Obłędny problem z przyszłymi teściami..

Autorko, w pierwszych słowach mego listu chciałabym zachęcić Cię do mniej emocjonalnego podejścia do Twojej obecnej sytuacji.
To z czym się zmagasz, to nie jest żaden obłędny problem, a jedynie typowa dla Twojej sytuacji drobna konsternacja z obu stron.
Rodzice Twojego narzeczonego nie znają Ciebie, ani Ty nie znasz ich, i głupotą byłoby oczekiwanie od nich, że będą się zachowywali zgodnie z Twoimi oczekiwaniami czy przyzwyczajeniami.
Zdecydowanie WYOLBRZYMIASZ.

Co konkretnie masz na myśli używając określenia "bulwers" ? Czy mama narzeczonego krzyczy wtedy na Ciebie ? Czy Ci ubliża ? Obraża Cię ?
Czy po prostu pyta - jakie są te inne plany ?
Komunikacja nieantagonizująca to klucz do sukcesu w porozumiewaniu się z wieloma typami ludzi. Spróbuj w takiej sytuacji nie nakręcać się wewnętrznie, tylko grzecznie odpowiedzieć - rozumiem, że jest pani (mama) niezadowolona z mojej odmowy, ale teraz naprawdę nie mogę przyjść, bo jestem w środku tego, a tego, a tamtego, i absolutnie muszę to skończyć. Ale chętnie wpadnę w poniedziałek na kawę i ciastko, jakie mam przynieść ciasto? A może zjemy wspólnie truskawki zamiast ciasta ?

Zamiast odmawiać, mogłaś spróbować zaprosić ich na górę, żeby zobaczyli co robisz. Z drugiej strony - skoro już powiedziałaś, że nie możesz, to po kiego diabła ubierasz się i jednak wychodzisz ?
W takiej sytuacji dajesz im do zrozumienia, że coś kręcisz, bo niby wymawiasz się brakiem czasu, a jednak schodzisz do nich ... albo nie życzysz sobie kontaktu z nimi ... albo, że jesteś osobą podatną na manipulacje, bo wystarczy im tylko lekko Cię przycisnąć, a Ty natychmiast na wszystko się zgadasz. Szkodzisz sama sobie w ten sposób.
Nie sądzę, że dla nich problemem jest fakt, że możesz mieć inne plany. Wygląda na to, że byli dotychczas przyzwyczajeni do tego, że przechodząc obok bloku syna wpadali do niego, albo dzwonili domofonem i zabierali go ze sobą do siebie. Ja w takim zachowaniu widzę oznaki sympatii i chęci utrzymywania z Tobą bliskiego, rodzinnego kontaktu.

W jakim sensie sprawdzają ? Zaglądają Ci do lodówki ? Do łóżka ? Do szafek ?
Uwierz mi, że oni niczego nie sprawdzają, a jedynie postępują tak, jak postępowali dotychczas, kiedy Twój narzeczony mieszkał sam.
Z cała pewnością podczas wizyty u niego, albo kiedy wpadali do mieszkania podczas jego nieobecności, podczas kiedy był w trasie - za każdym razem robili taki szybki rekonesans. Może patrzą, czy nic się nie zepsuło i czy nie trzeba czegoś naprawić ?
Dlaczego upierasz się przy tym, że spowodowane jest to złą wolą z ich strony ?
Nie wkładaj do ich głów myśli, których w stosunku do Cibie nie wyartykułowali, bo możesz się zwyczajnie mylić. I okaże się, że zbudowałaś sama sobie, na własne życzenie - wielki problem.
Na czym polega ich kontrola i traktowanie Ciebie jak małolaty, ale tak konkretnie ?
Pytasz jak masz się zachować ... absolutnie uprzedzająco grzecznie, sympatycznie i kulturalnie. Ale jeśli czujesz, że rodzice narzeczonego przekraczają Twoje granice - równie grzecznie, uprzejmie i kulturalnie - zacznij je wyznaczać. Odmawiać też można z uśmiechem.
Uświadom sobie, że 2 miesiące, to ledwie kilka tygodni, to naprawdę bardzo mało czasu na to, żeby stworzyć z przyszłymi teściami relację, która będzie dobra dla obu stron.

Sory, ale ja nie widzę tu żadnej docinki. Zwykłe, normalne w takiej sytuacji pytanie.
Na które odpowiedziałabym, że - absolutnie nie. Że podpaski wyrzucam do śmietnika, a nie do muszli.
Albo, że używam tamponów.
I okrasiłabym to uśmiechem nr 7.

Ok, ale dla nich to są ich znajomi od wiek wieków i ani nie przyjdzie im do głowy krępować się przy nich w omawianiu jakichkolwiek spraw. I zauważ, że to nie są wcale wszyscy, tylko ich przyjaciele, znajomi. To nie są żadne docinki, tylko normalne pytanie.
Nie jestem psychologiem, ani behawiorystą od żadnych stworzeń, ale w mojej ocenie naprawdę zupełnie niepotrzebnie sama się negatywnie na tych ludzi nakręcasz. Nastawiasz się do nich wrogo. Oczekujesz, że będą Ci oddawać hołd i czytać w Twoich myślach.
Wy dopiero się poznajecie i uczycie się nawzajem funkcjonować jako rodzina, i nie jest to żaden obłędny problem.
Powiem więcej ... ach, chciałabym i ja mieć ze swoimi teściami takie właśnie obłędne problemy ...

A widzisz, jednak przy pewnych konkretach okazuje się, że ta sytuacja to insza inszość ...
Jednak pozwól, że nawiążę jeszcze do Twojej choroby, którą też tutaj w wypowiedzi poruszyłaś w pierwszym punkcie.
Ja również chorowałam bardzo ciężko, naprawdę dramatycznie już było. Zdarza mi się chorować nadal niestety.
Nie uważam, żeby rozmowy o tym były jakimś naruszeniem prywatności, a pobyty w szpitalu nie są niczym wstydliwym, żadnym obciachowym sekretem którego należy strzec.
Rozumiem, że dla Ciebie to byli ludzie, których widziałaś 2 raz w życiu, ale dla Twoich przyszłych teściów to są przyjaciele / znajomi, których znają od wielu lat. To nie jest tak, że rozgłaszają Twoją tajemnicę byle komu ...

Co do reszty incydentów, o których napisałaś - zaczynam oczywiście rozumieć Twoją irytację i podenerwowanie.
Niestety, moim zdaniem sprawa ma się tak, że żeby to ukrócić, musisz zacząć reagować na takie zachowanie czy dziwne uwagi zdecydowanie.
Bynajmniej ja zaczęłabym tak robić.
Nie dzwoń i nie pytaj co to ma znaczyć, że ktoś grzebał w Twojej bieliźnie, tylko od razu mów - Bardzo proszę, abyście więcej nie przeglądali mojej bielizny. To takie intymne i jednocześnie krępujące, że naprawdę jestem bardzo zawstydzona tym, że muszę o tym mówić.
Albo: proszę na mnie nie krzyczeć, naprawdę jestem bardzo zajęta pracą nad ..... i nie mogę w tej chwili Was odwiedzić.
Mów:
- przykro mi, że pani / panu nie smakuje obiad, może zrobię kanapki ?
- karmię koty tak, jak uważam, że będzie dla nich zdrowo, ale dziękuję za zwrócenie na to uwagi
- być może mam za dużo torebek / lakierów / książek, ale takiej ilości właśnie potrzebuję. Jeśli nie będą mi już potrzebne, oddam je komuś, komu się przydadzą
- niestety nie lubię bluzek z dekoltem, źle się w nich czuję i dlatego ich nie noszę. Ale w tym w co się ubieram podobam się sobie i czuję się dobrze

Z doświadczenia, wieloletniego ... w pożyciu z trudną teściową, o Boże ... z bardzo trudną teściową, chciałabym dodać Ci otuchy i zapewnić, że taka lodowata, zdecydowana - ale jednak uprzejmość, w końcu zaczyna działać. Bo jednak człowiek pokazuje, że nie pozwoli sobie na takie dalsze traktowanie, a przy tym jest tak milutki, uśmiecha się i jest uprzejmy ... no nie ma się do czego przyczepić.
Moja teściowa jest okropnie złośliwa, a przy tym zwyczajnie głupia. To bardzo niebezpieczne połączenie.
A dzięki takiemu postępowaniu doprowadziłam do tego, że stosunki między nami są bez skazy.

Kobieta wylała Twoją zupę i wyrzuciła drugie danie? BOŻE. Czy ją wychowały ludzie czy małpy w zoo? NAWET jeżeli jej coś nie smakowało, to nie wypada w gościach robić takich rzeczy! Takim zachowaniem nie pokazuje swoich chęci żeby mieć z Tobą dobre relacje. U mnie zaczęło się podobnie, pierwsze spotkanie i wszystko skrytykowane, dom, ulica, rynek, moje jedzenie. NIC nie było dobre. Wszędobylskie komentarze, wbijanie szpileczek. Jak łatwo się domyślać z czasem było coraz gorzej. Ale prawdziwa jazda zaczęła się, jak urodziłam dziecko i szanowna teściowa próbowała mi rozkazywać, jak mam się dzieckiem zajmować. Wtedy też przestałam pomijać milczeniem jej popisy i zmieniłam taktykę, bo potrafię sama do niej zadzwonić i ją opie**** jak coś znowu zrobi mi na złość. Oczywiście bez wulgaryzmow i krzyków z mojej strony, to jej zawsze puszczają nerwy i rzuca telefonem. Obecnie relacje są gorzej niż tragiczne, nie mamy w ogóle kontaktu i nawet nie mówimy sobie dzień dobry.