Zdradził mnie mąż -właśnie się dowiedziałam...

wspolczuje.
szlag mnie trafia ze na swiecie jest tyle wspanialych kobiet. Inteligentnych, pracowitych, wyksztalconych rozsadnych zaradnych, madrych.....
a tak malo normalnych facetow... juz nawet nie zamarze, ze wspanialych.
Ja znam osobiscie tylko 3 normalnych
a kobiet znam tysiace..... i tylko 2 sa zwichrowane (jedna z nich to paniusia chcaca rozbic moj zwiazek malzenski)

Oj dziewczyny, znamy się z innego wątku...
Więc tutaj z innej strony: zdradził mnie chłopak - niby nie mąż, ale ojciec mojego dziecka. Byłam wtedy w ciąży, planowaliśmy wspólną przyszłość. Na początku uczucia podobne do Ciebie, lucziola. Te same pytania, te same uczucia.

Po 3 latach mogę Ci powiedzieć, że jest szansa na powrót do żywych. Jest szansa na normalne życie, na poskładanie poharatanej duszy... Na początku uważałam, że nie ma normalnych facetów. Każdy jaki stanął na mojej drodze po tamtych wydarzeniach to była puszczalska męska szmata. Wielu ich poznałam i każdy kolejny utwierdzał mnie w przekonaniu, że każdy facet wcześniej czy później zrobi tak jak mój były.

Teraz wiem, że sama takich wybierałam. Podświadomie, ale nieomylnie wyławiałam kanalie z tłumu normalnych. Jak minął żal, rozpacz i wściekłość zmienił się mój świat. Zaczęłam poznawać wartościowych ludzi. Pierwszy normalny, do szpiku kości dobry facet, wywołał we mnie straszne zdziwienie. Kolejni już mnie nie dziwili. Obecnie mam wielu kolegów, którzy przywracają mi wiarę w to, że można facetowi ufać. Dlatego, będąc koleżanką/przyjaciółką facetów nigdy nie rozbiję niczyjego związku. Gdyby któryś z moich zajętych kolegów przekroczył w stosunku do mnie granice przyjaźni to dla mnie samej byłby koniec świata i powrót do dawnej mrocznej filozofii - czyli, że nie ma porządnych facetów...

Lucziola, niestety tego się nie da wytłumaczyć. Ona wcale nie musi być ładniejsza, mądrzejsza ani w niczym innym lepsza od żony. Ona po prostu jest NOWA, INNA. Niektóre pary doceniają urok tego, że są dla siebie pierwszymi i ostatnimi partnerami a innych, zazwyczaj płeć męską, nurtuje pytanie "a jak to by było z inną?"...

Zdrada to szok, niszczy czyjś świat, który nigdy już nie będzie taki jak wcześniej... Tej poprzedniej magii nie da się już odbudować. Zaufanie może Ci się odbudować uda, ale tu bardzo dużo zależy od niego.

Etapy są następujące: szok, rozpacz, chęć zemsty, akceptacja, wyciszenie, chęć działania - konkretne plany odbudowania relacji. Jeśli jesteś gdzieś pomiędzy 2 i 3 etapem to możesz się tylko pocieszać, że musisz przez nie przejść aby dojść do kolejnych etapów, które już tak bardzo nie bolą. Ale nie łudź się, że ból zniknie kiedykolwiek. Możesz go spychać do podświadomości, ale zawsze zabraknie Ci oddechu, kiedy sobie przypadkiem przypomnisz...

Strasznie to madre co piszecie i chciałabym w to wszystko uwierzyć.Niby jestem rozsadną osoba i niby wiem, a jednak coś zamieszkało w mojej głowie co jest zupełnie dla mnie obce.Nie wiem co to jest,w każdym razie tłucze mi w myślach bez przerwy.
Ja nawet nie myślę,ze jest ode mnie lepsza.Co to to nie?No bo w czm? Mądra tez nie ,bo ma problem ze swoim mężem ,więc kradnie cudzych,ma dzieci i zamiast do nich,biegnie po ojca mojego.I wiem,że On jest bardziej winien.Wiem,wiem,wiem....Szkoda,że nie mogę wyjąć tej części z głowy ,która tak mi ciąży.

Kiedy cierpie też mówię,że go nie znam,ale tak naprawde znam i to dobrze.Wiem nawt kiedy i jak odpowie.Tylko jedna chwila głupiego zwierzecego posiadania a tyle złego dla wszystkich.Czas leczy rany?Moze ....Czasem myśle,ze szkoda ,że mi powiedział.
Choć z drugiej strony nikt nie chce byc oszukiwany.To jak zły sen,z którgo zaraz sie obudzę...

Trudno powiedzieć czy walczy.Był moim światem,wie o tym doskonale.Nie robię scen w domu,ponieważ mamy dziecko,a poza tym czasu i tak nie cofne.Wiem,że mówi ,że nigdy nie chciał odejść,że to ja jestem tą kobietą,że żałuje tych chwil......Co więcej,?naprawdę nie wiem.Czuje się jak nakręcona-brak snu,apetytu-a rano wstaje,jakbym była czyms nafaszerowana co pozwala mi funkcjonować w dzień.Wkurza mnie,że nie mogę nic zrobić.Jak mógł chodzić do jej domu-żenada-spać,gdy za ściana obce dzieci?
No i oczywiscie myśl o niej mnie denerwuje.Znam nazwisko,imię.....i chciałabym ,aby cierpiała.....

Przepraszam za takie bezposrednie pyrtanie: czy to byla chwila zapomnienia, jeden skok, czy trwalo jakis czas? Mnie maz zdradzil w moim wlasnym domu, na trzezwo, dzieci byly w swoich pokojach a ja poszlam spac wczesniej, bo nastepnego dnia szlam rano do pracy. I co jak to brzmi? Opisalam to na tym forum pot tytulem zdrada nie zdrada jak sobie z tym poradzic. Mija osmy miesiac, mam za soba kuracje srodkami antydepresyjnymi i choc szczerze wierze, ze cala ta sytuacja byla spowodowana przez chora kobiete, nie umiem sobie z tym poradzic. Czasem mam wrazenie, ze mieszkam z obcym czlowiekiem, bo moj maz nigdy by tego nie zrobil, i choc wiem, ze wszystkie moje obawy, podejrzenia sa wytworami mojej glowy, to i tak nie umiem sie ich pozbyc. Sacza powoli jad wglab mojego serca i wiele wysilku kosztujemnie kazda walka z nimi. Dziewczyny mowia, ze czas leczy rany, nawet tak bolesne jak te. Staram sie wierzyc i modle sie osile, zeby przetrwac ten czas i nie popelnic bledu, bo mojmaz jest naprawde cudowny. Zycze Ci z calego serca, zebys i Ty jak najszybciej odnalazla swoj spokoj

Bardzo Wam dziewczyny dziękuję za to ,że dajecie mi nadzieję i za to,że jesteście.
Wczorajszy dzień spędziłam na rozmyślaniach i na odnajdywaniu niteczki ,której mogłabym się chwycić.
Może to dziwne,ale pomyslałam nawet o "niej" nie w kategogoriach jaka jest....,ale że musi być naprawdę nieszczęsliwą kobietą skoro zamiast zrobić sobie porządki w życiu, komplikuje je sobie jeszcze bardziej.
Wczoraj miałam tez nawet "miły"dzień i gdyby nie powracające myśli byłby naprawdę szczęśliwy.
Pomyslałam,ze może będzie niedługo "wiosna"....
W każdym razie DZIĘKUJĘ

Dziękuje Reni!
Czy jestem silna nie wiem,a czy kocham Go-Kocham jak wariatka .Boję się przyszłości,ale muszę myśleć,że będzie znów pięknie
Właściwie to chyba ta własnie miłość sprawia,że chcę mieć znów swój bezpieczny świat...Że nie spakowałam walizki i nie wystawiłam za drzwi.Myślę i myślę i sama sobie się dziwię,że nie zrobiłam całej tej histerii,do której pewnie mam prawo?
To tak jakby coś zatrzymało we mnie tę całą agresję(chodzi mi o krzyki,wyzwiska....wszystko to co w takich chwilach widziałam w tv).
Zawsze byłam impulsywna, a teraz .....jakby ktosś tam na górze mówił mi ,że własnie tak mam się zachować

Jestem w szoku, Vinnga opowiada o sobie

To ciężkie kiedy nagle wali Ci się świat na głowę, ale kiedyś trzeba zapomnieć

Ja dowiedziałm się o zdradzie swojego "męża" dzień przed wigilią. Stało się to podczas rozmowy z jego kochanką, która oświadczyła, że stoję na drodze do ich szczęścia......... Dobre!!! Nie wiem nawet skąd miała do mnie numer telefonu. Zadzwoniła i powiedziała co miała do powiedzenia.  Dobiło na tyle, że nie byłam w stanie oddychać........... Gdzieś między sprzątaniem łazienki a pieczeniem sernika rozsypało mi się życie........ Siadłam i zaczęłam płakać, sama, do siebie, wyłam jak zbity pies. Miałam ochotę wyrzucić jego rzeczy przez okno. Ale nie zrobiłam nic. Czekałam aż "mąż" wróci do domu. Doczekałam się na drugi dzień. Po wypaleniu dwóch paczek papierosów, wypiciu niezliczonej ilości kawy wyglądałam jakby mnie ktoś z grobu wyciągnął. Usłyszałam: "są święta, przeżyjmy je w spokoju i rodzinnej atmosferze". Jezu, to jakiś żart??? Nie, to nie był żart. Nagle dowiedziałm się, że 7 lat życia upłynęło mi z człowiekiem, który jest dla mnie obcą osobą, którego wogóle nie znam... Co się stało? Przecież nie zrobiłam nic co dałoby mu powód do zdrady. Dreszcze przeszły mi po plecach kiedy uświadomiłam sobie, że nawet sex uprawialiśmy regularnie (i on raz ze mną, raz z nią...Brrrr...). Jak można być takim POTWOREM? Jeżeli czyta to jakiś facet to niech uświadomi sobie, że "Pan Bóg nie rychliwy ale sprawiedliwy". Za wszystko trzeba ponieść karę, a szczególnie za to, kiedy ranisz nabliższą ci osobę i myślisz, że jakoś ujdzie. Otóż, nie ujdzie. Zeby coś zyskać, coś trzeba stracić (stara zasada). Tylko pytanie: czy skórka warta wyprawki? Kochanka też kiedyś będzie stara, zmęczona (piorąc, sprzątając, gotując, wychowując dzieci, wyprowadzjąć psa na spacer, itp, itd.). Może to śmiesznie zabrzmi ale mi ta cała "sytuacja " wyszła na dobre. Stałam się kobietą a nie służącą. Jak nie ma obiadu - to trudno, skarpetki nie uprane - tak bywa. A ja, co mi tam - raz się żyje - kosmetyczka, fryzjer, nowe ubrania.... Teraz to on zastanawia się gdzie i z kim wychodzę. I życie jest piękne . Pewnie jesteście ciekawi czy jesteśmy razem? Tak, jesteśmy. I jest lepiej niż kiedykolwiek (poza momentami kiedy przed oczami staje mi mój "mąż" z tamtą kobietą). Niestety można wybaczyć ale nie zapomnieć.......................