co myślicie o moim zyciu

W związku jestem 6lat. Raz lepiej raz gorzej. Mieszkamy zagranicą.  Mój facet jest nerwowy. Często wybucha złością. Kończy się na klnieciu i moim płaczu. Mam taki problem ze nie mogę mieć swojego zdania, swoich przyjaciół, znajomych. Nie mogę sama nigdzie wyjsc, jedynie do pracy, zakupy. Gdy mam wolne nie.mogę sama pójść do znajomej.    Jeśli już się uda to muszę wszystko mi mówić. Nie daj Boże gdy o czymś zapomnę i to wyjdzie później... afera..   Gdy ktos mnie prosi na razie nie mów nikomu, np żeby nie zapeszyc, i mu powiem kilka dni po, że komuś coś się udało, to jest hałas.  Ogólnie jego zawsze musi być na wierzchu... Paliła papierosy, teraz nie mogę, jest zły gdy palę kogos. Ciąglesiedzimy w domu, sekundzie nie chce się ruszać. Gdy mamy gości z   Polski, boję się cokolwiek zrobić, iść gdzieś, później jest Aa ja znowu nie byłem itp... no bo był w pracy, a jak ja mam wolne to najlepiej siedzieć w domu... W domu wszystko robięsama. W niczym mi nie pomaga, a właściwie to bardziej przeszkadza. W łóżku jest ok, tylko że mi się już od dłuższego czasu po prostu Noe chce... A jemu ciągle... chyba byłam tak zastąpiona miłościa ze nie widziałam tego wszystkiego wcześniej.. A to moja wina bo ja się kiedyś godzilam na wszystko... kiedyś mnie zdradził A  ze byłam zagranicą, to mu wybaczylam..   bo tak było prościej niż wracać do rodziców... potrafi zrobić hałas z byle powodu. Z miłości i młodości za bardzo sie zmieniłam. Kiedyś dusza towarzystwa, uwielbiałam tańczyć, wesela... teraz Ani imprezy ani wesela bo on nie lubi A sama nie pójdę przecież......    przykro mi że zerwalam wiele znajomosci . Co dziwne dzwonię do niektórych normalnie, i o to nie ma pretensji , ale wszystko muszę mu mówić. Ogólnie krytykuje moich znajomych. Czasem boję się mu coś powiedzieć, bo boję się reakcji... ja już sama nie wiem co robić. Najchętniej wyjechalabym nie wiem do Indii lub gdzieś gdzie nigdy nikt mnie nie znajdzie..  każdy mój pomysł neguje, skok na bungee nie mogę, albo się słucham ze to nie tak, że nie ufa linie. On swoje pasje rozwija, motocykl itp.. Czasem jest ok, ale ja już nie wiem, nigdy nie wiem czego się spodziewać... Wszystko robię za niego. Noe  Czasem boję soe zo sobie cos rozrobię.. mogę mieć swojego konta w banku..  A to kiedyś napisałam w emocjach po kłótniSiedzie i płacze. Nie pierwszy raz zresztą. A wszystko zaczęło się pięć lat temu. Teraz tak bardzo żałuję. Nie dziwię się kobietą które są same. Czy to z własnego wyboru, czy po prostu los za nie wybrał. Teraz widzę że zwyczajnie tak jest prościej, chyba że trafiły na mężczyznę rodem z amerykańskiego romansu. Idealny, normalny, taki o jakim zawsze marzyłam. Na moje nieszczęście. Byle by razem, tworzyć zgrany duet, który zawsze potrafi znaleźć rozwiązanie. Bez nerwów. O ja naiwna. Pierwsze lata istna sielanka, naprawdę byłam szczęśliwa. Wręcz nie wierzyłam ze tak może być. Teraz już chociaz wiem ze zasługuje na coś lepszego. Przecież ja nie jestem złym człowiekiem, prawda ze dobrych ludzi nie powinny spotykać źle rzeczy. Staram się żyć najlepiej jak potrafię, jeśli mogę pomagać. Powoli przed siebie, nikomu nie robiąc krzywdy, ale nie, nie może być kolorowo. Życie było by zbyt nudne bez chorych jazd, wyszukiwania problemów tam gdzie ich nie ma. Czy po prostu to ja jestem nie normalną, czy może ktoś próbuje mi to wmówić. Wszystko było by prostsze, gdybym była u siebie, w swoim kraju wśród swoich ludzi, jednak ten czas sprawił, że nie masz z kim szczerze porozmawiać, wydaje Ci się że wszyscy za twoimi plecami będą oceniać. Bo tak jest. Więc wolę zamknąć się w swojej głowie. Cały czas płacze. Masz o sobie zdanie: bezkonfliktowa,skora do kompromisów, ale jednak i tak nie da się dogadać. Są przecież ludzie, którzy sami stwarzają problemy, bo przecież zupa była za słona. A może gdyby raz mnie uderzył, to nie miała bym skrupułów żeby to wszystko zostawić. Ta dwuosobowa rodzinę, która tworzyliśmy, która cały czas, mimo wszystko chce się ratować. Szkoda tego co budowałam tyle czasu. Samodzielności, zdała od domu. A teraz już sama nie wiem. Może lepiej dla.mojej psychiki, wrócić i zacząć wszystko od nowa. A może nie. Zawsze chyba lepiej się dogadać, ale jeśli się nie da. Strach przed nowym, a jednocześnie starym jest ogromny. Nie przed tym co ludzie powiedzą, tylko jeśli nie Bedzie lepiej? Tylko to chyba mnie tu trzyma. Kiedy myślę, zE jest dobrze, że chce tu zostać, musi się coś popsuć. Mam 27lat A tak na prawdę sama nie mam nic.. co sądzicie, co myślicie, a może to ja jestem nie normalna? Napiszcie coś, dzięki...