Bratowa narzeczonego próbuje zepsuć relacje!

Tą kwestię powinien rozwiązać Twój narzeczony, nie Ty. Jeśli jemu ta rola odpowiada, to tym bardziej nie ma sensu się kłócić.

Zgadzam się, na razie nie wtykaj kija w mrowisko, bo to za krótki okres czasu od śmierci jej męża. Z nią w ogóle nie rozmawiaj, bo ona jest teraz pod ochronnym parasolem i cokolwiek powiesz, zwróci się przeciw Tobie.
Na razie obserwuj sytuację, a przy okazji, czy ona po stronie swojej rodziny nie ma nikogo do pomocy?

moze chce zmienic wystroj, zeby zaczac zapominac, bo ze smiercia so bolesne wspomnienia, wspolnie tam mieszkali i wszystko jej sie dzien w dzien przypomina. potrwac to moze jeszcze dluzszy czas az dojdzie do siebie. niektorzy potrzebuja nawet 2 lat. odrobina empatii drogie forumowiczki. nikomu czegos takiego nie zycze, latwo sie wypowiadac nie zdajac sobie sprawy jakbyscie sie czuly

tedulek, powiem nie po katolicku - przeżyjesz tragedię to może zrozumiesz jaką egoistką teraz jesteś.

Bez przesady. Od malowania mieszkań, to są malarze, a nie cudzy mąż. Nie róbmy sobie jaj z pogrzebu.
Ja rozumiem, że tragedia, że rodzina i że w ogóle, ale nie można też przeginać pałki.
Mamy XXI wiek i wszystko można dzisiaj załatwić bez wychodzenia z domu, a tym bardziej bez angażowania cudzych mężów.
Od wożenia tyłka są taksówki, a od malowania mieszkań są fachowcy. Nie wiem w czym tu jest jakiś problem, żeby to ogarnąć
i dlaczego autorka tematu ma siedzieć cicho, skoro jej taki układ nie pasuje, a stare przysłowie mówi - daj palec, to całą rękę weźmie.
Z tego co czytam przez następne pół roku ma się tylko biernie przyglądać i głupio uśmiechać czekając aż jej mąż się wprowadzi do tamtej,
bo ciągle będzie czegoś potrzebować i z czasem coraz więcej, aż w końcu wyjdzie, że bardziej mu się opłaca tam mieszkać niż jeździć?
Ciekawe swoją drogą czy wdowa też będzie tak samo rodzinna i skora do pomocy jak przyjdzie do załatwiania spraw spadkowych.
Rozumiem, że brat zmarłego ma robić wszystko za "dziękuję" bo rodzina, bo wypadek, bo to bo siamto, ale w drugą stronę to nie działa
i wesoła wdówka zgarnia całą kasę po mężu, a uczynny braciszek jak już zrobi swoje, to zostaje z niczym? Fajnie. Super układ.

Anderstud ma rację.  Po takiej tragedii oczywiscie potrzebna jest pomoc i otucha.ale ja mam wrazenie ze wdowa juz otrzasnela sie po stracie i mknie do przodu. A ze udalo sie raz na litosc wykorzystac darmowa pomoc to dlaczego dalej tego nie ciągnąć.
Znam wiele przypadków w których zdążyła się podobna tragedia i żadna z tych osób nie zachowywała się w ten sposób.
Poza tym empatia empatia Ale są pewne granicę. Trzeba być też asertywnym.
Przecież wdowa ma też rodziców i teściów.Dlaczego tylko brat ma brać odpowiedzialność za nią? Bo daje się łatwo wmanipulowac? No jest to jakiś argument.

Masz rację- nikt przy zdrowych zmysłach... Ale wtedy zmysły nie sa zdrowe po takiej nagłej śmierci i ludzie bardzo różnie reagują- nie życzę Ci tego doświadczać.
Gdy zmarła córka mojego brata w bardzo tragicznych okolicznościach wiesz co robiłam przez 5 godzin po jej śmierci?
Biegałam jak oszalała po centrum handlowym by kupić jej białą sukieneczkę- bo obiecałam.. do trumny, choć miała być na inną okazję?
Czy jestem bez serca myślisz?Nie umiałam wtedy zrobić nic innego, dziesiatki godzin przy niej spędziłam wczesniej, po śmierci nie mogłam już tam być
Ona też usiłuje sobie z tym poradzić- i być może brat traktuje to jak przysługę dla brata. NIE OCENIAJ>

Ale ni musisz mi życzyć, bo ja już doświadczyłem, spoko
9 lat temu zmarł mój tato. Miał dwóch rodzonych braci z którymi prowadził rodzinny biznes.
Po jego śmierci wszyscy odwrócili się dupami i jedyne co ich interesowało, to kiedy podpiszę papiery, żeby sprzedać firmę i podzielić kasę.
Żaden się nawet słowem nie zająknął w sprawie organizacji pogrzebu czy w sprawie pomnika na grób czy w jakiejkolwiek innej sprawie.
Wszystko spadło mi na łeb, a do tego jeszcze latanie po notariuszach i ch*j wie gdzie, bo tamci nogami przebierali, żeby już kasę dzielić.
Tak więc mi nie musisz mówić jak to jest, bo ja dobrze wiem jak to jest, ale tutaj jest przesada w drugą stronę, bo co innego kilka godzin czy dni,
a co innego kilka tygodni jak tu wyżej czytam, że ta sytuacja już trwa i ten brat ciągle tam lata na każde gwizdnięcie, to to normalne też nie jest.

To, ze ludzie różnie reagują na śmierć bliskich, zwłaszcza nagła czy tragiczną.
Ale nie sadzę, byś to zrozumiała, skoro w ogóle zadajesz takie pytanie- to czegoś w Twoim myśleniu do ogarnięcia tej sytuacji brakuje- chyba zrozumienia, ze nie wszyscy są tacy jak Ty- chodzą z wagą i miarką..
Pare tygodni i prośba o pomoc brata męża to dla Ciebie za dużo? Od rodziny oczekuje się czegoś więcej niż wsparcia podczas pogrzebu- to można dostać i od obcych

Zresztą autorka może pójść za radą Twoją czy Anderstuda- i awanturować się o to- pocieszycie ją potem, że narzeczony nie był jej wart- egoista

PS. malarze Cię naciagają, skoro miesiąc malujesz mieszkanie.

yyy a skąd możesz wiedzieć jaka mam powierzchnie ścian, metraż mieszkania, że zakładasz że mnie oszukują?

Twoja wypowiedz nadal jest bez sensu. Zadałam pytanie o sens opisywania na tym wątku normalnego zachowania gdy kupuje się sukienke dla zmarłej 5 godzin po jej śmierci a Ty mnie obrażasz, że chodze z miarką i wagą? Twoje porównania są naiwne. My o darmowym remoncie kilka tygodni po pogrzebie a Ty o kupowaniu sukieneczki do trumny. Gdzie tu analogia? Każdy, kto nie rozumie twoich porównań jest wg Ciebie egoistą? To dużo mówi o Tobie.
I SAMA malowałam i tynkowałam mieszkanie, własnie podczas tego remontu odszedł mój bliski. Ale nie wydzwaniałam po nikogo z rodziny aby mi gładz tynkowa nałożyli.  Mysle, że jesli ten narzeczony bedzie robił to sam to tez mu to zajmie sporo czasu, przeciez na pewno on pracuje gdzies  a tu zmęczony po pracy będzie siedział po nocach i malował. Ale może wdowa boi się, że malarze ją oszukają i dlatego ona wyzyskuje szwagra do darmowej roboty.

I bardzo mi sie nie podoba Twoje przekrecanie słów. Że co? Że autorka moze pójśc za MOJĄ rada i sie "awanturować"? Nie widzisz co napisałam? że bym nawet nie chodziła do tej wdowy. Jestes nieasertywna, wręcz toksyczna, z kims takim nie dyskutuję. Stosujesz ad personam. Wróc jak nauczysz się normalnie rozmawiac.

Miałam na myśli pretensje do narzeczonego- a nie awantury u wdowy!- to by mi przez myśl nie przemknęło..Mylisz asertywność z brakiem empatii.

Gdybyś czytała uważniej, dostrzegłabyś, że BRATU- SZWAGROWI- to nie przeszkadza- tylko jego dziewczynie.- to po pierwsze.
Po drugie- Skąd wiesz, czy jemu ta pomoc rodzinie brata nie jest potrzebna jako element poradzenia sobie z tą śmiercią?
To Ci do głowy nie przyszło zapewne?
Gdzie wyczytałaś, że zainteresowanemu to przeszkadza?
Tobie przeszkadza.
Co więcej, gdyby to On napisał ten post, uznałabym, że MA PRAWO odmówić pomocy, jesli czuje się wykorzystywany.

Ale tu mamy do czynienia z dziewczyną zazdrosną o czas poświecany szwagierce- i jak dla mnie- źle to wygląda.
Co więcej, jeśli narzeczony nie podziela jej zdania- to nie jest to błaha sprawa i ważna informacja o kobiecie której się oświadczył.

I Elya-
bardzo mi przykro, że ty w zyciu czujesz się tak WYKORZYSTANA WYKORZYSTANA WYKORZYSTANA i tak musisz walczyć o swoje...Ale to Twój problem.
pozdrawiam

Też mi się wydaje ze nie ma co mu truć w kółko na ten temat. Okaz mu trochę zaufania bo do niczego jeszcze nie doszło. Każdy inaczej przezywa stratę bliskiej osoby. Jak zaczniesz się kłócić o to to tylko pogorszysz sytuacje. Daj mu siw uporać z tym na swój sposób i okaz mu wsparcie i zrozumienie w ciężkiej sytuacji bo od tego jest druga polowa.