dla niego, bo jeżeli jest prawdą , że nigdy Cię fizycznie nie zdradził, a Ty postanowisz od niego na serio odejść, to może szybko nic mu nie wpaść w ręce i było by Ci go z tego powodu żal.
I nie śmiej się przy tym

"Wiem tylko jedno... nie chcę codziennie się zastanawiać czy on mnie nie zdradza, gdzie on znowu jest, czemu znowu strzela focha, czemu się ze mną nie cieszy... czemu powtarza, że przecież tyle dobrego ostatnio zrobił, a mi ciągle mało."
Kochasz go i tyle. Ale gdybym miał Ci radzić, to powiedziałbym, że czas leczy rany, a lekarstwem na nieudaną miłość, jest inna miłość.

Wczoraj po południu byłam smutna. W zasadzie cały taki dzień miałam. Coś robiłam, ale byłam smutna. On podszedł pytał czemu taka smutna jestem, że jemu się serce kraja jak na mnie patrzy jak taka smutna jestem. Czuje się zagubiony. Tulił mnie mocno potem wziął na spacer. Potem powiedziałam mu, że mam wieczorem spotkanie. Nie pytał się gdzie, z kim. Powiedział: ok, ja będę za godzinę, to weź samochód jak chcesz. No normalnie w szoku byłam. Mówię mu - oczywiście. Jeszcze przed spotkaniem rzucił nagle, pojedź po dziecko bo ja utytłany jestem. Ja mu na to słodkim głosikiem: że musze się kotku przebrać, bo przecież nie pojadę w dresach na spotkanie. On: acha no dobra. Ja: chyba się nie obraziłeś?! On: nie nie wszystko ok.

Dzwonił o 21 spytać czy wszystko ok na spotkaniu (trochę się odstawiłam, ale bez przesady - zawsze uważałam że kobieta powinna mieć klasę). Nawet zgodził się obejrzeć horror. Chociaż na nim zasnął, ale była 2 rano. Potem się obudził. Chętny na amory (właściwie zawsze jest chętny). Musiał się nastarać. Ja go rozbudziłam, ale to on musiał się nastarać. Tym razem nie było - cyk i już.

Rano uśmiech na twarzy. Stwierdził żebyśmy jeśli mogę spędzili dzisiaj czas z dzieckiem. Potem mnie przytulił. Ja czy mu się podbam. On na to: no właśnie... nie lubię jak często dopytujesz - czy jesteś atrakcyjna dla mnie, czy cie kocham. Czuję się z tym dziwnie. Jak możesz tak wogóle mówić? Jestem z Tobą, bo Cię kocham i uważam że jesteś atrakcyjna. Gdyby tak niebyło powiedziałbym Tobie. Hm... no ok. Zmieniłam szybko temat. (Wiem wiem... powiecie - tak to zdecydowanie niska samoocena - jak mam wiec budować moją niska samoocenę?).

Pozdrawiam Wszystkich. Bardzo dziękuję za komentarze - Dunkis. Są bardzo przemawiające do mnie. W sensie - rozpatrujesz każde moje zdanie z punktu widzenia faceta. Dziękuję. Felino Tobie też za kobiece spojrzenie.

Proszę powiedzcie - jak mogę odbudować swoją niską samoocenę. Nie chcę już walczyć o męża jak do tej pory - wiem działałam jak ślepy w amoku, jak ofiara. Chce wierzyć że jestem wartościowa, że daleko zajdę z nim lub bez niego.

La Que Sabe - DZIĘKUJĘ To jest piękne, ot cała prawda!