Teściowa, problem nie wiem co robić

I byłoby to idealne rozwiązanie dla niego, ale niekoniecznie dla reszty. Rozgrywa je przeciw sobie w zależności od okoliczności. Jak mu źle w związku to leci do mamusi się poskarżyć, ale nie bierze pod uwagę długofalowych konsekwencji tych skarg. Jak już dobrze się robi w związku, to mówi, że to mamusi wina bo ona kazała się rozstać i ponownie nie bierze pod uwagę długofalowych konsekwencji... Smarkacz, a nie dorosły człowiek. Niech posprząta po sobie teraz i skoro bez problemu udał się ze skargą do obu, to teraz bez problemu powinien odkręcić ten kwas. A obie Panie chcą wydrapać sobie oczy z powodu jego smarkatego zachowania... eh...

Ja bym się nigdzie nie wybierała dopóki smarkaty nie wyjaśniłby z rodzicami wszystkiego. Gdyby smarkaty miał focha z powodu niezgody na wyjazd, to smarkatemu przypomniałabym skąd się wziął konflikt między Tobą i jego mamą. Jako dorosły i pretendujący do roli niesmarkatego niech poniesie konsekwencje nielojalności w stosunku do obydwu ważnych kobiet w jego życiu. Jeżeli będzie wolał zamieść to pod dywan, to już wiesz jak w przyszłości będą wyglądały konflikty na linii Ty i rodzice: radźcie sobie sami, co złego to nie ja

Sam miałeś podobną sytuację, gdzie Twoja partnerka ze skargami biegała do przyjaciół. I jak na tym wyszły wszystkie relacje? Sam wiesz
To trzeba posprzątać i choćby niechętnie, to do zgody należy tu dążyć. Osobą, która powinna zająć się tworzeniem teraz tej zgody jest on i tylko on.

Po części wszystko co wymieniłeś i po części nic z tego. Jeśli już ktoś ma przepraszać to on i to obie Panie, za stworzenie konfliktu, za szukanie frontu przeciw, za brak umiejętności radzenia sobie w konfliktach bez szukania kogoś kto mógłby za niego rzucić kamieniem. Nie ma co zaprzeczać rzeczywistości, więc nie o odszczekanie tu idzie, ale wyjaśnienie, że konflikt istniał, przedstawiając go zapewne był bardzo subiektywny w tym, niepotrzebnie nastawił mamę przeciw jej itd wiele można tu jeszcze dodać, tylko, że nie wydaje mi się, że on cokolwiek zrobi. Smarkacze nie mają w zwyczaju po sobie sprzątać, tylko będą upychać pod dywan.
Udawanie, że nic się nie stało skończy się wieloletnią wojną podjazdową między nią a teściową. Przytyki, pretensje i wzajemne krzywdy będą się nawarstwiać. A on? Nic nie będzie widział, nic nie będzie słyszał, będzie rżnął głupa i na dokładkę doda filozoficznie: ale o co Ci chosi?!
Dlatego ważne jest aby tą kwestią zająć się na bieżąco i nie liczyć na to, że to się rozejdzie po kościach, bo na to nie ma szans. Albo on weźmie odpowiedzialność za to co zrobił, albo ona naocznie przekona się, że on nie jest w stanie brać odpowiedzialności. Co z tym zrobi to już jej rzecz.

Tu nie chodzi o winę. Nie to jest celem. Chodzi o stworzenie podstaw do zrozumienia źródła konfliktu i o możliwość wyjścia z niego, bez poczucia krzywdy u którejkolwiek ze stron. Uważam, że w praktyce to wiele i jest kluczem do o ile nie dobrych, to przynajmniej poprawnych relacji między Autorką, a jego rodziną, w szczególności mamą. Ty też masz tendencję do chowania głowy w piasek, więc jak najbardziej rozumiesz postawę smarkatego. Konflikt z przyjaciółmi Twojej ex? Phi! To się nie będziemy spotykać. Konflikt z rodzicami? Lepiej udawać, że nic się nie stało. Twój dywan wiele mieści...

A ja bym na Twoim miejscu pokazała, że mam klasę i pojechałabym. Zachowywałabym się normalnie. Niech jego mamusi będzie głupio.

Tylko, że nie wiadomo jak mama chłopaka się zachowa. Czy ona będzie potrafiła przyznać, że synek nie jest taki idealny i głupot jej naopowiadał/wybielił siebie, a ona w swojej naiwności w to uwierzyła? Marne szanse moim zdaniem.

Klio dobrze mówi. Jak już sobie chłopak nawarzył piwa, to teraz niech pije.

Jeśli autorka nie miałaby żadnych poważnych planów w stosunku do swojego chłopaka, to faktycznie może to olać, ale jeśli ma, to dobre, a przynajmniej poprawne, stosunki z jego mamą powinny ją interesować. Co jakiś czas przynajmniej będzie wypadło tam pojechać z wizytą i słabo by było jechać tam wiedząc, że nie jest mile widziana.

Poza tym, zgadzam się z Klio, że byłby to dobra lekcja dla chłopka, jeśli będzie zmuszony odkręcać sytuację i naprawiać co popsuł.

Jeśli autorka będzie udawać, że nic się nie stało, to istnieje spora szansa, że kiedy następnym razem się pokłócą chłopak popędzi na skargę do mamy, a tym samym szanse na lepsze relacje z jego mamą zmaleją. Jak się będzie musiał natrudzić, żeby ją z matką pogodzić, to istnieje sporo szansa, że następnym razem już nie poleci do mamusi z żalami.

Zgadzam się z Tobą, że pielęgnowanie konfliktu nie jest dobre. Tylko, że w tym przypadku jak autorka zacznie udawać, że nic się nie stało, to może sobie wypielęgnować konflikt z jego matką.

Nie dziwię się tobie, że masz opory i niechętnie myślisz o wizycie u rodziców swojego chłopaka po wydarzeniach, które opisałaś.

Dziwię się za to twojemu facetowi, że nie ma za grosz wyczucia i nie pojmuje, że to jest dla ciebie bardzo niekomfortowa sytuacja. Rozumiem, że on mieszka razem z rodzicami i nie może ich zaprosić do siebie na imieninowe ciasto, ale może chociaż jakieś wspólne wyjście do cukierni mogłoby w jakimś stopniu zminimalizować twój dyskomfort. A on ciebie ciągnie do domu kobiety, która dość jednoznacznie pokazała, że nie jesteś jej ulubienicą.
Podsumowując, na twoim miejscu oczekiwałabym, że po zaistniałych wydarzeniach, mój partner zatroszczy się o naprawienie relacji między mną i jego matką i zorganizuje to w taki sposób, żeby żadna z nas nie czuła się nie na miejscu. Zamiatanie pod dywan i udawanie, że tej nieprzyjemnej sytuacji między tobą a nią nie było uważam za poroniony pomysł i na pewno odbije się on czkawką.

Ja zaś pokazałabym, że mam klasę - i NIE pojechałabym. 

Już „jest po herbacie”, Autorka musiała już podjąć jakąś decyzję, niemniej wypowiem się. To nie Ona zerwała z chłopakiem i nie Ona była dwulicowa. Pani starsza przyjmowała Jej pomoc na różnych polach, w międzyczasie namawiała syna do zerwania, a na koniec nazwała Autorkę toksyczną. Jeśli ktoś tu powinien starać się o naprawę stosunków, to raczej chłopak z matką.

Teraz on nie powinien lecieć z tortem do matki, to raczej ona powinna odwiedzić syna z okazji jego święta - po uprzednim upewnieniu się, że Autorka nie ma nic przeciwko temu (jeśli para mieszka wspólnie na swoim), lub po uprzednim zaproszeniu Ją przez chłopaka i jego matkę do jego mieszkania (jeśli para nie mieszka razem). Dom rodzinny chłopaka to na razie pole minowe, na miejscu Autorki nie zgodziłabym się tam jechać.

Ale nie masz obowiązku łażenia po jakichś kawkach.
Jeśli już chciałabyś , aby to wszytsko się JAKOŚ poskładało, to chyba powinnaś dać teściowej ultimatum (o którym teściową informujesz nie TY, ale twój  facet), że owszem, możesz pozwolić sobie na dupko-srupko-kawki i święta, ale pod warunkiem, że ona przyjdzie Cię przeprosić. To chyba jedyne sensowne wyjście z tej sytuacji z twarzą.
Bo niby dlaczego miałabyś się godzić na jakieś kawko-widzimsię-teściowej, która Cię wcześniej upokorzyła? To już totalną trusią trzeba by być.

Co ty w ogóle piszesz? Własnie jeśli już, to mimo wszytsko lepiej jest obgadywać problemy z kimś bliskim, jak matka czy ojciec, a nie z obcymi ludźmi.

Matka się tu nie popisąła, bo w ogóle nie powinna się wtrącać i czegokolwiek dawać do zrozumienia autorce. No ale cusz,  no nie potrafiła kobita zachować się obiektywnie.

Czytaj uważnie: - to autorka w czasie konfliktu dzwoniła do "tesciowej" szukając u niej wsparcia- a nie odwrotnie. Więc usłyszała co usłyszała- czyli to co powiedział matce Syn..nic więcej. Gdyby sama matka wydzwaniała do niej, by jej ubliżać, to byłby powód do przeprosin.

A no tak, przejęzyczenie.
Nadal podtrzymuję, że matka faceta powinna przeprosić, lub inaczej - autorka powinna domagać się przeprosin od tej kobiety.

Już napiszę do użytkowniczki Eli od razu tutaj - powinna przeprosić, bo jako (i tym bardziej) obca kobieta nie powinna rozmawiać z autorką w taki sposób.
Jesli matka miałaby choć odrobinę dobrej woli i klasę, to by NIC nie powiedziała autorce (naturalnie jednak odpowiadając jej na "dzień dobry") z takich względów, jak to,  że matka nie była w środku tego układu, w rzeczywistości nie wie, co się tam działo lub nie działo, i zna tylko wersję syna. A po drugie - autorka tej kobieciew pomagała, więc choćby przez wzgląd na to, matka nie powinna trzepać językiem. No ale cusz,,, a był tu ostatnio wątas takiej jednaj, co się uroków bała. Widać taaki typ matki jest nie taki rzadki wcale.

No ja uważam, że dopóki formalnie nie jest teściową, to nie ma wobec Autorki żadnych zobowiązań. Jak każda matka stała po stronie swojego dziecka. Ja nie chciałabym, żeby mój facet wydzwaniał do mojej matki w momencie naszej kłótni.
To facet jest tutaj mega niedojrzały, matka źle zrobiła, ale z drugiej strony broniła swojego dziecka przed osobą, przy której potencjalnie był nieszczęśliwy.

Autorko, ja bym sie nie odzywala do tej osoby, poki Twoj chlopak jakos nie wyprostuje sytuacji. Nie jestescie malzenstwem, wiec tym bardziej nie masz zadnych zobowiazan wobec niej.
Niektore osoby nie maja klasy, i nigdy jej nie beda mialy.

Oj, proszę nie zapeszać ;p

Tego nie powiedziałam...
Ale oni byli ze sobą dwa lata, potem się rozstali, potem zeszli.
To nie jest 15 lat związku, w którym wszyscy wiedzą o tym, że ślubu nie będzie, bo oni nie chcą i wszyscy mniej lub bardziej akceptują taki rodzaj życia. Poza tym ja jestem zdania, że jak nie ma ślubu, nie ma oficjalnie męża i żony to i nie ma oficjalnie teścia i teściowej. Są rodzice partnera. Bycie teściową niesie za sobą konsekwencje prawne, może na pierwszy rzut oka nie są widoczne, ale jednak są i wychodzą potem przy ponownych małżeństwach np.

No tak, tylko to tworzy problemy u tych, którzy nie przeczytali dokładnie pierwszego posta autorki i próbują doradzać patrząc już z punktu widzenia, w których teściowa faktycznie jest teściową, a nie jakąś obcą kobietą, do której synek lata na skargi.
A sytuacja lekko się zmienia, kiedy okazuje się, że to nie teściowa, że oficjalnych relacji być wcale nie musi i tak naprawdę problem jest trochę inny niż się wydaje.

My mówimy u nas "futuroteście" jak chcemy skrócić

Nie odnosiłam się bezpośrednio do nikogo, taką miałam myśl czytając dyskusję.

Dla mnie relacje z matką chłopaka są trochę inne niż relacje z teściową. Ale może to tylko ja tak działam

Chyba faktycznie mamy po prostu zbyt różne spojrzenia na to - dla mnie to bez znaczenia, czy jest świstek świadczący o formalizacji związku. Nie wiem na przykład za bardzo, co miałoby się zmienić między mną a mamą mojego samca w przypadku ślubu - chyba byśmy musiały w jednym łóżku spać, żeby była mniej obca

Teściów, teściowych, zięciów i synowych nie wybieramy, fakt. Ale już decydujemy o tym, jaki będzie stopień zażyłości