chce do niego wrocic ale sie boje.

Bylismy razem ponad poltora roku i bardzo sie kochalismy. Byly to nasz obojga najdluzszy zwiazek jaki do tej pory i nikogo jak siebie do tej pory nie kochalismy. Miedzy nami bylo roznie, z czasem czesto sie klocilismy. Jestem osoba dosyc nerwowa co wynika z mojej sytuacji rodzinnej. Stanowczo bronie sie przed jakakolwiek krzywda jesli takowa wyczuje. Moj byly z czasem sie zmienil co bardzo wplynelo na nasz zwiazek. dostal switne mozliwosci rozwoju zawodowego jak i rowniez takie sobie z powodzeniem stworzyl. bardzo go przy tym wspieralam. w miedzy czasie przeszedl przez stany lekowe, przy ktorych go bardzo wspieralam, duzo z nim rozmawialam i mowil ze gdyby nie ja to nie mialby tak na prawde komu sie wygadac. To wszystko zaczelo rzutowac na jego psychike. stal sie bardziej pewny siebie jak i uwazal sie za kogos lepszego od innych. bardzo lubil sie przechwalac tym co aktualnie robi i czym sie interesuje. Kocham go nas zycie i jestem sklonna oddac za niego to co mam by byl szczesliwy.
Rozstalismy sie w burzliwych stosunkach, to ja zerwalam, bo nie moglam ogarnac jego zmiany oraz tego ze przez niego czulam sie jakby gorsza. czesto przed rozsaniem lapal mnie za slowka i sie czepial ze nie wspieram go tak jak on by tego chcial a ja nie wiedzialam juz jak. zdecydowalam o rozstaniu z tego powodu. staral sie pozniej walczyc ale dalam mu sygnal ze nie ma po co.
Mieszkalismy i nadal mieszkamy w tym samym akademiku. Po rozstaniu obiecal mi ze czesc od neigo uslysze ale znajomymi nie bedziemy. jego urazona duma zdecydowala ze nie bedzie mi mowil czesc. po czesci to rozumiem a po czesci mam pretensje i sie upomnialam o to i dzieki temi mowi mi czesc, Niby blachostka ale jednak. Z relacji naszych wspolnych znajomych wynika ze na poczatku bylo mu smutno. Mimo to udaje ze mnie nie zna a przy znajomych udaje ze kto to on jest. Ostatnio sie chyba obrazil, bo gdy przy naszych wspolnych znajomych to ja bylam tak zwana dusza towarzystwa on sie zmazal i burknal pod nosem cos niemilego w moja strone.
Oboje staramy sie zyc swoim trybem zycia. Ja nie mam ochoty na poznawanie nowych facetow ani na zwiazki on zas z tego co slyszalam od naszeh wspolnej znajomej zarywa do wiekszosci dziewczyn, baluje zajmuje sie tym co zaczal w czasie naszego zwiazku.
Mam wrazenie ze mnie nienawidzi albo ma do mnie zal. Bylam u niego i przeprosilam go za to jak sie rozstalismy w klotni i w wielkim zalu. Powiedzial ze chce zebym byla szczesliwa i ze on mi juz wybaczyl.
I teraz moje pytanie.
Czy myslicie ze jest jakas szansa na powrot? Boje sie ze mnie zbedzie jakims czyms blachym albo co gorsza powie ze mnie juz nie kocha. Chce sie zmienic i opanowac moje nerwy, pracuje caly czas nad tym.

beata15m napisał/a:

Bylismy razem ponad poltora roku i bardzo sie kochalismy. Byly to nasz obojga najdluzszy zwiazek jaki do tej pory i nikogo jak siebie do tej pory nie kochalismy. Miedzy nami bylo roznie, z czasem czesto sie klocilismy. Jestem osoba dosyc nerwowa co wynika z mojej sytuacji rodzinnej. Stanowczo bronie sie przed jakakolwiek krzywda jesli takowa wyczuje. Moj byly z czasem sie zmienil co bardzo wplynelo na nasz zwiazek. dostal switne mozliwosci rozwoju zawodowego jak i rowniez takie sobie z powodzeniem stworzyl. bardzo go przy tym wspieralam. w miedzy czasie przeszedl przez stany lekowe, przy ktorych go bardzo wspieralam, duzo z nim rozmawialam i mowil ze gdyby nie ja to nie mialby tak na prawde komu sie wygadac. To wszystko zaczelo rzutowac na jego psychike. stal sie bardziej pewny siebie jak i uwazal sie za kogos lepszego od innych. bardzo lubil sie przechwalac tym co aktualnie robi i czym sie interesuje. Kocham go nas zycie i jestem sklonna oddac za niego to co mam by byl szczesliwy.
Rozstalismy sie w burzliwych stosunkach, to ja zerwalam, bo nie moglam ogarnac jego zmiany oraz tego ze przez niego czulam sie jakby gorsza. czesto przed rozsaniem lapal mnie za slowka i sie czepial ze nie wspieram go tak jak on by tego chcial a ja nie wiedzialam juz jak. zdecydowalam o rozstaniu z tego powodu. staral sie pozniej walczyc ale dalam mu sygnal ze nie ma po co.
Mieszkalismy i nadal mieszkamy w tym samym akademiku. Po rozstaniu obiecal mi ze czesc od neigo uslysze ale znajomymi nie bedziemy. jego urazona duma zdecydowala ze nie bedzie mi mowil czesc. po czesci to rozumiem a po czesci mam pretensje i sie upomnialam o to i dzieki temi mowi mi czesc, Niby blachostka ale jednak. Z relacji naszych wspolnych znajomych wynika ze na poczatku bylo mu smutno. Mimo to udaje ze mnie nie zna a przy znajomych udaje ze kto to on jest. Ostatnio sie chyba obrazil, bo gdy przy naszych wspolnych znajomych to ja bylam tak zwana dusza towarzystwa on sie zmazal i burknal pod nosem cos niemilego w moja strone.
Oboje staramy sie zyc swoim trybem zycia. Ja nie mam ochoty na poznawanie nowych facetow ani na zwiazki on zas z tego co slyszalam od naszeh wspolnej znajomej zarywa do wiekszosci dziewczyn, baluje zajmuje sie tym co zaczal w czasie naszego zwiazku.
Mam wrazenie ze mnie nienawidzi albo ma do mnie zal. Bylam u niego i przeprosilam go za to jak sie rozstalismy w klotni i w wielkim zalu. Powiedzial ze chce zebym byla szczesliwa i ze on mi juz wybaczyl.
I teraz moje pytanie.
Czy myslicie ze jest jakas szansa na powrot? Boje sie ze mnie zbedzie jakims czyms blachym albo co gorsza powie ze mnie juz nie kocha. Chce sie zmienic i opanowac moje nerwy, pracuje caly czas nad tym.

witajcie   Kochani     moja   rada  to  zadbaj  o  siebie  ....  zrób  sobie   ładny  prezent   niech  to  zobaczy   i  poczekaj   nie  narzucaj  się   nie  jest  tego  wart   .....  nie  uciekaj  przed  ludźmi   nawet   wykorzystaj   moment  i  spotkaj  się  nawet  z  kolegą   aby  Twój  były  zobaczył   no  i  głowa  do  góry  .....  nie  przepraszaj  go  i  szanuj  siebie      pozdrawiam  cieplutko   Kaśka