Mnie zraniono, a teraz ranię ja...:(

Chomiej, myślę, że gdyby coś miało być, byłoby od początku. Tzw. chemia pojawia się już od początku najczęściej. Po za tym sama piszesz, że od rozstania minęło dopiero 2 i pół miesiąca, więc daj sobie czas. Nie było sensu brnąć w ten związek dlatego, że on coś do Ciebie czuł... Skoro Ty nie. Lepiej, że powiedziałaś mu wszystko teraz, niż za jakiś czas, kiedy mógłby się naprawdę zakochać.

Odrzucenie pierwszej miłości boli najbardziej, ale niestety każda z nas musi to przeżyć. Nie znam kobiety która by nie cierpiała przez faceta. Dla mnie najlepszą terapią było zaprzyjaźnienie się z facetami których poznałam po tym przykrym doświadczeniu. Nie musisz od razu każdego faceta traktować jako potencjalnego partnera, potraktuj po prostu jako kumpla.  Ja teraz już jestem szczęśliwą mężatką, ale te wszystkie przyjaźnie pozostały i w razie problemów mam się do kogo zwrócić.

chomej, też byłam w takiej sytuacji jak Ty. Tyle, że u mnie odrzucanie i bezskuteczne próby odwzajemnienia czyjegoś uczucia albo zatrzymania chwilowej chemii, którą potrafił we mnie wzbudzić nowy facet trwało 9 miesięcy. Chciałam się zakochać, ale nie umiałam poczuć tego czegoś, czego szukałam przy byłym. Potem ni stąd ni zowąd zakochałam się intensywnie i bez żadnych oporów - swoją drogą w mężczyźnie, który nie był tego warty...

Po innym związku (z w/w facetem), o wiele krótszym, mniej intymnym, bardziej przypominającym romans niż związek zabrało mi miesiąc, żeby zrozumieć, że wzięłam zauroczenie za miłość, a chłopca za mężczyznę - i na spokojnie, bez wielkiej burzy zakochałam się w mężczyźnie, z którym obecnie jestem. Nie przeżyłam trzęsienia ziemi, nie mam poczucia, że obcuję z ideałem i myślę, że ta idealizacja, którą bierzemy za odnalezienie ideału nie jest mi już potrzebna. Widzę za to, że jestem z mężczyzną, który jest naprawdę dojrzały i po raz pierwszy w życiu sądzę, że umiałabym z takim człowiekiem iść przez życie bez tłumaczenia, jak wyglądają związki. Czuję wewnętrzny spokój, którego wtedy w tamtej burzy (hormonów przecież!) nie miałam.

Tak więc pierwsza możliwość jest taka, że upłynęło jeszcze za mało czasu dla Ciebie. Wszystkie wspomnienia i uczucia wiążące Cię z byłym są jeszcze żywe.
Inna natomiast jest taka, że oczekujesz romantycznego trzęsienia ziemi odrobinę nie dopuszczając do siebie możliwości, że związki mogą być różne, nie tylko ogniste i oparte na ogromnym pożądaniu (bo tym jest "chemia"). I to wcale nie oznacza, że nie będzie w nich mowy o miłości, ba, uważa się, że związki skupione na innych obszarach niż namiętność (takie, które dają bliskość i intymność w większej mierze) mogą być trwalsze i na dłuższą metę bardziej satysfakcjonujące.
Jedna zaś prawda sprawdza się niezależnie od tego, co sprawia, że na tą chwilę nie umiesz odwzajemnić czyjegoś uczucia - nic na siłę. Jeżeli nie wychodzi, to bez względu na to, czy przyczyną jest obiekt uczuć, czy sama zdolność do ich odczuwania, nie jesteśmy telewizorem działającym na przyciski "Włącz/wyłącz"...

Chomej, miałam taką samą sytuację. kolega z uczelni się zauroczył, i cały czas dawał jakieś sygnały i myślał ze z mojej strony jest to samo, ale gdy mu w końcu powiedziałam, że nic z tego nie będzie bo ja się nie zakochałam, że nie widzę nas jako pary to się obraził, powiedział że to byl największy policzek i do tej pory się nie odzywa do mnie. Nic. Słowa nie wypowie. Tacy sa faceci.

chomej, ja bym tak do tego nie podchodziła.
Oni mają słuszny żal, jeśli się angażują, znajomość już nie jest kwestią 2-3 randek, dochodzi do jakichś pocałunków, przytulania, po prostu bliższego kontaktu i nagle kobieta okazuje się niegotowa na związek - przecież to jak granie z cudzymi uczuciami, boli również kobiety jak to liczne wątki pokazują.
Oczywiście nie ma reguły, że 5 spotkań nie zobowiązuje, a 15 już tak, ale przecież widzimy, kiedy facet się angażuje. I trzeba wtedy wiedzieć, czego się chce - jeśli chcę luzu, seksu, czegoś niezobowiązującego, szukam faceta, który ma równie lekkie podejście.
Gorzej z mężczyznami nastawionymi na solidne, długie związki, tzw. dobrymi facetami. Wychodzę z założenia, że lepiej poprzestać na 2-3 spotkaniach, jeśli nie ma burzy, a takiej szukamy... Bo można łatwo ich zranić.
Tak czy inaczej, niezależnie od tego, czy rozegrałaś to boleśnie czy bezboleśnie dla owego mężczyzny, grunt, żeby iść dalej - czasu nie cofniesz, a miejmy nadzieję, że tego faceta szczęście w miłości jeszcze spotka

Ach i nie mniej ważna sprawa. Jeśli zaczyna się cykl odrzucania mężczyzn w naszym życiu, np. na skutek rozstania to my same sobie możemy zrobić największą krzywdę. Bo taki facet spotka może jedną czy dwie piękne, inteligentne i pociągające kobiety, które go odrzucą, a odrzucanie stanie się za to stałym elementem naszych relacji damsko-męskich. I na to warto zwrócić uwagę...

hmm zastanawiam sie czy Ty  i Twoj partner Kochaliście sie tak naprawdę?  bo z tego co piszesz to wiesz.. 2,5 miesiaca i nowa kobita?? -to juz z daleka widac ze Bardziej się angażowałaś i nadal nie dopuszczasz mysli do innego partnera,a czy Twojemu  "A'' tez tak zleżało?Warto bylo?widzisz to wszystko zalezy jakie mieliscie relacje miedzy sobą ile wkladaliscie wysilku w zwiazek i jak to sie odnosilo do waszych kontaktow.
Tak to jest w zyciu, po pierwszej milosci ciezko znaleźć odpowiednie dopełnienie swoich marzeń,a wynika to z tego ze zawsze ta ""druga"" milosc jest przez każdego z nas bardziej:podsumowywana, porównywana,niedopełniona,czasem brakuje tego co było,czasem myślimy czemu on czy ona nie ma tych zalet bądź wad ,w których kiedyś sie zakochaliśmy,które pamiętamy i do których chcielibyśmy wrócić...no i oczywiście ta niepewność czy to jest to...
Osobiście nie jestem zwolennikiem takiego wchodzenia ze związku w związek,bo w moim przekonaniu nie jest to zbyt zdrowe dla kogokolwiek,czasami ludzie W BŁĘDNYM<WG.MNIE> przekonaniu pakują sie w inny związek żeby tylko zapomnieć...najlepiej właśnie jest poszerzać grono znajomych,ale tylko znajomych,rozluznic napiecie czymkolwiek,a przy okazji wmawiać sobie i swojej podświadomości ze ta prawdziwa odwzajemniona milosc dopiero nadejdzie... bo inaczej człowiek sie ciągle meczy.

chomej, chomej..
Nie miej wyrzutow sumienia.
Chlopak mogl sie zauroczyc, ale coz, po kilku spotkaniach -to przejdzie mu bez rysy na duszy.
Natomiast Ty powinnas byc fair w stosunku do innych, i siebie samej. :-) 

Ja Ci gratuluje szczerosci w trudnej chwili.

PS: "Jak oni odchodzą to jest okej, ale jak im mówimy, że nie chcemy się wiązać, to zaraz słyszymy, że im marzenia zniszczyłyśmy i jest wielkie obrażenie."

-->> Jak ONE odvhodza to jest ok, ale jak MY mowimy ze nie chcemy sie wiazac, to jestesmy zwyklymi draniami" :-)

        Uogólniac nie mozna.
Pozdr.

Witaj Chomej
Ja jestem w identycznej sytuacji ;( i bardzo się cieszę, że przeczytałam Twojego posta
Identyczna historia..
Mój związek się rozpadł ok 2 miesięcy temu, ja nadal kocham i cierpię, on chyba też, bo czasami przyjeżdża do mnie..
On poznaje dziewczyny <ale mówi, że żadna nie robi na nim wrażenia>
Ja też poznałam chłopaka, spotkaliśmy się 2 razy z czego raz sam na sam, powiedziałam mu o moim rozstaniu, on też był szczery i powiedział, że pół roku temu się rozwiódł.. <trochę zaczęłam z dystansem do niego podchodzić> On jest strasznie zaangażowany, przeraża mnie to, chcę go zniechęcić do siebie ale im jestem bardziej niedostępna i niedobra dla niego tym bardziej on się nakręca.. Pisze ciągle do mnie, mówi o swojej rodzinie i o tym, że jego mama nie może się doczekać kiedy pozna synową.. Dla mnie to jakaś paranoja!!!

Gdy poznałam tego chłopaka nie zrobił na mnie żadnego wrażenia ;( kompletnie nic nie poczułam wręcz nie mogłam się doczekać kiedy ta randka się skończy.. Byliśmy w kinie on się do mnie przysuwał a ja uciekałam ;(

Kocham nadal Ex, powiedziałam mu o tym.. i że nie chcę się w nic angażować.. A on i tak się angażuje ;(
Nalega na jakieś spotkania, ja ciągle odmawiam..

Pomóżcie, co mam mu powiedzieć żeby go nie zranić, bo jak dalej będzie mnie tak męczył to nie wiem co zrobię.. przecież nie mogę nic udawać..

no i Widzicie.....teraz dochodzimy do prostego pytania... "czy najsilniejsza miłość jest nieodwzajemniona""??????hmmm
ja twierdze ze NIE,poniewaz to od nas wszystko zależy,sami wiemy jacy jesteśmy i powinniśmy szukać charakteru drogiej osoby na swoje podobieństwo:)choc nie zawsze i nie do końca:P ale to My jesteśmy kowalami własnego losu...

Chomej, powiem Ci, że ja najlepszą miłość swojego życia przeżyłam, właśnie się skończyła a wraz z nią ja się skończyłam. Ale powiem Ci jedno. Jak sie poznaliśmy u mnie też tego nie było. Motyli w brzuchu i kołatania serca. Nie zrobił na mnie większego wrażenia. Zakochałam się z czasem. Dopiero potem przyszła spóźniona faza zauroczenia jak po pierwszym spotkaniu.

@yvette- możesz wytłumaczyć dokładniej, co mialas na mysli? Nie rozumiem niestety:(( a chcialałbym, bo wydaje mi sie, że to dość ciekawe:)

Trzeba  wiedzieć czego się chce. Ja tam nie wierzę w miłość od  pierwszego wejrzenia, bo miłość ta prawdziwa przychodzi z czasem, kiedy buduje się coś znaczącego, otrzymuje wsparcie w ciężkich chwilach itp <- to wiąże ludzi do siebie. Ale na początku jest zauroczenie, chęć przebywania z tym kimś, jeśli tego nie czułaś to nie możesz mieć do siebie żalu. Jednak dwa-trzy spotkania to chyba zbyt mało żeby wiedzieć czy coś ma sens ale to moje zdanie...