nie potrafie przekonac siebie by myslec pozytywnie,mysle negatywnie .

To wcale nie jest dziwne. Ja też, żyjąc na tej śmiesznej planecie, nie jestem w stanie myśleć pozytywnie. Ludzie są agresywni, samolubni i zamknięci w sobie. Wykorzystują siebie nawzajem. Mają obsesję zbierania niepotrzebnych rzeczy i pieniędzy. Świat jest podzielony i ciągle słychać o jakiejś wojnie. W Polsce mamy do tego tragiczną sytuację ekonomiczną, wiele ludzi żyje po to żeby przeżyć, a pewna grupa specjalistów wykorzystuje pozostałych finansowo zarabiając olbrzymie pieniądze, poprzez ich wyłudzanie zgodnie z prawem. Ludzie chcą być lepsi od innych z zazdrości. Kiedyś robiono test psychologiczny. Dano wybór, czy wolelibyście żyć w społeczeństwie, w którym standard życia wzrósłby dziesięć razy w porównaniu z obecnym, ale różnice w zarobkach zmalałyby prawie do zera? Zdecydowana większość nie zgodziła się na to, bo chcieli mieć przyjemność w myśleniu że są lepsi od sąsiada, że mają więcej, że skończyli lepsze studia, więc więcej zarabiają, że stać ich na lepsze mieszkanie i na wyjazdy zagraniczne a innych na to nie stać. Że wypchnęli innych w dół drabiny społecznej. Zazdrość jest jedną z głównych chorób która toczy to społeczeństwo i przeciwdziała rozwojowi, bo gdyby była możliwość odblokowania zdławionych przez rządy od kilkudziesięciu lat technologii, właśnie taki scenariusz zostałby zrealizowany i społeczeństwo tak naprawdę tego nie chce. Społeczeństwo CHCE potwornych nierówności społecznych bo TO ICH KRĘCI i nadaje sens życiu. Dlatego niski standard życia będzie utrzymywał się na tej planecie na czas nieokreślony. jedynie co pozostaje to znaleźć sobie jakieś ciekawe zajęcie, które zajmie czas, i spokojnie czekać aż obecny system społeczny upadnie z powodów, o których nie wolno mi wiele pisać, a głównym z nich będą nadchodzące zmiany w przyrodzie, które zmienią oblicze świata w ciągu kilku lat. Zmienią je tak bardzo że pieniądze stracą wszelką wartość i ludzkość, jej część, będzie musiała dostosować się do nowych praw rządzących w nowym świecie.

Skąd się wzięły Twoje problemy? Czy byłaś źle traktowana przez rodziców? Czy masz kogoś, komu możesz zaufać i szczerze opowiedzieć o tym co czujesz? Dobrze by było, gdybyś miała z kim rozmawiać, być może to by pomogło Ci inaczej spojrzeć na życie i świat.

Emila pieknie to napisalas, problm w tym ze ja nie potrafie sie usmiechac, zamiast tego tworzy sie krzywy grymas bo glowa mysli ze to chore, objaw jakiejs psychicznej choroby. Nie potrafie odczuwac przyjemnosci radosci z czegokolwiek, przyczyna wiec jest troche glebiej. Glowa postrzeganie tego mi na to nie pozwala. Czuje sie wiezniem wlasnego ciasnego umyslu. Chcialabym wyjsc z tego porzucic to, trwalam przez cale lata w takim stanie ducha, takie miala otoczenie ktore utwierdzalo mnie w tym ze to wlasciwe, chociaz czulam sie i funkcjonowalam naprawde zle. Bylam wycofana, zalekniona. Taka sie staje kiedy te glupie negatywne mysli przeciagna mnie jak zwykle na swoja strone. A ja nie potrafie sie postawic im . Tu jest problem, bo im wierze.

Ilonko, po tym co napisałaś trudno się dziwić, że masz problemy. Nie byłaś kochana przez rodziców, traktowana jako gorsza od brata, okrutnie bita. Przez to byłaś smutna w szkole, a dzieci w szkole Ci dokuczały. Co to znaczy, że straciłaś rodziców, czy oni oddali Cię do domu dziecka a zostawili sobie Twojego brata? Takie złe doświadczenia z dzieciństwa zapadają głęboko, nic dziwnego, że teraz trudno jest się z tym uporać.

a dalabys mi email do siebie ? bo nie wiem jak napisac do ciebie na priv..

Ilonko, strasznie mi przykro, że rodzice tak Cię traktowali jakbyś była gorsza. Nie jesteś gorsza, to rodzice nie stanęli na wysokości zadania. Niestety, w niektórych rodzinach tak jest, że córka jest gorzej traktowana niż syn. Pisz o tym Co Cię dręczy, może przyniesie Ci to ulgę.
Piszesz, że pracujesz opiekując się chorą osobą. Czy masz z nią dobre relacje? Czy przez to czujesz, że jesteś komuś potrzebna?

Czuje sie gorsza gdziekowiek nie pojawie sie, mysle nie jestem tego warta, nie zasluguje, kiedy ktos daje mi cos wartosciowego, prezent np.
Dzis sama zepsulam swoj dzien, chociaz mial byc piekny, pieknie slonce swiecilo.. A w mojej glowie pojawilo sie widmo lęku w zwiazku z poczatkiem nowego tygodnia, do tego kiedy czegos nie zrobilam przez weekend a mialam zrobic drecza mnie okropne wyrzuty sumienia choc to bylo malo wazne, tylko tyle ze nie wykorzystalam w pelni dnia o to tez sie winie.poczucie winy Tak duze mam ze az potem lęki, ze ktos mnie tez wini, ukarze, bedzie zly . Boje sie bardzo. Wylaczam , zamykam w sobie. Nie usmiecham ani nie rozmawiam, jakby raczej uciekam. ZAwladnely mna poczucie winy i lęk. Ratunku!
I tak kazdego dnia, zamykam sie w sobie uciekam od siebie od ludzi. Nie widze sensu w mysleniu pozytywnym, podswiadoma mnie czesc blokuje moje odczuwanie przyjemnosci, szczescia, radosc z czegokolwiek . Nie potrafie.
kazdy dzien wyglada tak samo, bo pochlaniam sie cala w lękach i myslach negatywnych bo to jest lepsze, bardziej racjonalne, niby . I niewazne czy swieci slonce czy jest zimno i pada deszcz. Kiedy jest cieplo i slonecznie dodatkowo sie winie za to ze tak mysle, czuje sie i funkcjonuje, nie ciesze sie, nie korzystam z tego dnia.
swiadoma czesc mnie chce dobrze, a ta poswiadoma chce to niszczyc by bylo jak najgorzej, boi sie tez bardzo .
Jesli chodzi o relacje z ta osoba. Z jej strony dobre, z mojej chlodne, bo wciaz jestem we wladaniu negatywnych mysli, pęlnych leku co mnie paralizuje, wszelki usmiech czy rozmowe, dzialanie. I nawet kiedy jestem jedyna osoba ktora tu jest by dac mu pic , czy cokolwiek innego, to nadal czuje sie zbedna, niepotrzebna. Wtedy mniej sie staram, bo itak sa lepsi, a ja nie zasluzylam na to nawet by sie kims zajmowac, na dobre slowo.. Dlatego ostatnio pracuje slabo i nieuwaznie, skupilam sie na myslach negatywnych ktore wybralam sama, bo tak kaze mi poswiadoma czesc mnie tzw wewnetrzne dziecko, i lęki nimi spowodowane, chociaz to przynosi mi jeszcze wiecej bólu...
XCodziennie cos zepsuje, zbije talerz, kubek, szklanke.. a wybilam juz dosc sporo z kazdego dnia cos..

Hej Ilonko !

Towarzysza mi dokladnie te same objawy co Tobie, ale jestem w odwrotnej sytuacji.

Mialam idealne piekne dziecinstwo, w ktorym bylam otoczona przez kochajaca rodzine. W szkole tez dostalam wycisk , bo bylam biedniejsza i niezbyt urodziwa.. ale jakos to przetrwalam - pewnie dlatego, ze zawsze mialam pieska albo kotka.

Dorastajac patrzylam jak moje kuzynki i kuzyni koncza szkoly i zakladaja rodziny.

Bylam pewna, ze moj los bedzie taki sam. Bylam w ogromnym bledzie...

Kazdy kolejny partner byl gorszy od poprzedniego , a ten ostatni wykonczyl mnie psychicznie.. ;(

I do czego zmierzam... piekne wspomnienia z dziecinstwa staly sie dla mnie koszmarem, ktory uswiadamia mi jak piekne i

idealne moglo byc moje zycie, gdyby nie kilka glupich decyzji ;(

Dzis patrze na moja rodzine i wciaz zadaje sobie pytanie dlaczego mnie to spotkalo ?

Jestem dobra osoba, mam dobre serce i nigdy nikogo nawet nie skrzywdzilam.

Dlaczego Ty zostalas skrzywdzona ?  Rownierz za niewinnosc... Musimy obie odciac przeszlosc, uswiadomic sobie, ze na swiecie kazdego dnia ma miejsce niesprawiedliwosc... I napisac wszystko od nowa Ciag dalszy..

Każdy chyba z tym czasem problem, ale przede wszystkim kwestią będzie zmiana nastawienia, bo tylko sobie sama szkodzisz, świat owszem jest pokręcony ale nie cały.

Nienawidzisz siebie bo to jest agresja za zło jakiego doświadczyłaś. Niektórzy wyżywają agresję na innych a niektórzy robią to przez autoagresję.

Spotykałem się z dziewczyną podobna do ciebie. Była wrażliwa i poprzedni chłopak chciał ją wykorzystać kilka  lata temu. Dostała od tego urazu. Mimo że byłem dla niej niezmiernie dobry i pomagałem we wszystkim nie żądając niczego w zamian, nawet jej nie dotknąłem, ona dostała irracjonalnych lęków że chcę ją wykorzystać i zerwała ze mną. Taki uraz jaki masz wymaga długiego leczenia, czasem wiele lat. Przebywaj w środowisku ludzi bardzo dobrych dla ciebie. Po pewnym czasie przejdą ci te myśli że wszyscy chcą ciebie skrzywdzić.

dziekuje ci za mile slowa, wszystko co zle bylo juz dawno powinno mi przejsc, po tak dlugim czasie i tylu rozmowach z psychologami.. chodzi o to ze problem ten wewnetrzny, niezalezny od sytuacji miejsca i obecnego otoczenia pozostal. Pojawili sie nowi ludzie, ktorych lubie ale cholernie sie boje zblizyc do nich, polubic bardziej, przebywac rozmawiac wiecej, nie potrafie, boje sie tak bardzo. Blokuje sie ze strachu. potem depresja bo lęki zaczynaja byc meczace i denerwujace kiedy trwaja mocno i dlugo. Wtedy juz zadne blizsze ani dalsze relacje nie wchodza w gre.  wslucham sie w ten glos, dobrze, ale co dalej ? Wszystko co uda mi sie pomyslec dobrego o sobie lub czymklowiek innym wydaje mi sie cholernie glupie, i zaraz to niszcze, naplywaja mi wtedy stos mysli ciemnych i niedobrych i coraz wiecej lękow.

A z niska samoocena to sie zgadzam bo czuje sie rzeczywiscie jak maly oblesny obrzydliwy robal od ktorego najlepiej z daleka.Wsrod ludzi Czuje sie jak wielkie nic, totalne dno, porazka, wstyd mi ze jestem wogole, bo nie zasluguje i na to ani na nic co dostaje od kogos, w prezencie lub poprostu dobre slowo, nie zasluguje wiec nie przyjmuje niczego dobrego do wiadomosci swojej, wierze tylko w to co zle do mnie ktos kieruje, wierze ze cos sie mi nie uda, ze kogos rozczaruje tylko zczymkolwiek nie podejme sie, i tak jest kiedy trzymaja sie mnie takie mysli. mam juz dosc sama siebie. Podobno jestem ladna dziewczyna, ale do mnie nie dociera to, nie wierze ani troche, z obrzydzeniem na siebie patrze kazdego dnia, bo kiedy chce inaczej cos ze srodka glowy nie pozwala mi twardo na to.