jak być z kobietą ,która ma dziecko?

Napiszę Ci coś z innej perspektywy.
Obecnego Partnera poznałam ponad rok po swoim  rozwodzie. Moja córka miała 8 lat i ze swoim tatą ma kontakt co dwa tygodnie, na co dzień jest ze mną.
Bardzo przeżywałam  pierwsze spotkanie córki z obecnym Partnerem i trochę to trwało zanim ich ze sobą poznałam, było to po ponad 3 miesiącach. Po kolejnych 4 zamieszkaliśmy we trójkę.
Partner pomaga córce w odrabianiu lekcji, ja mam więcej czasu dla siebie. Niemniej jednak, również wymaga od niej pewnych rzeczy do wykonania. Czy to sprzątanie czy wyjście z psem. Na początku bardzo krytycznie podchodziłam do wszelkich uwag, dawałam tylko sobie prawo nakładania kar, jednak po pewnym czasie uzmysłowiłam sobie, że ten człowiek pomaga mi wychować moje dziecko.
Kontakt mają fantastyczny. Bardzo się lubią, nawet wydaje mi się że kochają. Córka uwielbia się do niego przytulać, on zawsze znajdzie dla niej czas.
Wiem, że ciężko jest porównywać 6 letniego chłopca do już teraz 9 letniej dziewczynki, ale warto spojrzeć na to szerzej. Tworzycie patchworkową rodzinę, bierzesz jakąś odpowiedzialność za to dziecko już przez sam fakt że razem mieszkacie. Nie chodzi o to być był tym "złym policjantem", który tylko daje kary i się z nim przekomarza. W takich sytuacjach dajesz dowód, ze nie dorosłeś do takiej roli i decyzja o wspólnym mieszkaniu była pochopna. Irytuje Cię to dziecko i robisz wszystko by go do siebie zniechęcić. Wiedz, że matka stanie zawsze po stronie dziecka, jeśli widzi że dziecko cierpi. I nie chodzi mi o to, że zmuszasz go do odrabiania lekcji ( chociaż to ona powinna powinna też o to zadbać), ale te złośliwości o jakich piszesz.
6 latek nie jest już małym, nierozumnym dzieckiem, warto wprowadzić jakieś zasady. Okazjonalne kupowanie zabawek ale za to częściej wspólna zabawa.
Nie będziesz nigdy jego ojcem, ale możesz stać się człowiekiem, który ukształtuje jego charakter i da mu wzór do naśladowania. Jeśli przerasta Cię to i nadal Twój wewnętrzny Piotruś Pan się do Ciebie odzywa, to przemyśl ten związek. Może się okazać, że nie podołasz tym wszystkim problemom, a tylko napsujecie sobie krwi, gdzie ucierpi najbardziej chłopiec.

To akurat żaden kosmos,że dziecko pisze po śladzie 4 linijki dziennie,nie przesadzaj.Moja córka w wieku tego chłopca płynnie czytała i pisała z pamięci drukowanymi.Z pisanymi literami miała większy problem.I chodziła do szkoły muzycznej gdzie uczyła się kaligrafii nut.
Oczywiście wszystkie te zajęcia były zabawą.Uczyła się bo była ciekawa świata po prostu.I tą ciekawość trzeba wykorzystać by odpowiednimi metodami pracować z dzieckiem.Bo jego umysł w tym wieku jest jak gąbka.
Autorze-nie stosuj metod negatywnych,wzmacniaj chłopca pozytywnie,wykorzystaj jego naturalną ciekawośc świata,pracuj z nim na komputerze,niech to dla niego będzie ciekawe.I kończ zanim zobaczysz,żę się znudzi.Sam zauważysz,ze wtedy chłopaczek będzie chętniej do tego wracał.A jeśli nie masz odrobiny cierpliwości,jeśli psychika takiego dzieciaczka dla Ciebie jest magią-to może daj spokój.Najpierw doczytaj,doucz się-jak chcesz wrzucę Ci parę linków-a potem zacznij z chłopaczkiem pracować.
Nie możecie mieć rozbieżnych metod wychowawczych,musicie tworzyć wspólny front.Czy kiedykolwiek rozmawiałeś z matką chłopca o tym jak powinniście wychowywać chłopca,czy po prostu jest tak,że Ty widzisz jej błędy wychowawcze przez pryzmat zachowania chłopca i sam chcesz to naprawić?
Ogranicz złośliwość-ja wiem,że trudno-ale ona jak sam widzisz-nie przynosi żadnego efektu.
Jak słyszysz "nie" od chłopca to pomyśl co możesz mu zaproponować w nagrodę.I nagradzaj,nagradzaj-motywacja pozytywna działa cuda,uwierz.
Kiedy widzisz fochy-zostaw go samego sobie,poczekaj aż się uspokoi.Wtedy z nim pogadaj,powiedz,że miałeś jakieś fajne plany ale nie może tak się zachowywać bo wtedy z planów nici.Nagradzaj dobre zachowanie tablicą motywacyjną na przykład.

Jeszcze jedno pannopanno.Osoba,która pisze:

a następnie:

jest niestety ABSOLUTNIE niewiarygodna
W innym temacie wyczytałam,że nazywasz autora wątku: troll,idiota,bezjajeczny.
Jak ktoś operujący takimi inwektywami,nie szanujący interlokutora może cokolwiek o szacunku pisać? ha ha ha

Wiesz pannopanno-z pewnością z Tobą operującą w stosunku do obcych Ci tu ludzi inwektywami: troll,idiota,bezjajeczny- też mało kto chciałby być.
Jak Ty wszystko o wszystkich tu wiesz-aż strach cokolwiek napisać bo zaraz wyczytasz mój światopogląd,podejście do dzieci,mężczyzn i to w jaki sposób awansuję w pracy wprost z moich postów

Jak dokładnie śledzisz moje posty,  czuję się zaszczycona
Na swoje życie i powodzenie nie narzekam, dziękuję i życzę Ci tego samego xD

Chyba nie doczytałaś-to nie jest forma zabawy.W zabawie dziecko tak nie reaguje jak opisuje autor.On dziecku po prostu każe.

Gojka 102 nie zrozumiałaś mnie ..napisałam JEŚLI to forma zabawy to tak . Nie przekrecaj mojej wypowiedzi.

Droga gojko źle napisałam że złym zrozumieniem dla innych miałam na myśli i poprawie się gdyby by to była forma zabawy to tak , a tak wychodzi jak w opisie

podziwiam ludzi, którzy się wiążą z kimś kto ma dziecko. ja nie umiałam tego unieść.

Drogi autorze. Trochę dyscypliny dziecku nie zaszkodzi. Nauki też nie.
Czytam i czytam i stwierdzam że tu prawie same idealne matki i dzieci. Wszystko załatwiają przez zabawę zabawę mają życie mlekiem i miodem płynące.
Dzieci to takie małe lobuzy. Niestety. Czasem są aniołami A czasem diabły wcielone. Rodzonym rodzicom jest czasem ciężko nad nimi zapanować nie mówiąc już o trzymaniu nerwow na wodzy. Takie zycie.  Dzieci są niesamowitymi  psychologami i bardzo szybko ucza się jak daleko mogą się posunąć. Jako wspolwychowujacy ustalcie zasady w waszych domowych pieleszach i konsekwetnie się ich trzymajcie. Na początku będzie trudno zanim dziecko pozna ze trzymacie razem. I nie zawsze będzie łatwo. Ważne jest też żebyś zapamiętał że dziecko uczy się rrowniez z obserwacji waszych zachowań. Jak będziesz mu dokuczal w pewnym momencie weźmie przykład z Ciebie.

Nie będę się rozpisywać o zachowaniu Autora, bo sporo już zostało powiedziane - przedrzeźnianie dziecka i złośliwości to porażka dorosłego.

Natomiast uderzyło mnie również zachowanie matki dziecka, która jest zwyczajnie nielojalna i strzela sobie w stopę. Po pierwsze, nie podważa się autorytetu drugiego opiekuna przy dziecku. A po drugie "rozwiązywanie" problemów poprzez obrabianie komuś tyłka w gronie rodziny i znajomych? Jak można traktować poważnie taką osobę? Informacji w głównym poście jest mało, ale jak dla mnie matka sprawia wrażenie fanki bezstresowego wychowania (przy Autorze dziecko nie ma problemów z dyscypliną, a kiedy pojawia się matka, to automatycznie wie, że może sporo ugrać).

Na miejscu Autora nie ciągnęłabym tego związku ze względu na podejście kobiety. A jej podejście jest ważne, bo to ona jest biologicznym rodzicem dziecka i skoro już się z kimś związała, to powinna wszystko robić tak, by budować zdrowe relacje w nowej rodzinie. A ona nie dość, że nie buduje, to jeszcze przeszkadza. Z tym się nie wygra.

Ale to tu chodziło o to by przyznać autorowi,że my-rodzice nie zawsze sobie radzimy z wychowaniem? Bo wydaje mi się,że raczej o co innego.Co to da,że ja będę opisywać jak postępowałam z moim dzieckiem kiedy miało lat sześć?
Tak,do dziewiątego roku życia trzeba dziecko uczyć przez zabawę i wzmacniać pozytywnie.I nikt tu nie napisał,że WSZYSTKO załatwiamy przez zabawę.Ale naukę z takim dzieckiem-trzeba.A jak się nie ma o tym pojęcia-lepiej odpuścić zwyczajnie.Nie każdy dobry rodzic musi być dobrym pedagogiem.

Najgorsze co robi Twoja partnerka to,że podważa Twoje zdanie przy małym. Nawet jak sie z Tobą nie zgadza to powinna Ci to powiedzieć ale nie w obecności dziecka! W bezposrednich kontaktach z dzieckiem rodzice zawsze powinn mówić jednym głosem. Nauczycie małego, że Twoje zdanie gówno znaczy bo mama je podważy i dziecko bedzie to wykorzystywało.
Kazanie dziecku pisać uważam za przesade..., ja swojemu to każe odrabiać zadanie domowe jak jest, ale jak nie chodził do szkoły to nie było mowy o przymusowej nauce.

No cóż pewnie niektorzy nie nadają się na rodziców. Osobiście nie znam małżeństwa, pary ktora nie ma problemów wychowawczych A tych ludzi znam jednak sporo. Czy z tego powodu uważam ze nie są dobrymi rodzicami? Absolutnie nie! Po prostu wydaje mi się ze ktoś kto zna odpowiedzi na wszystkie problemy wychowawcze żyje w takim zludnym świecie.
Każdy rodzic uczy się na bledach bądź korzysta z wiedzy innych.
Autor zatytulowal jak żyć z kobieta z dzieckiem. Wydaje mi się ze do związku podchodzi poważnie. Ale podobnie jak każdy rodzony rodzic uczy się jak pogodzić rolę przybranego ojca i partnera kobiety.
Wciskanie chlopu ze macie idealne relacje z dziećmi to bajka. Dlaczego ma nie wiedzieć że nie on jeden i jego partnerka mieli, i miec beda co rusz jakieś problemy w wychowaniu.

Moim zdaniem zachowanie dziecka wynika z faktu, że po pierwsze czuje się w pewien sposób zagrożone (walczy o swoje miejsce przy mamie), a z drugiej wyznacza granice w tej nowej relacji i testuje, jak daleko może się posunąć. Czym innym bowiem były spotkania, nawet częste i intensywne, a czym innym jest zamieszkanie pod wspólnym dachem, który dotąd był tylko jego i mamy. Wpuszczenie przez dziecko nowej osoby do jego świata musi trochę potrwać i nie ma tu znaczenia, że chłopiec wcześniej już Cię zaakceptował, a Wasze stosunki, jak sam to określiłeś, były przyjacielskie.

Jeśli zaś chodzi o to, że w obecności mamy zachowuje się inaczej niż wówczas, kiedy jej nie ma, to jest to zupełnie naturalne i dosyć częste. Mama dziecku daje ogromne poczucie bezpieczeństwa, dlatego przy niej pozwala sobie na więcej. Z kolei dopóki Wasze stosunki nie zostaną do końca ukształtowane, to chłopiec, kiedy będzie przebywał wyłącznie pod Twoją opieką, to prawdopodobnie, jakby asekuracyjnie, będzie bardziej się pilnował, stąd też większe zdyscyplinowanie. Zauważmy zresztą, że dzieci w ogóle zachowują się inaczej w zależności od okoliczności, na przykład przebywając w przedszkolu pod opieką swojej wychowawczyni, którą nawet bardzo lubią i przy której czują się komfortowo, a potem w domu. Podobnie jak inaczej zachowują się będąc pod opieką rodziców, a inaczej u dziadków, gdzie nierzadko wolno im dokładnie wszystko. Tak więc w każdej z tych relacji tworzą sobie zupełnie nowe, inne ramy, w których wolno im się poruszać.

Z drugiej strony brak właściwie stawianych granic przez matkę też warto brać pod uwagę, tym bardziej, że wiele kobiet samotnie wychowujących dziecko ma tendencję do rekompensowania mu w ten sposób braku drugiego z rodziców. Nie wspominając, że wszelkie uwagi dotyczące Twoich metod wychowania i opieki nad synem, partnerka powinna przekazywać Ci bez obecności chłopca, bo w ten sposób wręcz podręcznikowo podkopuje Ci autorytet.

Twoich złośliwości i przedrzeźniania komentować nie będę, bo raz, że sam dobrze wiesz, że jest to błąd, a dwa - zostało to już dokładnie omówione.

P. S. Szkoda tylko, że Autor założył temat i zniknął .