Rodzice nie akceptują mojego związku.

Chłopak tu nie ma nic do rzecz, będzie ten albo inny. Ale masz toksycznych rodziców, którzy żyją w XIX wieku i wydaje im się, że mają prawo Ci dyktować z kim masz być. Ja bym poszukał pracy, wyprowadził się i zerwał z nimi kontakty.

Zapewniam że to ktoś zupełnie inny, i tym razem naprawde mu na mnie zależy, chce poprostu być szczęśliwa i w końcu ułożyć sobie życie, ale oni tego oczywiście nie rozumieją, ile to osób sie wiąże ze sobą, tylko ja jak zwykle musze ponosić tego konsekwencje a chce być kochana i mieć kogoś z kim będe mogła dzielić radości i smutki, czy to tak wiele?

Dylemat trzylatka: jak zjeść ciastko i mieć ciastko.

Jesteś dorosłą osobą i chcesz być i żyć z chłopakiem. Jednocześnie dziwisz się, że rodzice, nie akceptując chłopaka, pokazali Ci drzwi. Twierdzisz, że Cię nie rozumieją. Rozumieją, tylko nie chcą przykładać ręki do tej znajomości. Dziwisz się, że masz ponosić konsekwencje swych wyborów. Cóż... to urok bycia dorosłą.

Zastanów się w takim razie nad tym, gdzie zarobić pieniądze, by dalej studiować (zapewniam Cię, że mnóstwo studentów jest na swoim utrzymaniu - pomyśl o kredycie studenckim) i mieszkać 'na swoim' (to też wynajęty pokój/studio/mieszkanie) z ukochanym.

Świetnie, że on się zmienił, że jest kochany, że Cię akceptuje, it.d. Jeśli będzie tak dalej (oby!), jest szansa, że rodzice zmienią zdanie na temat jego i waszego związku (co nie oznacza, że będą dalej Cię finansować)

A dlaczego nie? Przecież to ich obowiązek.

Rodzice mają obowiązek finansowania dziecka do czasu jak to się uczy (np studiuje), granicą jest chyba 26 lat.

Autorko, zanim zrobisz jakikolwiek pochopny ruch, przemyśl czy ten facet jest tego wart.

Rodzice, z racji swojego życiowego doświadczenia widzą więcej i chcą Cię uchronić przed popełnieniem błędów, które mogą zaważyć na całym Twoim życiu. Oni Cię znają całe życie, chłopak tylko jakiś czas.

Jest kilka warunków, które dorosłe dziecko ma spełnić, by rodzice mieli obowiązek finansowania go.

Zgadzam się, malwusia,
toksyczni to by byli, gdyby ją w piwnicy zamykali, a jedyne, co oni robia, to wyrażają swoje zdanie i obawy.

Autorka jak chce być całkowicie niezależna, nie chce słyszeć zdania rodziców, powinna się usamodzielnić.

Oczywiście, że ludzie, którzy próbują narzucić dorosłemu człowiekowi z kim ma tworzyć związek, a z kim nie, to ludzie toksyczni.

Jeszcze są sądy w tym kraju

Tak, musi studiować. I ona ten warunek spełnia.

Na szczęście, nie Ty o tym decydujesz, tylko prawo, a wg prawa ich psim obowiązkiem jest ją utrzymywać dopóki nie skończy studiów lub 26 roku życia.

Aha, czyli jak rodzice są razem - nie ma obowiązku alimentacyjnego, ale jak się rozejdą pewnie jest, co? No jak uważasz, czy ojciec może nie płacić alimentów jeśli nie ma pieniędzy?

Przede wszystkim mylisz dwie rzeczy - obowiązek alimentacyjny ze względu na sytuację życiową i ze względu na naukę. Ten pierwszy obowiązek istnieje zawsze (nie tylko wobec dzieci, ale i rodziców, dziadków, wnuków), ten drugi jest obwarowany warunkami.

Co do granicy 26 lat. Przyjęte to jest stąd, że z zasady alimenty przyznaje się na dziecko, które kontynuuje naukę (czyli zaraz po maturze idzie na studia) i nie zaniedbuje nauki (czyli np. nie powtarza roku, bo się nie chciało uczyć). Takie dziecko powinno zakończyć studia do 25, w niektórych przypadkach 26 lat (studia medyczne są 6-letnie, a niektórzy idą na studia po zawodówce i późniejszym technikum, czyli w wieku 21 lat).

Owszem, tylko ile studentów dziennych ma "dobrą" pracę? Dobrą czyli stałą, pokrywającą koszty życia i edukacji.

Tu znowu mylisz dwie różne podstawy obowiązku alimentacyjnego, ale przypadkowo trafiłaś w sedno. Obowiązek alimentacyjny ze względu na naukę może być przeciągnięty teoretycznie bez ograniczeń, praktycznie do 31 lat. Sąd może uznać, że drugi kierunek studiów - jeśli łączy się z pierwszym i jest niezbędny do wykonywania danej pracy - też powinni sfinansować rodzice. Ale to chyba bardzo rzadka sytuacja.

Czyli jesteś toksykiem. Na szczęście mylisz się co do alimentów na studiujące dziecko - sama sobie odpowiedz czy ojcowie po rozwodzie nie płacą alimentów na studiujące dzieci. Więc sąd ci nakaże, a po niedawnej zmianie prawa egzekucja nie będzie problemem. Powołujesz się na przepisy, więc proszę Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
Art. 133. § 1. Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
Widzisz gdzieś tu wzmiankę o pełnoletności?

I jeszcze coś (wyrok Sądu Najwyższego z 14 listopada 1998 roku, III CKN 217/97):
w przypadku dzieci, które osiągnęły już pełnoletniość, należy brać pod uwagę to, czy wykazują chęć dalszej nauki oraz czy osobiste zdolności i cechy charakteru pozwalają na kontynuowanie nauki. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do zahamowania, a co najmniej znacznego utrudniania dalszego rozwoju dziecka, poprzez pozbawienie go środków materialnych niezbędnych do kontynuowania nauki po osiągnięciu pełnoletniości – pozostawałoby zatem w sprzeczności ze wspomnianym wyżej obowiązkiem rodzicielskim .

Mało tego, rodzice muszą płacić studentowi nawet jeśli zawarł związek małżeński

Twoje dziecko nie mieszka u Ciebie
mieszka U SIEBIE

EeeTam, Amen.

Wreszcie rozwiane wszystkie wątpliwości co do alimentów dla studentów, a ostanio temat na topie.

Nie, w stosunku do domowników - męża, dorosłych dzieci, rodziców - nie masz prawa dyktować kogo mogą gościć, jeśli tylko goście nie utrudniają pozostałym domownikom korzystania z nieruchomości. A to co ty czytasz, to wyżej już rozbiłem w proszek. Poza tym, nieprawnie, ale praktycznie możesz narobić cyrku - wezwać policję, ta cię poprze, bo są zazwyczaj niedouczeni w takich sprawach. I co wygrasz? Postawisz na swoim, a syn będzie się spotykał z kim chce poza domem i będziesz mogła najwyżej sobie potupać nogami. Czas się pogodzić z upływem czasu, swoim wiekiem, dorosłością syna.

Bo pewnie w domu prezentujesz inną postawę niż tu - bo tu, niestety, pokazałaś się jako domowy dyktator, toksyczny człowiek, od którego lepiej trzymać zdrowy dystans. Ale takie kozaczenie na forum, to nie tylko Twoja cecha...

Nawet jeśli rodzice są zobowiązani utrzymywać dorosłą kobietę, bo ona studiuje, to mogą to utrzymywanie ograniczyć do karmienia jej. Żadnych więcej pieniędzy nie muszą jej dawać. Natomiast córusia, jeśli pieniądze chce brać od rodziców, jest im winna szacunek w zamian, co oznacza liczenie się z ich zdaniem.

Jeśli chce się prowadzać z podejrzanym typem i uważa, że nic rodzicom do tego, to powinna się wyprowadzić.

Autorka nigdzie tez konkretnie nie napisała, o co rodzicom chodzi. Może mają poważne powody do obaw? To chyba nie jest przejaw toksyczności, a troski? Toksyczność to by była, gdyby oni mówili "nie bo nie, zabraniamy", nadmiernie ją kontrolowali, czytali maile, smsy, zamykali drzwi na klucz, szantażowali. A mi się coś dziwnie wydaje, że oni chyba mają powód do zmartwień.

Autorka pisze, że on się zmienił na lepsze, kocha ją i szanuje - czyli kiedyś był gorszy, nie kochał ani nie szanował. Chyba rodzice mają prawo nie wierzyć w tę cudowną przemianę i martwić się o córkę?

EeeTam, czy gdybyś miał dzieci, to miałbyś tak całkowicie w d**ie, z kim się spotykają? Nawet jakby to był jakiś typ spod ciemnej gwiazdy albo prostytutka? Tak nic a nic byś nie powiedział, dawałbyś kieszonkowe i patrzył spokojnie jak wpadają w kłopoty? Jeśli tak, to ty byłbyś tu toksycznym rodzicem. Oprócz utrzymania finansowego rodzice mają także inne obowiązki.

EeeTam
z prawnego punktu widzenia oczywiście masz rację, ale to nie ma znaczenia, bo przecież autorka nie będzie się sądzić z rodzicami.

Trochę źle dobrany przykład, Monika Kern miała 16 lat i psi obowiązek rodziców słuchać. Swoją drogą, niedawno czytałam z nią wywiad. Przyznaje rodzicom rację w 100%.

I co, wygrali rodzice? Cały aparat państwowy zaprzęgli do swojej walki i przegrali. A tu nie mamy do czynienia z 16 latka, tylko wnosząc po studiach dwudziestokilkulatką.

No i wystarczyło cyrku nie robić, spokojnie poczekać i nie byłoby problemu.

Nie, z dodatkiem "na własny koszt" to nie jest propozycja, tylko szantaż. Szantaż bezprawny.

santapietruszka
Skończyłem z tobą rozmowę, bo to jest pozbawione sensu. Nie masz nic do powiedzenia i doradzenia, poza awanturami, eskalacją konfliktu itd. itp.

Może dlatego, że niektórzy mają takie szczęśliwe życie, że weekendy spędzają z piwem przed komputerem

Nie ma żadnych innych warunków. A jeśli nadal utrzymujesz, że są, to może wreszcie je wymień zamiast bić pianę, bo po raz kolejny to gołosłownie piszesz.

Pozwolę sobie zacytować opinię prawnika:
Samo zawarcie związku małżeńskiego przez osobę uprawnioną do alimentów nie powoduje wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, gdyż nadal mogą istnieć przesłanki przemawiające za jego trwaniem (choćby niedostatek). Zgodnie z ogólną zasadą rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowanie
O tym, kto studiującej mężatce powinien płacić alimenty decyduje sąd. Czym innym jednak jest kiedy studentka wychodzi za mąż, a czym innym kiedy mężatka idzie na studia. W tym pierwszym przypadku mało możliwe jest, by sąd uchylił rodzicom obowiązek płacenia alimentów (no chyba że mąż jest nie wiadomo jak dziany). W tym drugim oczywiście w pierwszej kolejności "ściganym" byłby mąż, a rodzice w drugiej.

No tak, to rzeczywiście dowód. A teraz weź policz w ilu rodzinach jest taki problem, potem w ilu nie udało się go rozwiązać normalnymi metodami i ilu tych młodych ludzi wie, że ma takie prawo i ilu ostatecznie zdecydowało się iść do sądu. Niewielka ilość spraw jest żadną przesłanką, przesłanką byłyby sprawy przegrane przez występujących o alimenty.

Powiem tak: bunt, cyrk i awantury są dobre dla gówniarzy. Jak ona chce być dorosłą, niezależną osobą, chce być tak traktowana, niech się zacznie tak zachowywać. Co to za dorosła osoba, która jest na utrzymaniu rodziców?? Chce być niezależna, niech przestanie wyciągać rękę po kasę. Wiem, wiem, co powiesz, zę wg prawa to i tamto. Ale w życiu jest tak, że nie kąsa się ręki, która karmi. Bierze kasę od rodziców, mieszka u nich, musi się godzić na pewne rzeczy. Nie chce się godzić? Wyjście jest.

Śmieszny jesteś. Kolejny wątek, w którym używasz tego stwierdzenia. Kolejne ulubione słowo to toksyczny Masz jakieś inne argumenty? Chyba nie bardzo, poza zarzucaniem rozmówcy eskalacji konfliktu, gdy nie wiesz, co odpowiedzieć.

No właśnie widzę.

Dorosła osoba rozmawia, a nie urządza sceny. Jeśli jej chłopak jest taki cudowny, niech da szansę rodzicom, by też to zobaczyli.

Nie trzeba chodzić do koziej wólki, by pogodzić pracę z nauką. Da się, wiele osób tak robi. Chce mieć dziewczyna spokój - niech się wyprowadzi. Jak się z kimś mieszka, zwłaszcza z rodzicami, to należy im się szacunek. I, chyba po raz kolejny piszę, jej rodzicami nie kieruje chęć kontroli a troska. Normalna rozmowa rozwiązała by problem - o ile chłopak faktycznie się zmienił. W co nie wierzę.

Będziesz teraz rozmówców alkomatem sprawdzał?? policję wezwij

Tak, jasne, bo z każdym można porozmawiać jak z normalnym człowiekiem, z tobą przykładowo

A wiele nie robi. I wszystko w tym temacie.

To rodzice tylko wyższe alimenty będą płacić...

Szacunek należy się obu stronom, a ze strony jej rodziców tego szacunku wobec niej brak - bo traktowanie dorosłej osoby jak niewolnika, ktoremu można takie życiowe decyzje narzucać nie ma nic wspólnego z szacunkiem.

No jeszcze miałabyś w coś pozytywnego uwierzyć... Co to, to nie ty

Oczekuję tego dnia, w którym zrozumiesz słowo pisane. Ciekawe czy kiedyś nastąpi.

Czyli nie umiesz ani udowodnić tezy, którą postawiłaś, ani się z niej wycofać. To jakby kończy dyskusję w tym punkcie.

No przecież rozmawiamy. Nikt - a przynajmniej nie ja - nie krzyczy ani scen nie urządza.

Jak ktoś chce, to pogodzi pracę z nauką. Kwestia chcenia. Dziewczyna musi wybrać, na czym bardziej jej zalezy, na pieniądzach od rodziców i beztroskim życiu, czy na niezależności. Nie zawsze można mieć obie te rzeczy. Są jeszcze kredyty studenckie.

Nie wierzę w cudowne przemiany z dnia na dzień. Jeśli jest taka przemiana, to raczej czasowa i jej rodzice to widzą.

Tak, i zarzuć rozmówcy niezrozumienie słów. To taki mocny argument w dyskusji. Brawo Ty.

Argumenty o toksyczności i robieniu awantur nie działają i koniec rozmowy, tak?

Ty za to proponujesz świetne rozwiąznia: rodzice mają zamknąć gęby i finansować dziewuchę i patrzeć jak pakuje się w kłopoty. Nic nie mają do powiedzenia, bo są jedynie jej rodzicami. A najlepiej niech ich do sądu poda o alimenty. Super rozwiązanie. Na pewno załagodzi konflikt.

Ooooo sprawdzasz mnie!!! Szukasz argumentów! Jestem zaszczycona!

No niech Ci będzie - udowodniłeś, bo nie wiedziałam o tym, bo słyszałam kilka historii, że dzieciak kończył 18 i musiał iść zarabiać.

Pomyśl też, co dziewczynie po tym, ze teraz wygrałaby z rodzicami, wymusiła pieniądze, czy osobiście, czy sądownie. Wygrałaby bitwę, ale nie wygrałaby wojny. To byłaby dopiero eskalacja konfliktu. Obowiązek alimentacyjny z czasem wygaśnie. Dziewczyna wyjdzie za nieciekawego typa - wnioskuje to z tego, co sama pisała, jak i z reakcji jej rodziców, w końcu na fajnego chłopaka by nie narzekali - coś pójdzie nie tak, a rodzice stwierdzą, że skoro jest taka mądra, to niech sobie sama radzi. Czasem warto rodziców posłuchać i nie wdawać się w niepotrzebne awantury. Nie wiem, czy tej jej chłopak jest wart wdawania się w taką wojną z rodzicami, która może trwać nawet lata. Potem dziewczyna bedzie płakać, że rodzice nie chcą znać jej, jej cudownego męża, ani im pomóc. A w życiu jest wiele sytuacji, w których pomoc rodziców się przydaje, szkoda ich odrzucać i dyskredytować jako toksycznych.

Tak jak napisałam wcześniej  - z prawnego punktu widzenia masz rację, ale to nie ma w tej konkretnej sytuacji najmniejszego znaczenia, bowiem autorka musiałaby sądzić się z własnymi rodzicami o alimenty. Sprawę by wygrała w 10 minut, co z tego jednak, skoro przekreśliłaby pewno do końca życia pozytywne relacje z rodzicami.

Skoro chłopak jest taki w porządku i starszy, to niech się zorganizują razem i pokażą, że są dorośli i odpowiedzialni. Bo jak inaczej to sobie wyobrazić - nie tolerują chłopaka, a mają go gościć pod swoim dachem?

Inna sprawa, jeśli rodzice ingerują także w innych sprawach córki i narzucają jej swoją własną wizję życia. Tego nie wiemy.

Bo to nie ten sam chłopak? Autorka już była o to pytana i odpowiadała: to ktoś zupełnie inny

Jak osoba ma 30 lat i pracuje, to już nie powinna mieszkać z rodzicami. To juz jest czas najwyższy iść na swoje. Takie są bowiem uroki mieszkania pod jednym dachem. A jak już będzie u siebie, to nie będzie problemu, by ich przystopować.

Jak chcesz mieć wolność, musisz być na swoim. Wolnoć Tomku w swoim domku

A swoją drogą, my tu sobie gadu gadu, a autorka zniknęła.