Same złe doświadczenia

idź do psychologa.

Ostatnio to ja chciałam seksu, byłam więcej niż pewna, że on też, mieliśmy się spotkać, a on... mnie po prostu olał, przestał się odzywać. Nie dość, że nie mogę stworzyć fajnego związku to jeszcze z seksu nici.

Sprawy sercowe to jest poker. Gramy o wielkie stawki i niestety czasem przegrywamy wszystko. Jedyna rada na ta przegrana jest zagrac znow i znow, az do skutku. Niektorzy zgraja sie tak, ze juz nie probuja, inni za ktoryms kolejnym razem rozbija bank. Ile na to trzeba zagrac rozdan? Do skutku. Zniechecenie powoduje, ze juz na pewno przegrasz. Czasem, mimo wielu prob i tak sie nie uda. Przy urodzeniu nikt nam nie obiecywal ze zycie bedzie latwe i nie bedzie w nim problemow, ale tylko walczac o swoje mozemy cos uzyskac.

Pomysl co moze byc takiego w tobie co powoduje ze faceci sie od ciebie odwracaja. Jeden czy dwoch to mogly byc zwykle sukinsyny, ale jak jest ich juz cala armia, to albo masz pecha stulecia, albo cos ich odpycha. Moze za mocno ci zalezy, moze okazujesz ze im nie ufasz, moze to opowiesci o twoich bylych. Moge zgadywac godzinami, ale to odgadniesz tylko ty. Sprobuj spojrzec na siebie z boku.

Pod wpływem zniechęcenia można po prostu zaprzestać gry. Czy to będzie przegrana? No właśnie coraz częściej myślę, że może wcale nie...

Może coś odpychać, oczywiście, ale utrata zainteresowania mną chyba jednak nie usprawiedliwia nieuczciwości i chamskiego potraktowania drugiej osoby?

Cała prawda
Z tym, że poprzedziłabym powyższe wnioskowanie jeszcze o pewne modyfikacje w procesie wyciągania wniosków z powtarzających się porażk w zbudowaniu związku.

Kaźdemu, kto ma w swoim życiorysie kilka nieudanych związków, relacji polecam przyjrzenie się sobie, ale najpierw pod kątem dokonywanych wyborów partnerów, bo jak ktoś celuje w typ osoby niedostępnej, która ma problem z wejściem w bliską relację, albo kogoś, kto szuka przelotnych znajomości, to nie powinien się dziwić, że pojawiają się problemy z tworzeniem związku. Następnie trzeba by wyciągnąć z tego wnioski i coś z sobą zrobić, bo inaczej historia będzie się powtarzać (jak ktoś ma problem z myśleniem przyczynowo-skutkowym, albo wysoki egocentryzm, to na tym etapie polegnie ). W kolejnym kroku dobrze uświadomić sobie, że jeśli kocha się kogoś, mimo wielu niewłasciwości czy tzw. toksyczności związku, to jest ze mną coś nie tak. A na końcu przyjąć, że mam swój udział w rozpadzie związku, który nie tylko może polegać na niewłaściwym wyborze partnera, ale także na moim wkładzie w jego rozpad przynajmniej w takim samym stopniu jak partner.

Naprawdę uważasz, że same złe doświadczenia, których doświadczasz w związkach są dziełem przypadku? Że masz po prostu pecha?
Wiele osób na tym forum ma złe doświadczenia i one nie świadczą o tym, że coś z nimi jest nie w porządku, ale JEŹELI powtarzają się one, to MOŻE to oznaczać, że dokonują oni niewłaściwych wyborów i nie potrafią wyciągać wniosków z wcześniejszych porażek i błędów. Oznacza to, że potrzebują zmiany - pracy nad sobą, która doprowadzi do tego, że stanę się kimś, w pewnym sensie innym. Bo jeśli pozostaje się wciąż tą samą osobą mimo wielu swoich  porażek w wyborach i nietrafionych decyzjach, to, na bank, za chwilę znów będzie się miało okazję powtórzyć wcześniejszy schemat.
Trzeba więc IŚĆ DO PRZODU - zamiast UCIEKAĆ od konfrontacji z sobą samym, bo ODPOWIADA się za swoje porażki i należy je wykorzystać jako informację zwrotną. To pomoźe w pracy nad sobą i rozwojem.
Kto tego nie rozumie jest skazany na powtarzanie tych samych błędów. W twoim przypadku póki co tylko się to potwierdza.

Czyli miałaś TYLKO 6 nieudanych związków i to tłumaczy brak wyciągnięcia wniosków i powielanie w kolejnych wyboru facetów, którzy cię krzywdzili?
Ciekawe.
No cóż, niektórym wystarczy 1, 2 nieudane związki, żeby przyjrzeć się do kogo mnie ciągnie i dlaczego na końcu zawsze zostaję sama z poczuciem bycia ofiarą, a niektórzy potrzebują 400. W takim razie życzę ci Autorko powodzenia w zdobywaniu kolejnych doświadczeń.

Dobrzy ludzie zawsze mają pod górkę. Sam mam ogromnego pecha do kobiet - trafiam na same idiotki lub kobiety ciągle tkwiące w poprzednim związku. Jedyne wyjście to nie szukać nikogo na siłę.

Uwielbiam ludzi, którzy wypowiadają się jak wielcy znawcy na temat innych mimo, iż kompletnie ich nie znają na podstawie kilku zdań na forach internetowych. Dla Twojej wiadomości - to, że nie mam szczęścia do spotykanych kobiet (których wady typu ciągłe myśli o poprzednim związku i brak chęci wyjścia z tego wychodzą dopiero po czasie) to stwierdzenie faktu. Mimo tego nadal szukam i to w różnych miejscach i środowiskach, a nie narzekam jak to mi źle. Tak więc daruj sobie tak żenujące odpowiedzi

Z boku pewne rzeczy widać trochę lepiej
Zatroskany Internauto, czym prędzej zrozumiesz, że kilkukrotny WYBÓR przez ciebie partnerek z podobnym "defektem", nie jest skutkiem ich "defektu", ale TWOJEGO WYBORU właśnie, tym lepiej dla ciebie. Nie ma w tym ani pecha, ani szczęścia, ani nawet przypadku, które tak lubisz przywoływać, ale twoje ukierunkowane działanie.
Z własnej obserwacji twoich poczynań na forum mogę powiedzieć, że ciebie ciągnie w stronę "zranionych dusz" (pamiętam swego czasu twoje posty podążające za zranioną, zdradzoną Kingą). Nie dziw się zatem, że stajesz się plasterkiem i kimś na otarcie łez zamiast pierwszym wyborem. W ślad za tym zmień target, w który celujesz. Ale dobrze byłoby gdybyś zastanowił się, skąd to ciągnięcie w sttonę osób, będących w emocjonalnym dołku i ogólnie gorszej kondycji. Po prostu poobserwuj SIEBIE.

królik zawsze rozpozna marchewkę ;-)

A masz na to jakieś dowody?

oczywiście: historię Twoich związków :-)
oraz milion innych życiowych opowieści.

No tak zapomniałem przecież, że każda kobieta ma na czole wypisane emocjonalne zaangażowanie w poprzedni związek
Mnie ciągnie do uczuciowych, normalnych, pozytywnych osób - to jest mój target. Jestem empatyczny, potrafię pomóc, zrozumieć, wysłuchać - opinia innych osób przede wszystkim. A skoro ktoś określa się jako osoba wyleczona z dawnych zranień i związków i szuka kogoś, a następnie po czasie zaczyna zachowywać się zupełnie inaczej i tłumaczy, że jednak nadal nie jest gotowa do związku to niestety na to nie ma środka prewencyjnego. Co najwyżej można odpuścić sobie przy pierwszych oznakach takiego zachowania (a one nie ujawniają się od razu). Dla mnie osoby, które chcą mnie wykorzystać jako "plasterek" nie są warte mojego czasu i po prostu je odrzucam. Niestety niektórzy mają tak, że przyciągają właśnie takie osobowości (aczkolwiek jeżeli przez portale również poznajesz  osoby niezdecydowane, kryjące się z jakimś faktem, nie odpisujące itp. to jednak szczęściem bym tego nie nazwał zwłaszcza, że znam mnóstwo osób, które bez starań trafiały na kogoś i te osoby wykazywały zauważalną inicjatywę, szczere emocje i kończyło się to pozytywnie).

Nya, ja tu piszę grzecznościowo i zaprawdę nie będę Ci niczego udowadniać :-)
dostałaś trop, zrób z nim co chcesz.

nie, chorób nie przyciągamy, my je sobie produkujemy.

Tzn.? Nie mam za bardzo ostatnio czasu, więc piszę tu trochę z doskoku.

A ja myślałam, że to jest forum dyskusyjne... Mniejsza już o mój problem, chodziło mi o to, że swoje osobiste zdanie zaprezentowałaś z wyższością jak prawdę objawioną, więc się przyczepiłam. Nie chodzi już nawet o treść tych poglądów* ale o formę podawczą.

*chociaż trochę też chodzi. No bo jakie są dalsze konsekwencje tej teorii? Że cokolwiek człowieka złego spotka w relacjach międzyludzkich to na własne życzenie niejako?

Summerka, nie wiem, czy manipulatorów. Może tamci faceci, o których piszę byli po prostu tacy jakimi okazali się na końcu?, a że nie było tego widać od samego początku... no cóż, to chyba zazwyczaj tak jest, że człowiek odsłania się przed innymi powoli i stopniowo. Ostatnia historia to właśnie odkrycie prawdy na etapie poznawania się (które trwało kilka miesięcy). Na pewno mam jakieś ograniczenia, ale nic z tego co tu piszecie mi nie pasuje... Niestabilny emocjonalnie, niezdecydowany i niegodny zaufania facet to naprawdę ostatnie na świecie, do czego mnie ciągnie, wiec dlaczego miałabym lgnąć do takich? Powiem nawet więcej - kiedy odkryłam prawdę, że tamten gość jest taki to zaczęłam tracić nim zainteresowanie, stawał się dla mnie z każdym dniem mniej nieatrakcyjny, bo taki zestaw cech dla mnie właśnie wybitnie niemęski...

Dyskusyjne, ale to Ty tutaj wbiłaś po poradę. Dostajesz porady, z poradami się nie dyskutuje. Albo się je przyjmuje, albo stwierdza się, że się ich nie przyjmuje i się sobie idzie

Nya, to nie są moje prawdy i nie zostały mi objawione.
to po prostu mechanizm, który sprawia, ze funkcjonujemy w określony sposób.
każdy ma swój i póki go nie pozna, będzie szukać odpowiedzi na zewnątrz i tkwić w bardzo wygodnej pozycji ofiary, od której nic nie zależy.
Jung napisał: "Dopóki nie uczynisz nieświadomego świadomym, będzie ono kierowało Twoim życiem, a Ty będziesz nazywał to przeznaczeniem.”
więc voilà , jak sobie życzysz: masz swojego pecha do facetów i nic nie możesz zrobić, a winni są oni.
spoko, tak też można, choćby całe życie.

Ale gdzie ja się nad sobą użalam i chcę, żeby inni mnie żałowali?

Doroya, ale psychologia głębi to nie jest jedyna prawda, która najlepiej mówi o tym jak funkcjonuje człowiek. To jest zaledwie jedyna z narracji, opowieści o człowieku, tak samo uprawiona jak inne. Nigdzie nie napisałam, że uważam, że mam pecha (znowu mam wrażenie, że nie czytacie tego, co piszę... ). Ja po prostu zapytałam, czy możesz UDOWODNIĆ lepszość swojej koncepcji nad teorią o pechu.
Zapytam tak - ludzie nie są winni temu, że postępują nieuczciwie? Winny jest ten, kto - za sprawą swojej naiwności oczywiście - pada ofiarą takiej nieuczciwości? Niestety trochę mi się to kojarzy z np. penalizowaniem ofiar przemocy, które skoro są tak bierne i tkwią w patologicznej sytuacji to znaczy, że  na nią zasługują.

Lady Loka, dlaczego się nie dyskutuje? Ja chciałam właśnie zderzyć różne punkty widzenia, porozmawiać o nich. To jest ciekawe.

polis, rzecz w tym, że nie spotykaliśmy się codziennie czy co drugi dzień na długie godziny. Akurat przykład tego człowieka jest dla mnie jakimś dziwnym ponurym fenomenem, zjawiskiem psychologicznym wręcz, on naprawdę przy bliższym poznaniu okazał się całkowitym zaprzeczeniem wrażenia jakie robił na mnie wcześniej (i chyba na innych, tych, którzy go nie znają za dobrze robi podobne jak na mnie kiedyś, bo czasami widzę jak ludzie na niego reagują, jak z nim interaktują, jak się do niego odnoszą itd.)

Nie odrzucam Waszych sugestii z automatu, zastanawiam się nad nimi, ale po prostu one mi jakoś nie pasują, nie odnajduję w nim siebie... W poprzednim komentarzu napisałam "Niestabilny emocjonalnie, niezdecydowany i niegodny zaufania facet to naprawdę ostatnie na świecie, do czego mnie ciągnie, wiec dlaczego miałabym lgnąć do takich? Powiem nawet więcej - kiedy odkryłam prawdę, że tamten gość jest taki to zaczęłam tracić nim zainteresowanie, stawał się dla mnie z każdym dniem mniej nieatrakcyjny, bo taki zestaw cech dla mnie właśnie wybitnie niemęski..." - szkoda, że nikt się odniósł do tego. No chyba, że z góry zakładacie, że kłamię czy koloryzuję, ale wówczas dalsza rozmowa chyba nie ma sensu.