jak godnie się rozstać?

W tym wypadku wystarczy szczera rozmowa piszesz ,że kochasz go ale nie jesteś szczęśliwa gdy zerwiesz będzie jeszcze gorzej, będziesz żałować że odeszłaś ze się poddałaś zamiast walczyć o szczęście
Powiedz mu co cie boli każ mu sie zmienić daj mu czas i jeżeli to nie pomoże odejdź od niego.

kiedy ja już jestem po wielu rozmowach i jedyna odpowiedź jakiej się doczekałam to że lepiej nie będzie, i albo to zaakceptuję albo mogę się z nim rozstać, ludzie się nie zmieniają, związek nie jest dla niego priorytetem... i jeśli dla mnie jest, to spieprzę sobie życie.

faye, każde rozstanie będzie bolesne. I nie ma metody, która sprawi, że gdy rozstają się ludzie, z których co najmniej jedna wciąż kocha to nie będzie cierpienia.

Moim zdaniem najczęściej o tym, jak przeżywa się rozstanie nie decyduje finalna rozmowa, ale to, co partnerzy mieli w związku, jak się dogadywali i jak przebiegały ostatnie tygodnie. Najboleśniejsze zdają się być takie nagłe headshoty, sytuacje, w których jeden z partnerów odchodzi, chociaż wcześniej świetnie ukrywał, że coś jest nie tak; nie rozmawiało się o problemach, aż tu nagle "wyskakuje" się z rozstaniem. Wtedy do "standardowego" bólu dochodzi szok i przeświadczenie, że się zostało kompletnie oszukanym przez partnera.

Co się zaś tyczy samej rozmowy "kończącej", warto mówić stanowczo, krótko, ale z pełną wyrozumiałością dla uczuć partnera. Nie obwiniać, budować zdania opierające się na "Ja" ("Ja czułam się źle" zamiast "Ty/nasz związek mnie unieszczęśliwia", "Ty nie robisz tego/tamtego"). Nie składaj obietnic bez pokrycia o przyjaźni - bardzo boli, gdy nie można ich dotrzymać.

A przede wszystkim - odchodząc, należy być pewnym swojej decyzji. Najwięcej bólu zadają Ci partnerzy, którzy odchodzą dając nadzieję na powrót, a ta nadzieja to tylko ich strach przed samotnością. Nie zabierają nam szansy na come back, bo nie są pewni, czy będą szczęśliwi na własną rękę, ale kiedy ich ból i strach opadają, znika też szansa na porozumienie i powrót.
Wahanie to może być zwykły lęk przed zakończeniem czegoś, co było ważne i dawało takie nadzieje na szczęście, ale może być również sygnał, że widzisz możliwość porozumienia. Zastanów się nad tą decyzją jeszcze raz, bo powiem Ci tak zupełnie szczerze i z własnego doświadczenia, że jedyną rzeczą, jakiej się nie da zmienić jest brak miłości - pozostałe aspekty związku to tylko (i aż) kwestia ustaleń obojga partnerów...

Trochę oschły jest jak można mówić "że namiętną miłość można tylko znaleźć w bajkach", przecież jest i każdy ma szanse ją przeżyć, mi się udało. Myślę, że jeżeli rozmowy nic nie dały, nie ma nawet minimalnej szansy by się zmienił, czujesz się nieszczęśliwa i samotna...to może czas już skończyć związek. Jak powiedzieć...prosto w oczy , stanowczo, spokojnie, podać powód odejścia. Powodzenia.

Faye - czuję się, jakbym czytała swoją biografię, dokładniej biografię mojego związku z byłym. Gdyby nie różnica wieku, pomyślałabym, że to jedna i ta sama osoba.

Powiedz mu prostu z mostu, że to koniec. Nie chcę byc złym prorokiem, ale mój mówił dokładnie to samo i ja do teraz myślę, że przestało mu zależeć. Jeśli się kogoś kocha to chce się dla tej osoby jak najlepiej. A twój chłopak niczym mój były, ciągłe chamskie docinki, żarciki. Jeden, dwa ok, ale nie 50 dziennie. Można ześwirować. Przyjeżdzać do mnie też mu się nie chciało mimo, że mieszkaliśmy tylko 10 minut autobusem od siebie. Po prostu żenada - nie chciało mu się czekać na przystanku na autobus....Mógł iść piechotą nieee....20 minut drogi!! Przecież to straszne. Dla niego również związek nie jest priorytetem i nic nie da to, że twój facet poprosi Cię o jeszcze jedną szansę. Sama mówisz, że miał tych szans pełno. Dobrze, że Ty podjęłaś decyzję o rozstaniu i skończeniu tej męki. Musisz być silną psychicznie kobietą, a już sam fakt tego, że nie dajesz sobie w kaszę dmuchać jest godny podziwu. Brawo :*