Rozstanie - unieść się honorem czy schować dumę do kieszeni? - Netkobiety.pl

Ja walczyłam. W tej chwili jest z inna, ja jestem dla niego zalosna i odpychajaca. Oczywiscie juz sie nie narzucam. Robilam to jak jeszcze maz ze mna mieszkał. Mimo ze On teraz ma mnie gdzies, ja mam poczucie ze staralam sie do konca. Nie mam sobie nic do zarzucenia, a kto wie moze On kiedys zrozumie co stracił.

Nie bądź dumna  - warto spróbować, nic nie masz do stracenia jak nie jesteś już z tą osobą. Przynajmniej będziesz mieć pewność, że spróbowałaś i nie masz czego żałować.
A z myślami i tak się będziesz bić. Powodzenia

Walczyłam. I na etapie kiedy były problemy i na etapie rozstania. Chyba nieumiejętnie. Pozostaje mi czerpać z tego naukę na przyszłość. Kłóciliśmy się o pierdoły niesamowite, aż mi wstyd teraz, że wzajemnie mieliśmy do siebie pretensje o takie rzeczy, zupełnie nieistotne... zero porozumienia. Po 8 latach zaczęło być "tak" źle. Ja próbowałam się porozumieć, inicjowałam różne rzeczy, oderwanie się od tej codzienności. On niestety postanowił poszukać pocieszenie gdzie indziej. I szlag wszystko trafił.
Nie narzucam się mu już. Po miesiącu rozłąki to on do mnie pisze. Niby po przyjacielsku, chociaż zapierał się, że żadnej przyjaźni sobie nie wyobraża.
Nie wiem już o co mu chodzi

Ale wątek nie o mnie, tylko o sprawie

Nie ma jednej reguły na wszystkie sytuacje.

Gdyby jednak partner zerwał ze mną z dnia na dzień, jak grom z jasnego nieba - ktoś tu opisuje taką historię na forum - to chciałabym wyjaśnień. Natomiast na pewno nie błagałabym o powrót, nie wieszałabym się mu u szyi. Jednak takie zerwania, które naprawdę są nieoczekiwane zdarzają się rzadko, bo chyba zazwyczaj widać, że narastają problemy, więc i po zerwaniu nie ma o czym gadać.

Święta prawda! Walczą, jak już nie ma o co, jak już pozamiatane. A wcześniej zazwyczaj nie dostrzegają problemów albo je ignorują.

stokrotka0000,

Trzeba robić tak żeby później nie mieć wątpliwości. I tyle. Nie rodziły się w głowie pytania Czy mogłe(a)m zrobić coś jeszcze? Itd.
Duma i honor? Ludzie nie potrafią dotrzymać słowa, a Ty z honorem wyskoczyłaś.

Cenne – istotne ? nie raczej, natomiast dookreśla sytuację dla obu stron – w tym znaczeniu : nieobojętne, moment okazania uczucia może być znaczący

z drugiej strony barykady – nakazuje wyjaśniać w miarę możliwości ‘do spodu’ przyczyn, powodów, czegokolwiek o co ‘opuszczana’ strona pyta,
z pierwszej strony barykady – nie należy walczyć

Od ‘wyceny’ sytuacji (jak dalece związek stał się chwiejny) i znajomości siebie (ograniczeń, zdolności do akceptacji, prostolinijności…)

Mam ten sam problem jak się zachować. Byłem z dziewczyna prawie 6 lat oświadczyłem się potem czekaliśmy prawie dwa lata na ślub jak tu ona 5 mc przed zaczyna mieć wątpliwości naszego związku. Wszystko robi na opak. Wiem ze ona mnie bardzo kochała bo zawsze była taka szczęśliwa ze się mamy. Razem dużo podróżowaliśmy a wogole cały ten okres żyliśmy razem poznawaliśmy się z każdej strony. Tak jest jak się z kimś mieszka na codzień. Teraz dla niej nic się nie liczy. Uważa ze preszlosc to przeszłość a teraz jest teraz i ze chce być singielka. Jak to naprawic? Zawsze na wszystko się zgadzałem co chciała owszem czasem zdarzały się nieporozumienia ale wychodziliśmy z nich. Nie wiem co mam zrobić żeby na nowo ja do siebie przekonać. Bardzo ja kocham i tęsknie za nią. Wyprowadziłem się bo dała mi termin ale i warunek albo ona albo ja mimo ze wspólnie opłacaliśmy waYstko. Czy naprawdę mogła się odkochać i już zupełnie nic nie czuje ? Gdzie ja popełniłem błąd ze zaczęła się odsuwać odemnie i coraz częściej wychodziła nie mówiąc gdzie a wtedy i ja zaczynałem być zazdrosny i robić głupie rzeczy sprawdzając ja. Wiem ze nikogo nie ma. Czy jej się jeszcze coś zmieni w stosunku do mnie?