Chciałam odejść, ale jestem w ciąży.

Musisz mu powidziec o ciąży i powiedzieć o tym jak Tu widzisz całą tą sytuację, że jest zimny itd może on nie zdaje sobie sprawy z tego ze Ty tak to widzisz

Przypomniała mi się taka jedna sytuacja kiedy potraktował mnie jak szmate  (przepraszam za słownictwo). Przyjechał do mnie, wylądowaliśmy w łóżku po czym powiedział, że za kilka godzin ma lot i jedzie do siebie. I wyszedł. Poczułam się okropnie, nie jestem pierwszą lepszą, którą może tak traktować.
Póki co pomieszkujemy u siebie kiedy jest na miejscu.
Oczywiście moja decyzja dojrzewała. Nie podjęłam jej w kilka dni.
Wzięłam tydzień urlopu, bo czuje się bardzo źle, więc mam czas przemyśleć wszystko.

Boje się, że on zostanie ze mną z litości.
Jest to kolega mojego brata, który jest starszy o 4 lata. Rozmawialiśmy dzisiaj przez telefon, a przed chwilą dostałam sms od partnera czy wszystko ok, bo rozmawiał z moim bratem i mówił, że byłam smutna.
Kiedy mój brat dowiedział się, że jesteśmy razem wkurzył się i powiedział mu kazanie.
Odpowiadając na pytanie. Nie wiem czy będzie chciał naprawić sytuację, nie wiem czy będzie chciał ponieść odpowiedzialność za dziecko.

O ciąży mu powiedz. Ma prawo wiedzieć, bo to jego dziecko, ma prawo i obowiązek być ojcem, co nie oznacza, że musi być Twoim mężem lub partnerem.

Meli, rozumiem, że jesteś pod wpływem silnych emocji.

Ale jak już one opadną, to postaraj się nie być biernym obserwatorem własnego życia. Bratu podziękuj za dobre chęci, ale uświadom, że jego interwencje zamiast pożytku przynoszą szkodę. Faceta obserwuj. Jeśli on będzie chciał z Tobą zostać z poczucia litości, to będzie to widać. Jak to będzie widać, to po prostu z nim zerwiesz. Jego litość nie zmusi Cię do trwania z nim w związku - to zależy tylko od Twojej decyzji, czy biernie na to przystaniesz, czy aktywnie będziesz sobie próbowała ułożyć życie tak, żebyś to Ty była szczęśliwa, a nie żeby facet mógł sobie powiedzieć "zrobiłem co trzeba". Masz wpływ na to, jak się Twoje życie ułoży.

Hmmm. Jesteś z kimś kogo nie poznałaś i okazało się,że może jednak go nie kochasz. Bo gdybyś kochała to by nue było tego tematu. Pogadaj najpierw o swoich oczekiwaniach z partnerem,może warto dać mu szansę. Może będzie potrafił spełnić Twoje oczekiwania. A jeśli będziesz już pewna,że chcesz odejść to zrób to. Dziecko niczego tu nie zmienia. Nie chcesz być z kimś to nie zmuszaj się do tego,bo nic dobrego z tego nie wyjdzie.

Rozważ też sytuację, że to on dostanie opiekę nad dzieckiem, a nie TY. Jeśli nie jesteś pewna jego uczuć to zapytaj. Pisanie o tym na forum, nie spowoduje u niego żadnej reakcji.

dziewczyna zdenerowana, a wy jeszcze ja dobijacie. przeciez jeszcze nic nie wiadomo, a nieokazywanie uczuc moze byc spowodowane typem osobowosci or whatever, moze nawet on sam o tym nie wie.
powiedz mu, ochloniecie i sie okaze
moze bedzie wszystko oki, a nawet jesli nie to i tak juz nigdy nie bedziesz sama, bo bedziesz miala swojego aniolka

Więc pogadaj z nim,powiedz co czujesz. Bez tego możesz tylko zgadywać. A może to tylko nieporozumienie i może wspólnie znajdziecie rozwiązanie...

Porozmawiam z nim jak tylko wróci. Najgorsze co może być to ta niepewność.
Chciałam z nim porozmawiać przez rozstaniem. Często mijamy się. Odnoszę wrażenie, że praca jest dla niego bardzo ważna, a nawet ważniejsza niż ja.

Nie mogłam spać w nocy. Rano zdążyłam pójść na fitness dla ciężarnych, czułam się dziwnie. Musiałam odebrać auto z naprawy, więc brat mnie zawiózł. Oczywiście o ci zapytał? ,,On ci cos zrobił prawda? " powiedziałam, że nie. Rozmawialiśmy o tym, aby przestał być taki ,,troskliwy". Te myśli i tak mnie dręczą i póki z nim nie porozmawiam to nie zaznam spokoju.

Sama jestem ciekawa, bo nie wiem czego się spodziewać.
On tak naprawdę tylko raz powiedział mi ,,Kocham Cię" było to ponad rok temu w dniu urodzin brata. Był trochę podpity. Jak spytałam się czy mnie kocha zawsze odpowiadał, że jakby mnie nie kochał to byśmy razem nie byli.

A ja właśnie nie czuje, żeby troszczył sie o mnie, opiekował sie, zdarza mu sie nie słuchać mnie, nie skupia się na tym co mówię. Godziny do czwartku lecą mi tak powoli.

Rozmawialiśmy przez telefon. Mój brat opieprzył go za mój dzisiejszy nastrój. Miałam ochotę powiedzieć mu ,,oczywiście jest wszystko dobrze, a tak poza tym zostaniesz tatą". Duszenie emocji w sobie jest tak cholernie ciężkie.
Ułożyłam sobie jako taki plan co mam mu powiedzieć. Chyba zaczne od naszego związku, a później powiem mu o dziecku. Jeśli wszystko pójdzie sprawnie w czwartek ok 1 w nocy powinien wylądować. Poczekam na niego.
Mam taki mętlik w głowie, taki strach w sobie, taki niepokój. Chciałabym, żeby przytulił mnie i powiedział, że wszystko będzie dobrze.

Pamiętaj Meli, że ta rozmowa będzie ważna, ale nie przesądza o wszystkim, bo to wyjdzie "w praniu".
To będę emocje, zaskoczenie i różne rzeczy może powiedzieć w nerwach, a zachować się później inaczej.

Po 1. Masz pretensje, że facet - pilot mający za kilka godzin lot - jedzie do domu się wyspać. Brawo, nawet tego nie skomentuję.
Po 2. A to już pokazuje jakim dzieckiem sama jesteś:

Dziwie się, że pozwalasz bratu wchodzić w tego typu sprawy.

Skąd Ty możesz wiedzieć, gdzie lepiej mógł się wyspać? Może woli odpoczywać u siebie?

Meli, poczekaj, daj sobie i jemu czas na przemyślenia i podjęcie decyzji.
Nie zachował sie odpowiedzialnie. To zrozumiałe, że ma traumę po stracie dziecka i prawdopodobnie ten ból będzie towarzyszył mu długo, jesli nie do końca życia.
Jednak będąc z Tobą w związku, powinien Ci o tym powidzieć wcześniej, a już zupełnie niezrozumiała jest jego reakcja i jakby obarczanie Cię winą, że go nie rozumiesz.
Czyżby w związku z tragedią jaka go spotkała nie planował już posiadania dzieci?
Tylko skąd Ty miałaś o tym wiedzieć?
Jego odpowiedź; ,,Zrób z tym co chcesz" też jest niezrozumiała, by nie rzec lekceważąca w tych okolicznościach.
Bo co masz zrobić "z tym"? Z ciążą, z dzieckiem, czy może z tym pierścionkiem w szafce, sama go sobie na palec założyć?
Poczekaj, bo być może był w szoku na wiadomość o dziecku, poczekaj na jego krok, niech sam się do Ciebie odezwie.
Brata nie mieszaj w Wasze sprawy, wręcz zabroń mu jakiejkolwiek interwencji.

Meli

a ja myślę, że wszystko się dobrze ułoży

Dopiero teraz zaczynam rozumieć jego zachowania. Kocham go, jesteśmy na początku naszej drogi. O ile to już nie jest koniec. ,,Zrób z tym co chcesz" nawiązywało do pierścionka  (chyba). Czekam na jego krok. Jeśli nie będzie chciał dziecka - trudno. Chce urodzić maluszka, zdążyłam go pokochać.
Nie chodzi mi o sam seks przed lotem, bo może się rozluźnić, daje mu trochę przyjemności. Chodzi o to co stało się zaraz po nim.
Nie miałam problemu, żeby powiedzieć mu o ciąży. Chciałam poczekać aż wróci.
Bycie samotną mamą nie jest łatwe, ale nie chce, żeby dziecko trzymało go przy mnie.
Wiedziałam, że nie będzie skakał z radość na informacje o dziecku, ale liczyłam na jakąś rozmowe. Miałam nadzieję, że powie mi jak widzi sytuację.  Nad ranem ma lot, więc nie liczę na rozmowę przed.

Właśnie ten brak umiejętności pokazania uczuć boli mnie. Nie odezwał się przez cały dzień. Nad ranem ma lot, co prawda wraca po południu.
Jakbym wcześniej wiedziała co się stało zrobiłabym wszystko, żeby mu pomóc, bo kocham go.
Zostawił mnie samą w swoim mieszkaniu, chyba najgorsza noc w moim życiu. Nawet nie pamiętam jak dojechałam do domu.
Jeszcze zapomniałam wczoraj USG i wyników badań. Mój brat był dzisiaj u niego, ale nie wziął moich rzeczy, stwierdził, że mam sobie sama podjechać. Zresztą pokłociłam się z nim, bo on o wszystkim wiedział, przeżył tą tragedię razem z nim. W jego mieszkaniu jest dużo moich ciuchów, rzeczy codziennego użytku. Muszę to jakoś zabrać. Oddać mu klucze, odebrać swoje. Chyba dzisiejszy dzień przesądził o wszystkim. Czekałam aż przyjdzie, ale cóż.
Nie spodziewałabym się tAkiej reakcji. Myślałam, że przynajmniej stanie na wysokości zadania i weźmie odpowiedzialność za dziecko, bo oni na świat nie pchało się. Jedynie napisał mi sms, chyba dowiedział się od brata, że boli mnie brzuch. Ale nie przyjechał, nie przeprosił za to, że zostawił mnie samą.

Pokłóciliśmy się, ale zaraz poleciał mi po tabletki. Nie miałam kogo poprosić. Nasi rodzice mieszkają 70 km od nas. A to jest niby nirmalmy ból. Zdecydowałam o rozstaniu jakiś czas temu, ale najpierw mieliśmy porozmawiać, a teraz jeszcze jestem w ciąży.
Nie miałam ochoty szarpać się z kartonami a z racji, że mieszkaliśmy na 2 domu mam u niego wszystko co potrzebowałam.
Staram się być spokojna, ułożyć sobie nową sytuację.
Wczoraj w emocjach stwierdziłam, że nie odpisze na sms'a.  Chciałam żeby też się pomartwił, ale później pomyślałam sobie, że to przecież zachowanie na poziomie gimnazjalistów, a nie dorosłych ludzi.

Ostatnia rozmowa odbyła się u niego. Zakończyliśmy się dopiero wczoraj w nocy tzn. W czwartek.
Testy, które robiłam z 5-6 dni wcześniej wychodziły negatywne. Do ginekologa umówiłam się od razu.
Z tym wyjściem z mojego mieszkania i pojechanie do siebie to zupełnie inna sytuacja.
Dlaczego zaliczyłam fitness?  O ciąży dowiedziałam się w poniedziałek, ale jego nie było. Chciałam oderwać myśli, chciałam relaksować się. Nie jestem zorganizowana, wzięłam wolne w pracy, żeby wszystko poukładać. Oczywiście mogłabym zabrać swoje rzeczy sama, ale on był w domu.
Kiedy jemu urodziło się dziecko miałam 16 lat. Mało interesował mnie jakiś kumpel brata ze szkoły. Mój brat szkołe średnią i studia kończył 120 km od domu. Nie widywaliśmy się często. Powiedział mi, że był za posiedzeniem prawdy, ale ojciec mojego dziecka nie chciał do tego wracać, a brat go krył. Obaj mi nic nie powiedzieli.
Dlaczego chciałam się rozstać? Właśnie dlatego, że nie bawi mnie związek, w którym jest mnóstwo tajemnic, brak pokazywania uczuć. Ciągle stawiałam sobie pytanie czy on mnie kocha.
Ból brzucha jest normalny. Znaczy może inaczej zdarza się. Koniec z nerwami.
Po za tym jestem przeziębiona, do tego bolą mmie zatoki to wszystko powoduje gorsze samopoczucie.

Nie wiem. Kocham go, będziemy mieli dziecko tyle wiem. To wszystko jest zbyt trudne. Mam tysiące myśli na minute, ale w sercu mam jego. Za dużo na mnie spadło.

Jak pęknie gumka, to bierze się tabletkę po.

Wczoraj po rozmowie daliśmy sobie szanse. Ale nie jest tak jak wcześniej. Mam do niego uraz. Chociaż z drugiej strony rozumiem go.
To właśnie jest taki typ, który nie pokazuje uczuć, nie potrzebuje tego. Również znam wlasnie takich, którzy odpowiadają jak to kochają partnerke, a zdradzają.
To nie jest tak, że on nie chciał już dziecka. Powiedział, że boi się, ale chciał mieć kiedyś dziecko. Tylko nie spodziewał się. Sama mu powiedziałam, że szanse na ciąże są niskie.
Dlaczego prezerwatywy ? Nie chciałam brać tabletek, nie chciałam ingerować w swój organizm.

Miałam na myśli żeby facet się zabezpieczył...ale skoro jednak chciał mieć dzieci to już nieaktualne....w każdym razie życzę aby Wam się udało i aby był dobrym tatą
3maj się

Z tego co mówił nigdy nie powiedział sobie, że nie chce mieć dziecka. Mama jego syna ma 3 letnią córke. Jakoś pokonała lęk po stracie. A o to boję się najbardziej, bo on sam się boi, że nie poczuje tego co powinien poczuć. Nie wiem co czuje, ale zrobie wszystko, żeby było dobrze.
Kajmakowe jak sobie radzisz ? Bardzo mi przykro, że Wam się nie udało. Trzymaj się dzielnie dla swojego dziecka, które potrzebuje silnej mamuśki .

Nawet przez chwile nie pomyśłam o usunięciu. Wiem, że można zabezpieczać się na różne sposoby, ale nie chce ingerować w siebie. Przez tyle czasu nie wiedziałam co przeszedł. Trochę boli, że nie usłyszałam prawdy od niego, a mój brat też milczał. Kiedy pojechałam do brata na ferie miałam wrażenie, że on jest takim zimnym draniem. To było 2 lata po wypadku. Nie wiedziałam, że miał myśli samobójcze. 4 lata temu nie rozumiałam dlaczego rzuca prace w swoim rodzinnym mieście, zostawia tam wszystko i przyjeżdża do naszego miasta całkiem sam. A on miał wszystkiego dość.
Zdaje sobie sprawę, że nie zmieni się nagle. Czy istnieje szansa na zmiane - tego też nie wiem.
Fitness jak szybko się zaczął tak szybko się skończył. Mam bóle podbrzusza, więc póki co mam odpoczywać.

Meli
on już raczej się nie zmieni, to są takie charaktery - skryte, powściągliwe w wyrażaniu uczuć, zamknięte w sobie osoby. Możecie jednak popracować nad komunikacją.

Uważaj na siebie, stres może wywoływać takie skurcze i bóle. Duuużo zdrowia dla Was.

Mallwusia dziękujemy .
Wczoraj powiedział do brzucha ,,Hej skarbie nie możesz tak wykańczać mamy, możesz wykończyć tate jak się urodzisz". Wiem, że to ,,tylko" zarodek, wiem że nic nie słyszy, ale rozczulił mnie. Partner boi się, nie czuje, że zostanie tatą.
Boję się, że będzie taki powściągliwy w stosunku do dziecka.
Kajmakowe jesteś bardzo dzielna, pomyśl, że za niedługo będziesz tulila maleństwo. Koniecznie daj znać jak urodzisz ! Pomyśl o tym inaczej ten ,,Twój" nie był wart Ciebie oraz dziecka. Nie zawsze los chce tak jak my chcemy. Nie zawsze spotykamy właściwych ludzi.
A u nas ? Ciąża wykańcza mnie. Mdłości, wrażliwość na zapachy, senność, raz płacze, raz śmieje się. W następny poniedziałek mam wizyte u ginekologa.
Nawet nie wiesz jak Ci zazdrosze, że ten moment strachu o ciąże za Tobą.

Czy się dogadaliśmy?  Tak. Ale czy przetrwamy wszystko ? Nie wiem. Póki co robimy mały remont w jego mieszkaniu i przeprowadzimy się tam razem. Nie będziemy żyć na dwa mieszkania.
Też tak mi powiedział partner, że rodzicielstwo to ciągły strach i niepewność, a dla niego podwójny strach. Twierdzi, że mimo 30 na karku boi się tak samo jak 10 lat temu. Chciałbym mu pomóc, ale nie wiem jak. Boję się, że będzie chciał ,,zachuchać" dziecko.
Jak czujesz się już przy końcu? Gotowa na rewolucje w życiu?