Złamane serce....

  Ja na Twoim miejscu bym sobie oszczedzila traumy i nerwow spotykajac sie z nim.
Lepiej podac przez kogos paczke z tym listem, albo wyslac poczta.
To spotkanie rozmowa, bylaby przesiaknieta emocjami.
To spotkanie byloby trudne  i dla Ciebie i dla niego tez.

Bezpośrednia rozmowa jest najlepsza,i może wiele zmienić.Bez emocji to lepiej w ogóle się nie spotykać.

agusia587 Prosiłaś o moja opinię, więc się wypowiem.

Po przeczytaniu powodu waszego rozstania i tego jak wygląda komunikacja z Twoim ex, powiem Ci krótko i polecam Ci te słowa zapamiętać na przyszłość: Jeśli mężczyzna mówi Ci, że "spotkasz kogoś lepszego", że Cię nie kocha, itp. - uwierz mu.

Faceci z reguły nie rzucają słów na wiatr i rzadko kiedy im się coś ot tak "wymsknie".

Moje odczucie jest takie, że ten facet nie jest z Tobą szczery do końca. 1 zdanie wypowiedziane w nerwach, w dodatku na temat głupich papierosów, nie jest powodem do takiej zaciętości i unoszenia się dumą. Ten facet stawia swoją dumę ponad dogadanie się z Tobą i związek, czyli jego miłość jest zależna od jego dobrego samopoczucia. To jest typ ludzi, przy których "chodzi się na paluszkach".

Słaby materiał na związek.

Agusia, przykro mi, ale tak właśnie się kończy pogrywanie z czyimiś uczuciami.
Nie wolno rzucać tak pochopnie słów na wiatr... mówić, że "już Cię nie kocham"... zrywać... straszyć rozstaniem... nie odzywać się przez 2 tygodnie...
a jednocześnie czekać, że ta druga strona będzie tupać nóżkami, tęsknić, szlochać i nieustannie zabiegać o nasze względy...

Agusiu, miałaś focha... i chciałaś, żeby on skakał koło Ciebie...
tymczasem on być może cholernie mocno to przeżył...
a na pewno znalazł pocieszenie u kogoś innego...
i już
smutne, bo jesteś już tu którymś z kolei przypadkiem osoby, która oczekuje "cudów-wianków" od partnera, strzelając jednoczesnie focha, obrażając się i kłócąc...
rozumiem, że to takie podświadome oczekiwanie bezwarunkowej, oddanej, wielkiej miłości... ale to pomyłka... bo miłość polega na czymś innym... bardziej na dawaniu niż braniu, a już na pewno nie na tego typu oczekiwaniach...

Agusiu, sądzę, że on Cię nie oszukiwał wówczas, gdy na początku związku deklarował rzucenie palenia.
Zapewne święcie w to wierzył i chciał to zrobić.

Potem mu nie wyszło.
Może mu wcale nie zależało i uznał, że ma Twoje odczucia w nosie.
A może chciał i starał się, ale to było dla niego trudne.

Tak czy inaczej, jeśli on tego nie zrobił... a Tobie to żadną miarą nie odpowiadało... to bycie razem było niemożliwe.
Jeśli komunikowałaś mu to wprost, wiedział, że odejdziesz jeśli się nie zmieni, że to jest dla Ciebie absolutnie nie do zaakceptowania - wówczas grałaś fair. Rozumiem, że żałujesz tego związku, ale w takiej sytuacji sama wiesz, że inaczej się nie dało.

Jeśli jednak ten człowiek był dla Ciebie ważniejszy niż jakaś jego wada... jeśli Ci na nim zależało... wcale nie stawiałaś jego nałogu na ostrzu noża - tylko chciałaś go "postraszyć", pokazać mu, dać mu nauczkę - to użyłaś artylerii zbyt dużego kalibru. Porzucenie... brak kontaktu... słowa o braku miłości... Pamiętaj Agusiu, że w życiu nie powinno się nigdy rzucać słów na wiatr. Jeśli coś mówisz, musisz brać za swoje słowa odpowiedzialność. Nie wolno mówić czegoś, co nie jest prawdą, lub czego nie będziesz później w stanie zrealizować/dotrzymać.
To tak jak z dzieckiem, które narozrabia... po pierwsze - nigdy mu nie powiesz, że go zostawisz... po drugie - nie możesz grozić mu np. tym, że nie pójdziecie na spacer w sytuacji gdy wiesz, że ten spacer i jemu i Tobie jest potrzebny...

Co do Twojego faceta - nie wiem do czego tam pomiędzy Wami doszło... ale jeśli nie było skrajności, a on nie zawalczył, to może to też o nim źle świadczy?
Niestety dla Ciebie, pojawiła się "pocieszycielka", a on jej uległ. Zastanów się teraz, czy uległ, bo był słaby (wtedy odpuść sobie jakiekolwiek żale, niepotrzebny Ci taki facet, który w obliczu problemów tak łatwo daje się "pocieszyć" innej). Czy uległ, bo między Wami już było tak źle, poczuł się tak osamotniony i zraniony, że - w jego ocenie sytuacji - nic już się nie dało zrobić.

Agusiu, więc zaryzykowałaś eksperyment na żywym organizmie...
Przez 2 tygodnie pozwoliłaś swojemu partnerowi prosić Cię, zabiegać o Ciebie, walczyć o Was, starać się...
gdy tymczasem Ty milczałaś, byłaś zimna i niedostępna, odpychałaś go, mówiłaś mu przykre rzeczy na temat Waszej (Twojej) miłości...

Tylko Agusiu, skąd on miał wiedzieć, że z Twojej strony to jest tylko taka gra?
Własnie o tym pisałam na początku... jak łatwo jest niektórym osobom "wykorzystywać" swoich najbliższych...
szczególnie wtedy, gdy ci drudzy starają się, zabiegają... wydawało Ci się, że trzymasz go na smyczy... smyczy miłości, przywiązania... że skoro tak się stara, to możesz pozwolić sobie na więcej... i więcej...

Naprawdę, prawdziwy eksperyment... na uczuciach drugiego człowieka.

No cóż, robiąc to musiałaś mieć z tyłu głowy świadomość (może słabo docierającą, ale jednak), że smycz może nie wytrzymać... że napięcie jest zbyt duże i pęknie... że on weźmie Twoje słowa dosłownie, potraktuje Cię poważnie...

Agusia, skoro tak, to nie obwiniaj siebie.

I tak już dostałaś po głowie - bo rozumiem, że to rozstanie jest dla Ciebie ciężkie...
A Twój partner okazał się słaby. Nawet jeśli nie do końca akceptował Twoje metody, to przecież wiedział o co Ci chodzi i co on mógłby zrobić, żeby było dobrze.
Myślę, że w nim uaktywniło się jego ego - i jego poczucie "wygranej"... to, że nie da sobą manipulować... to, że "nikt mu nie będzie mówił co ma robić"... dyktował itd - zwyciężyło nad troską i staraniem się o Wasz związek.

Co do Ciebie. No cóż, miałaś prawo tego nie zaakceptować. I miałaś prawo odejść. Mnie chodziło tylko o to, że czasem bywa tak, że tak naprawdę chcemy tylko coś wymusić... dostać, np. większe zainteresowanie... a swoim zachowaniem niszczymy relację na której nam zależy.
Ale to jednak nie jest Twój przypadek.
Bo Ty jesteś (i byłaś) konkretna - wiedziałaś na co się narażasz, wiedziałaś, jakie mogą być konsekwencje... więc robiłaś to w pełni świadomie i odpowiedzialnie. I - powtarzam - miałaś do tego prawo.

Rozumiem też to, że to - mimo wszystko, mimo tego, że przewidywałaś taki scenariusz - boli.
Bo musi boleć.
Niemniej poradzisz sobie, głównie dlatego, że wiesz, że tak jest dla Ciebie dobrze. Że to nie miało sensu. Pewnie będziesz za nim tęsknić, to ludzkie. Ale bardzo dojrzałe jest jednak to, że nie brniemy w relację, o której wiemy, że na dłuższą metę byłaby szkodliwa. Nawet jeśli wydaje nam się, że "jest też dużo plusów". Albo coś działa, albo nie. Jeśli jesteś w stanie wybaczyć niedociągnięcia, przymknąć na nie oko - robisz to. Jeśli nie jesteś w stanie ich zaakceptować - nie ma sensu oszukiwanie samej siebie i tej drugiej osoby.

Myślę Agusiu że ty oraz inni ludzie powinni przyjaźnić się tak długo aż nauczą się siebie nawzajem kochać i dopiero wtedy mówić sobie że to jest uczucie. Nie starać się być ze sobą wcześniej bo to się skończy sporami. Nie jest łatwo nauczy się kochać ponieważ dusze zamieszkujące tą planetę mają w sobie zło a nie miłość.

Dobrze że to już jest koniec i decydujące zmiany nastąpią w przyszłym roku.

Dla mnie palacy partner tez bylby nie do zaakceptowania.
Jemu moze sie wydaje, ze to nie takie wazne i jak sie kocha, to nie jest to powod do zakonczenia zwiazku.
Ale tak nie jest! To moze byc ogromnie przeszkadzajace dla tego niepalacego. Czemu taki palacz nie pomysli chocby o tym, ze skazuje partnera na pasywne palenie, na smrod w domu, na niespetyczne pocalunkui. Fuj, dla mnie smrod, jakim jest przesiakniety palacz zabija tez i ochote na kontakt cielesny.

Agusia, dobrze zrobilas, postawilas wazna dla siebie rzecz na pierwszym miejscu. To nie jest zadna blahostka. Ja tu nie widze miejsca na kompromisy.
Poza tym jak to taki slaby facet, nie umiejacy sobie poradzic z nalogiem, to moglby wpasc i w inne, na przyklad alkohol.
Nastepnym razem wogole nie zaczynaj niczego z palaczem czy innym nalogowcem. To sa zazwyczaj ludzie, ktorzy jakis wewnetrzny problem trzymaja pod zamknieciem za pomoca uzywki, ale to nie jest zadne rozwiazanie. Predzej czy pozniej i tak ujawnia sie te inne problemy i rzuca cien na zwiazek.

Ja uwazam, ze nie wolno nigdy ignorowac sygnalow, ktore daje nam cialo, a to dlatego, ze cialo jest nieprzekupne i nigdy nie klamie. W koncu jest to czyms, co zapewnia nam zycie.
Mowi nam, kiedy jest dobrze, oraz ostrzega, kiedy istnieje jakies zagrozenie. To jest instinkt i dlatego warto zawsze przyjrzec sie dokladniej, dlaczego mamy taka a nie inna reakcje. I jesli jest ona ciagle taka sama, to wtedy lepiej tego sluchac. Jesli czlowiek ignoruje ciagle ostrzezenia, to z duza doza prawdopodobienstwa prowadzi to do choroby lub co najmniej klopotow. 
Obrzydzenie do smrodu z papierosow jest takim sygnalem. W koncu nikotyna jest trucizna, wiec nie ma sie czemu dziwic. Dziwic trzeba sie ludziom, ktorzy sie dobrowolnie zatruwaja i jeszcze narazaja na to innych.
Agusia, masz widocznie dobry stosunek do swojego ciala, co oznacza zdrowe instynkty. Trzymaj sie ich, wtedy bedzie dobrze.