zmienil się i sobie z tym nie radze

Moim skromnym zdaniem, zwiazek to wlasnie pojscie na kompromisy, ktore on powinien tez zaakceptowac, moze boi sie ze cos straci, nie wiem, ale to ze swiadomie cie rani, powinno dac ci do myslenia, czy jest z nim wszystko okej, moze cos jeszcze nie do konca sie w nim 'wyleczylo'.
Nie zapominaj ze ty bedac z nim w zwiazku tez mozesz jasno wytyczac granice i upierac sie przy swoim zdaniu, bo sama w zwiazku ze soba nie jestes, tylko z nim, i to powinien zrozumiec. A jesli chce to, tamto, siamto, co twoim zdaniem przekracza pewne granice zwiazku, to powiedz ze w takim razie ty nie chcesz byc z egocentrykiem i niech sie nie wykreca z tego mowiac 'ze cos sie w nim wypalio' bo wypalic sie moze swieczka. Tutaj raczej cos mu sie poprzewracalo. Uswiadom mu ze ty potrzebujesz czulosci, a nie tylko zakazow, rozkazow bo on nie jest twoim Panem tylko Partnerem i jestes wolnym czlowiekiem. Skoro jest taki madry to ja bym powiedziala ze w takim razie zero seksu, im wczesniej sie przyzwyczaisz tym lepiej.

Zwiazek to wziac w ramiona i przetrwac wiele koncow i poczatkow. Ale jesli on caly czas bedzie budowal mur chinski to w koncu tak sie od ciebie odgrodzi ze wtedy juz nic nie uratuje waszego zwiazku.

Popieram. Próbujesz wychować sobie przyszłego pantoflarza. Chyba wchodzisz w jego prywatną sferę którą on chce mieć. Związki w których jedna osoba jest silnie dominująca nie są z reguły szczęśliwe. A z postu tak to wygląda. Daj mu trochę luzu.

No...rzeczywiście mądra rada. Szantaż seksem. Porażka. Powinnaś dopisać jeszcze że jak nie kupi na zaręczyny pierścionka z brylantem za 10k to następne 2 lata bez seksu. Zastosowanie się do Twojej rady według mnie  to będzie początek końca związku.

Kolejna tyranka wychowująca sobie dziecko w mężczyźnie. Ocknijcie sie, a nie psujcie związki. Jak nie szantaz to brak szacunku i jechanie po ambicji.

Latwo zacytowac co chcecie uzyskac: zakochanych kundli. A wasza milosc czym sie objawia? Bo w tym co piszecie jest co najwyzej chec posiadania chlopca na posylki i sluzacego.

Dziw ze jeszcze z wami wytrzymują.

Jego zachowanie jest jego. Albo je akceptuje albo nie. Ona niech sie zajmie soba, ale nie po to by moc stawiac warunki i pokazywac mu co traci bo sie tylko osmieszy.

Przy takich zachowaniach jak zaprezentowala autorka to gołosłowność. Pieknie pisac jest prosto. Samo pisanie o warunkach jest jednostronne.

nie tyle co wchodze w prywatna strefe, niech ją ma, chodzi mi o slowa ktore bolą, normlna rzecza jest ze kazdy ma jakis czas dla siebie, robie rozne aktywnosci samodzielnie, ale nie trzeba tego tak ostentacyjnie i ostro podkreslac. mowiac za kazdym razem " to moj czas wolny, moge robic co chce / nie pozwole sobie na to i na to/ nie mysl ze kiedykolwiek przestane to robic/ moge brac twoje zdanie pod uwage ale to nie znaczy ze bede robic co chcesz/ nigdy tego nie zmienie dla nikogo itp. takie slowa bolą, mozna to powiedziec delikatniej, inaczej, a slysze tylko ze wrazliwosc i czulosc sie wypalily w nim, i nie potrafi taki byc, chocby nawet chcial i probowl to nie potrafi, nie potrafi sie nei denerwowac, i czuje sie atakowany

Nawet jakby była żoną to nie daje jej takich praw

Mnie te stwierdzenia w żaden sposób nie rażą swoją niedelikatnością. Rozumiem, że chodzi Tobie raczej  o ton, w jakim chłopak wypowiada te formuły ?
Nie wiem, co jest przyczyną tego, że Twój chłopak czuje się podczas rozmów z Tobą atakowany. Mogę się tego tylko domyślać. Może krytykujesz sposób w jaki on spędza swój wolny czas ? Może nie podoba Ci się jego hobby, albo próbujesz wyegzekwować od niego więcej uwagi kosztem jego hobby ?  A może masz, tak jak moja mama, która delikatnych reakcji na przekraczanie cudzych granic absolutnie nie czuje. Reaguje dopiero na podniesiony głos i mało sympatyczną ripostę. Oczywiście wtedy zawsze się obraża i czuje  dotknięta.

Tak, czy owak chłopak jasno się określił. Możesz to zaakceptować lub się z nim rozstać. Nie ulepisz go sobie według własnego wyobrażenia, co on jasno Tobie komunikuje.

Mam wrażenie że Ania chce sobie go "wyżeźbić".

A jakich ustępstw i kompromisów od niego oczekuejsz? Napisz dokładnie, to ocenimy lepiej tę sytuacje.

mysle ze spory problem jest wlasnie w komunikacji, bo odpowiednio powiedziane słowa potrafią zdziałać wiele, pewnie sami tez tak macie?  zupelnie inny jest odbior " kochanie jutro zabieram cie do kina, a dzis spotkamy sie chwilkę krócej bo ide ..../nie spotkamy sie bo cos tam"
niż
"nie mam czasu, jesteśmy starsi, nie musimy sie co chwile widzieć, ja nie mam potrzeby i mnie nie zmuszaj, jak zatęsknię to sie spotkamy, bo mam ochote sam posiedzieć i masz to rozumieć"

usiluje mu bezskutecznie wytlumaczc ze chodzi o przekaz i obcesowosc

Aniu, a próbowałaś może trochę przystopować w "emocjonalności"? Chodzi mi o to, żeby bardziej kontrolować siebie, swoje myśli, "wybierać to, jak się dziś poczuje". Z tego co piszesz, to chciałabyś ewidentnie, żeby ON się zmienił. Czasem samemu trzeba się zmienić, sposób myślenia, patrzenia, żeby partner coś zmienił w sobie.
Wyobraź sobie, że ja byłam przez jakiś rok, dwa lata w związku, w którym on ani razu nie wziął mnie za rękę w obecności innych ludzi:) Mówił właśnie tak, jak opisujesz swojego chłopaka. Że on nie chce, nie będzie się afiszował i żebym go nie zmuszała, więc....przestałam go zmuszać Zajęłam się sobą, porozwiązywałam swoje niedokończone sprawy. Znalazłam dobrą pracę i o dziwo, mój mężczyzna tez się jakoś sam naprostował Teraz, po 4 latach, nie może się ode mnie oderwać. Już nie ma fochów, oskarżania o zmuszanie.
Myślę, że im więcej będziesz go upominać i "zmuszać", zyskasz odwroty efekt od zamierzonego. Zwłaszcza, jesli jest po ciężkim związku. Człowiek od nowa uczy się zaufania, buduje więź i zwyczajnie potrzebuje czasu, żeby utwierdzić się w przekonaniu, że nie będziesz go całe zycie upominać, ale że przyjmiesz go takim jaki jest. Z wszystkimi wadami.... To paradoks, ale ludzie patrzą zawsze na zalety opisując tutaj swoich partnerów. Ze było pięknie, że się starał, cud - miód. A jak wady zaczyły być odczuwalne (na które nikt wcześniej nie zwracał uwagi) to nagle jest lament, bo nie poznaje swojego chłopaka, bo jest gruboskórny, itd.

Jesli chcesz z nim być, najpierw poznaj go dobrze. Zaakceptuj i pokochaj jego wady, doceniaj i szanuj zalety, a później to już z górki:)
pozdrawiam i mocno trzymam za Was kciuki

Wiem z własnego doświadczenia, że facet ma swój próg wytrzymałości w związku i po przekroczeniu może być bardzo źle. Sam przez to przeszedłem i musiałem się rozstać. Mężczyzna jest w stanie jakiś czas akceptować dominację innej osoby w pewnych sprawach i często przemilczeć to, że czegoś mu brakuje, coś z jego życia umyka, przez kobietę. Nie odbieraj tego źle, po prostu czasem możemy sobie wmawiać, że da się troszeczkę nagiąć coś, by czuła się lepiej, a potem po przekroczeniu pewnych granic okazuje się, że zatraciliśmy to, kim byliśmy, przed związkiem. Kłótnie i awantury wtedy, to norma. Oczywiście każdy jest inny, ale ja przeszedłem to dokładnie tak, jak twój facet. Trzy lata dałem radę, czwarty był krytyczny. Często kobieta nawet nie musi mówić, że czuje się źle, przez to, że coś robimy, by poczuła się lepiej, mimo wszystko to zmieniamy, a potem następuje kryzys.
Nie zostawiaj go samego, po prostu poluzuj smycz, mimo że nie wiesz, o jej istnieniu. Mniej mów o uczuciach i tym, czego Ci brakuje z dawnej formy związku. Na 100% Cię kocha, po prostu dotarło do niego, jak dużo poświęcił. Może brzmieć strasznie, ale mało kto jest gotowy zmienić wszystko to, co lubi tylko dlatego, że ktoś inny może mieć z tym problem.

Ja wpadałem w nerwy, nawet, jak widziałem na jej twarzy to że była niezadowolona, przybita. Jakby nieświadomie mną manipulowała, bo czułem się okropnie z tym, że mam jakieś prywatne życie. Wcześniej byłem w stanie zrezygnować z wielu rzeczy, jak to robiła, dla niej, ale po 3 latach poczułem, że nie jestem już sobą.

....." nie czuje sie akceptowany, mam dość sporów, ciagle cos do mnie masz, ne rozumiesz mnie i moich potrzeb"

I ma racje, bo bo przeciez nie akceptujesz go takim jaki jest, tylko chcesz, zeby byl inny, zeby byl tym, ktory ma zaspokajac Twoje potrzeby!
Nie dziwie sie, ze chlopak zaczal sie bronic po pierwszym ochlonieciu, to zazwyczaj tak jest pi 2 -3 latach.

To co prawda nie meska rada, ale panowie powyzej wlasciwie juz to napisali.
Naucz sie respektowac granice, zacznij zauwazac wczesniej, zanim on bedzie musial powiedziec to dosadnie, ze Twoje oczekiwania juz te jego granice przekroczyly. Przestan zatruwac go godzinnymi tlumaczeniami, co robi zle i jak ma to robic lepiej!

I przede wszystkim zacznij troszyc sie o wlasne potrzeby sama! Jestes dorosla i to Twoje zadanie. Partner to nie tatus ani mamusia, on nie jest odpowiedzialny za Twoje szczescie. To Twoje zadanie.
Jak nauczysz sie byc szczesliwa bez niego, to bedziesz i z nim, nie muszac go ciagle pouczac, jak i co ma mowic czy robic.

Widzisz, my tu znamy wersje tylko jednej strony.
Nie wiemy nic na temat tego ile czasu spedzacie razem, jak go spedzacie. No praktycznie nic.
Ale z tego co piszesz, mozna nieco wyczytac.

Moze jemu wystarcza 1-2 godziny dziennie, a potem lubi sobie poczytac? Ja moge to zrozumiec, mnie tez wiecej nie potrzeba, za to lubie miec czas dla siebie, zwlaszcza po pracy czy obowiazkach domowych i nie potrzebuje wtedy czyjejs obecnoci. Jak przychodze po pracy do domu, to pierwsze co robie, zamykam sie w swoim pokoju i nie mam ochoty na rzucanie sie od razu w rodzinne kontakty. Potrzebuje najpierw pobyc sama.
To jest zupelnie normalne w moim rozumieniu.

Byc moze tez, ze ma on po prostu dosyc Twojego ciaglego zabiegania o jego zainteresowanie? O te wieczne dopytywanie sie po iles tam razy? Dlaczego nie wystarcza Ci, jak powie Ci raz, ze akurat chce byc sam? Ja bym eksplodowala najpozniej po 3 razie i ryknela, czy masz problem z uszami. Jesli on po 10 razie jest tylko lekko ziritowany takim natrectwem, to ma anielska cierpliwwosc. Ciesz sie, ze Ci tylko dosadniej odpowie, o co mu chodzi.
Trzymasz sie kurczowo swojego wyobrazenia o tym, jak on ma funkcjonowac, zeby Tobie bylo dobrze. Ale przyjmij po prostu do wiadomosci, ze on tak nigdy funcjonowal nie bedzie, bo to nie jego rola.
Albo zmienisz cos w swoich oczekiwaniach, albo nie jest to zwiazek, ktory ma przyszlosc.
On Ci nigdy nie zapewni tego, czego od niego oczekujesz, czyli mozliwie wiele kontaktu. Ty natomiast rownie malo akceptujesz i zaspokajasz jego potrzeby, ktorymi jest chec bycia ze soba samym wiecej niz z Toba i respektowanie tej potrzeby z Twojej strony.
Napisalas: " ja jestem skłonna być łaskawsza dla jego pasji, czasu...". No poczytaj sama, jak to brzmi !!! Co to ma wspolnego z akceptacja? Robisz z bycia razem obowiazek. To tylko kwestia czasu, az on na dobre zwinie zagle.

Wyglada mi to na to, ze prawdopodobnie do siebie nie pasujecie. Pierwsze zauroczenie minelo i teraz pokazuja sie prawdziwe potrzeby i charaktery. I jesli mialoby to miec przyszlosc, to musialoby sie bardzo wiele zmienic w kazdym z Was, ale przynajmniej z tego co piszesz, raczej mi na to nie wyglada, zeby bylo to do realizacji.
Z introwertyka z duza potrzeba przebywania samemu z soba nigdy nie zrobi sie extrowertyk potrzebujacy ciaglego kontaktu. I odwrotnie tez raczej nie.

to jets tak ze generalnie on sie stara, jest mily i naprawdę stara, brak mi jego wrazliwej części, tej dawnej,

poszukuje porad jak w nim to obudzic, na nowo ożywić, jak sprawić by byl delikatniejszy, bardziej wrażliwy na mnie, moje potrzeby i odczucia ( kiedyś to potrafil), jak go rozczulic, sprawic by znow wiecej o mnie myslal