Kochać i zdradzać - nie mogę zrozumieć

Zacznę od tego, że odniosłam się do słowa pisanego a nie do tego, że Talerz wybaczyła mężowi i mam jej to za złe. A niech mu wybacza, niech sobie robią co chcą, na zdrowe! Dlaczego mam jej życzyć czegoś złego? Ja tam wychodzę z założenia, że jak innym się udaje to właśnie fajnie bo jak zdarzyło się dobre i Kaście i Marcie i Talerz to i może mnie zdarzy się coś dobrego? A  już insynuowanie mi (chyba?),  jak to nie mogę się otrząsnąć z krzywdy i z tej zazdrości, że innym się udało dlatego dyskredytuję mężów … to już dla mnie totalny odlot. To dla mnie taki argument jak np. GDY ktoś skrytykuje wygląd aktorki i zaraz jest fura komentarzy: pewnie jesteś gruba i brzydka i jej zazdrościsz ;-).
Ja nie miałam za złe, że Talerz wybaczyła (a jak widzę tak to odebrała adiaphora) tylko  jej wypowiedź skojarzyła mnie się z takim neofitą, który doznał oświecenia i jest bardziej papieski niż sam papież (sorry Talerz, tak w ogóle czytałam twój wątek i uważam, że jesteś fajna i w ogóle życzę aby się udało). Ale te słowa mnie zadziwiły:

"Nasz związek był fikcją. Tkwiliśmy w jakimś totalnym ogłupieniu. Ja zapatrzona w niego. Jak w obrazek. Zapomniałam o swoim istnieniu.
I on zapomniał o moim. Czemu tu się dziwić? Skoro ja nie widziałam siebie i on mógł nie widzieć mnie.
A powiedz mi jak jego zdrada mogła mieć coś wspólnego ze mną? Ja jako kobieta nie ucierpiałam, choć pozornie na początku mi się tak wydawało. Ale jednak nie. Ucierpiały moje przekonania, które jak widać okazały się błędne. Ucierpiała moja wizja męża, która i tak nie miała związku z rzeczywistością. Mój związek, który był fikcją się rozpadł. I dobrze. "

Ja osobiście odebrałam te słowa jako całkowite zdjęcie winy z męża, wręcz złożenie totalnej samokrytyki z wzięciem na siebie 120% winy za tą zdradę. Cos na zasadzie: „taka byłam zapatrzona w niego, nie myślałam o sobie, żyliśmy w fikcji i on, ten wspaniały człowiek  nie miał, NO NIE MIAŁ, innego wyjścia jak mnie zdradzić. Ale bardzo dobrze że to zrobił bo zdjął mi klapki z oczu i dlatego teraz właśnie (dzięki niemu mojemu zbawcy) możemy zacząć pełne i super życie. Tamto to było dno (przeze mnie, posypuję głowę popiołem i biję się w piersi)”.

Kochana nie do to mi chodziło. Zdrady nie usprawiedliwiam bo i nie mam argumentów ani chęci. Ja przyjęłam, że mój mąż wtedy mnie nie kochał, bo dla mnie zdrada wyklucza miłość. A Kasi przytoczyłam tylko jego słowa, odnośnie romansu. To jak On to tłumaczy. Również absolutnie nie czuję się winna zdrady mojego męża, choć przyznaję, że i w pewnym momencie szukałam winy i w sobie. Ale szybko się otrząsnęłam. Zrozumiałam, że nie ja jestem winna, a tylko On i jego słabość, jego egoizm. Chodzi mi o mnie. Zapomniałam o sobie. Byłam na siebie ślepa. Liczył się mąż i dzieci, ja byłam ostatnia w szeregu. Zawsze. I to było chore. To było głupie. Ale było. Niestety. I dopiero zdrada otworzyła mi na to oczy, choć jestem pewna, że z biegiem czasu stałoby się to "samo". Zrozumiałam, że nie warto i nigdy już taka nie będę. Przewartościowałam swoje życie. I choć stało to się z przyczyn z jakiś się stało, to jednak cieszę się, że w końcu moja jakość życia jest inna. I tyle. A życie wiodę teraz tak wspaniałe tylko dzięki sobie. Bo zrozumiałam, że własne szczęście warunkuję ja sama. I choć to jest bardzo oczywiste, to z jakiś przyczyn kiedyś tak oczywiste dla mnie nie było. Potrafiłam zepchnąć siebie i swoje potrzeby do podziemia...Teraz nigdy już na to nie pozwolę. I możesz mi nie wierzyć, ale gdybym mogła cofnąć czas i wrócić do tego co było NIE zrobiłabym tego.

Rozann, ja tam w psychologa zdradzającego faceta bawić się nie będę..

Opisałaś to wszystko bardzo dyplomatycznie, ale jednak nie bez nutki pewnego usprawiedliwiania dla takich postaw. Facet, który ci to wszystko opowiedział również podświadomie wybielał siebie i próbował racjonalizować. stąd to twoje "zrozumienie".

Kobieta, którą mąż bije, jak się dobrze postara, to tez sobie wmówi, że to nie jest przeciwko niej i póki są pieniądze i "pełna " rodzina dla dzieci, to w sumie wszystko jest ok

Moja prosta i niekomplikowana moralność nie przewiduje takich niuansów jak połączenie zdrady i miłości. Dla mnie sprawa jest jasna - jak sie kogoś kocha to się go nie zdradza. Nawet jak się kogoś nie kocha to też  sie go nie zdradza, tylko sie od niego odchodzi. Zdrada, podobnie jak przemoc,  jest dla mnie poza jakąkolwiek hierarchia i oceną. to jest dno

No ładna mi świętość... Skoro tak się traktuje "świętość" to jak wygląda stosunek do tego, co nią nie jest?

Facet powiedział ci to chciałaś usłyszeć. Stworzył romantyczny wizerunek mężczyzny rozdartego i targanego sprzecznymi namiętnościami. To sie dobrze sprzedaje . I ty to kupiłaś.
Co innego typ rozkapryszonego gnojka, który musi coś zaliczyć między kaszkami i pieluchami, bo go w dołku ściska i jest obrażony na cały świat, gdyż dziecko (jego dziecko) mu sie wydziera poza uszami, a żona po porodzie nie wygląda jak bogini jutrzenki.
Gdyby przedstawił ci prawdę, wiałabyś gdzie pieprz rośnie. I on o tym wiedział

To może ja jestem dziwna, bo żadna zdrada moich partnerów nie spowodowała spadku mojej samooceny.
Ale tak miałam odkąd pamiętam  - nie uczyłam się tego, po prostu od zawsze wiedziałam, że jak ktoś mnie zdradzi to nie ze mną będzie coś nie tak, tylko z nim

Z partnerem, z którym żyłam w celibacie, nie raz próbowałam przeprowadzać rozmowy, dopytywać czy jest szczęśliwy, czego pragnie z mojej strony.
Zawsze to ja inicjowałam te rozmowy. Starałam się wypracować jakieś porozumienie. Uważałam, że warto rozmawiać i mówić wprost, że coś mnie w związku boli lub uwiera.
Mój ówczesny partner jednak jak się okazało później nie miał takiego podejścia.
Rozmowy niby były ok, niby mówił, że zgadza się na różne rzeczy, ale w efekcie nic z tego nie wynikało.
Nigdy mi nie powiedział, że jest nieszczęśliwy, że chciałby coś zmienić.
Nigdy niczego nie zaproponował.

Tak więc nie widzę powodu,  żeby moja samoocena miała spaść z powodu jego zdrady.
On okazał się chujkiem i totalnym tchórzem. Seks (czy inne zachowania okołoerotyczne) były w tym momencie na ostatnim miejscu dla mnie.
Na pierwszym miejscu było wkurzenie, że mnie okłamywał, nie miał na tyle odwagi cywilnej, żeby się przyznać do zdrady, a przede wszystkim do tego, że nie był szczęśliwy.
Zresztą wiedział, że gdyby mnie zdradził, to bym odeszła (niezależnie od wybaczenia czy nie). Komunikowałam mu to jasno od samiuśkiego początku związku.
Więc moim zdaniem nie powiedział mi o zdradzie nie dlatego, że tak bardzo mnie kochał i nie chciał mnie denerwować, tylko dlatego, że wiedział, że go wtedy zostawię.
Więc podwójnie mnie to wkurzyło, bo tym samym świadomie i z rozmysłem odebrał mi moją decyzję - czy chcę z nim być czy nie.

Choć podejrzewam, że gdyby wykazał odwagę i się przyznał od razu to mogłabym wybaczyć i zapomnieć - dałabym tej fantazji jakieś 30% w skali realności, gdyż bardziej niż sztywną wierność cenię szczerość i odwagę cywilną. Więc na pewno bym rozważyła taką możliwość.

Nie ma czegos takiego jak kochac i zradzac. Jak sie kogos kocha naprawde to sie nie zdradza. Wlacza sie wtedy pewna blokada.Taki frajer czy frajerka co zdradzi pieprzy cos o milosci bo mowi nam to co chcemy uslyszec i tak naprawde to chodzi mu czy jej o to zeby uratowac tylko wlasna dupe. A z miloscia nie ma to nic wspolnego. A my? Tez chcemy to wszystko uslyszec i glupio w to wierzymy.

Czuje że źle to określiłam bo tak naprawdę wybaczyłam ale nie byłabym w stanie żyć z takim człowiekiem- z żadnym z nich.
Czy upadła mi samoocena ? totalnie...:( I to chyba wynik tego że już druga osoba robi mi taki "psikus" Najgorsze jest to że ja zwyczajnie wchodzę w dupe tym osobom i teraz to wiedzę. Staram się robię wszystko żeby czuli się wyjątkowo i kochani, robie freski- arabeski, podaje wszystko na tacy a oni zwyczajnie tym gardzą. Może poczucie że nie muszą walczyć bo mają wyjebane a i tak będzie im dane powoduje ten zwrot ku zewnętrznym uciechom. Mówi się: traktuj innych tak jakbyś sam chciał być traktowany ... jak widać nie zawsze mądrości ludowe popłacają. Inną sprawą jest że nie posiadam żadnych kryteriów w doborze partnera biorę co leci nie ucieka i okaże mi odrobinę czułości - tak już mam nie wiem czemu... Żaden z tych dwóch partnerów mi nie odpowiadał powinnam wielokrotnie powiedzieć " do widzenia" zarówno jednemu jak i drugiemu, ale wyznaje chyba taką niepisaną zasadę że w każdej kwestii da się dopasować, i przy odrobinie wysiłku wspólną pracą być dla siebie wszystkim czego nam potrzeba. Nie szanuje się i tyle... taka prawda, to utrzymywanie kontaktu z nim w tej chwili tylko potwierdza powyższe stwierdzenie. Każdego z nich pytałam czy coś robiłam nie tak czy w czymś zawiniłam, może jestem kiepska, męcząca.... Oboje odpowiedzieli zgodnie że nie... Ale czy jeśli by tak nie było gdybym faktycznie była zupełnie ok to czy wtedy poszli by na tzw boki? Szczerze wiem że powinnam walczyć ze swoim myśleniem z tymi chorymi stwierdzeniami w mojej głowie które pchają mnie tylko coraz bardziej w przepaść samoupodlenia ale powiem szczerze nie chce mi się .... wiem że jest to sygnał że coś stanowczo poszło nie tak że gdzieś po drodze mojego życia totalnie się zgubiłam i zupełnie nie potrafię funkcjonować sama kochać się i być dla siebie kimś najważniejszym, ale jak to mówią szewc bez butów chodzi

Asanas a mogłabyś mi napisać co dla Ciebie znaczy wybaczyć? Pytam z czystej ciekawości.

Masz chyba bardzo mało wiary w siebie, prawda? Może spróbuj zastanowić się dlaczego tak jest, skąd u Ciebie takie poczucie, że zasługujesz na "byle co" i godzisz się na "bylejakość". Kop głęboko.

Kurcze naprawdę uważasz, że to, że utrzymujesz z nimi kontakt jest dowodem, że się nie szanujesz?

Asanas prawda jest taka, że oni poszli na boki, bo poszli na łatwiznę, skorzystali z okazji. Jaka cudowna byś nie była i tak by zrobili co zrobili, bo przecież nie o Ciebie tu chodzi a zwyczajnie o nich. Oni są słabi. Oni mają problemy ze sobą. Nie ty. To zdrajca jest winny zdradzie. Tylko i wyłącznie, bo to on poszedł na skróty. I nawet choćby w związku coś nie grało, to normalny człowiek usiądzie i porozmawia ze swoim partnerem by wyjaśnić lub gdy wszystko jego zdaniem jest be i ble po prostu uczciwie zakończy związek a nie będzie szukał pocieszenia na boku...

Tu mnie trochę zasmuciłaś . Nie chce Ci się? Wolisz się umartwiać niż stanąć na nogi Asanas?

A mi się wydaje, że potrafisz kochana, tylko jak to wcześniej napisałaś "nie chce Ci się". Mam nadzieję, że jednak zechcesz powalczyć o siebie .

Weź do serca radę Eni.lij: "Moze nie szukaj tej milosci na sile moze przyjdzie sama a Ty w miedzyczasie zajmij sie soba."

Trzymaj się i powodzenia.

To prawda, zgadzam sie z talerz123.

To nie jest Twoja wina. Zdrada NIGDY nie jest wina zdradzonego. Ew. problem w zwiazku - byc moze tak, ale sam akt zdrady jest wylacznym wyborem zdradzacza. Niestety swiadomym wyborem.

Nie doszukuj sie winy w sobie - jedyne czym zawinilas to to, ze bylas za dobra. Dalas z siebie wszystko I niestety nie zostalo to docenione.
Tak jak napisala Talerzyk - niewzane jaka cudowna, piekna I wspaniala bys byla zdrada moze zaistniec.

Wyczytalam w jakims brukowcu, ze Brad Pitt sie rozwodzi z Angelina. Ani mnie to ziebi ani grzeje, jednak wychodzi na to, ze nawet uwazana przez niektorych (dla mnie jest to kontrowersyjne) za najpiekniejsza kobieta na swiecie zostala zdradzona.
Nie ma zlotego srodka jak zapobiec zdradzie, ale trzeba w kazdym zwiazku myslec rowniez o sobie. Spora dawka zdrowego egoizmu musi byz zachowana.
Nie mozemy dopuscic, by partnerzy/mezowie stali sie dla nas calym switem. Musimy miec takze swoj swiat poza zwiazkiem. Pasje, hobby, przyjaciol. To co daje nam sile.

Dodam jeszcze jedno:)

Nie blagac.

U mnie rozmowa byla krotka. Wzielam pana na dywanik jak nauczucielka ucznia (skoro zachowal sie jak gowniarz to zostal tak potraktowany), wylozylam wszystko jak przyslowiowej krowie I postawilam swoje warunki.
Po czym dalam czas na zastanowienie - albo sie podoba I probujemy ratowac, ale sie nie podoba I wypier...ac.
Przerzucilam odpowiedzialnosc na niego - speird...iles to naprawiaj.
Ja chcialam wiedziec, ze go niczego nie zmuszam - nie zatrzyma sie faceta jesli on nie chce zostac. A przy okazji nie chcialam miec kiedys wypominane ze zostal bo go prosilam.
Oni sa dobrzy w wypominaniu a pamiec maja jak slon:)

Wybaczenie w tym wypadku dla mnie oznacza brak złości i nienawiści wobec zdradzającego, brak ciągłych wypominek i powracania do krzywdy. Nie da się zapomnieć zawsze to gdzieś w nas pozostaje... Szczerze z perspektywy czasu mam ochotę podziękować mojemu pierwszemu za to co zrobił, ja nigdy sama bym nie odeszła a wiem że jeśli ten związek trwał by nadal to byłabym cholernie nieszczęśliwa... Pewnie za parę lat pomyśle tak samo o tym wydarzeniu. Niestety samoocena leży i kwiczy i w sumie nigdy nie stanęła na nogi po pierwszym wyskoku... teraz tylko została jeszcze dobita. Nie potrafię myśleć tak jak wy dziewczyny zwyczajnie bardziej sensowne wydaje mi się moje wytłumaczenie, bardziej mnie przekonuje. No bo jeśli wszystko jest okej jeśli czuje się totalnie zaspokojona i szczęśliwa to przecież nie szukam czegoś innego..?
Co do miłości - nie szukam już od dawna, ta znalazła się sama kolejnej szukają mi koleżanki:P już nawet przedstawiały mi sylwetki kandydatów... ale póki co mocny wdech i próba ogarnięcia się z poprzedniej relacji- nie chcę z nikogo robić plasterka na moje rany....
Dziękuje wam bardzo, wasze słowa dodają sił wiem jednak że sama muszę w sobie to przepracować co łatwe nie będzie. Dobrze wiedzieć że istnieją jeszcze dobrzy ludzie na tym świecie:*

Powyższe słowa Roxann idealnie ujmują istotę rzeczy i są do bólu prawdziwe. Jako mężczyzna podpisuję się pod nimi obiema rękami. Normalnie rozwijający się facet już dzień po ślubie, nawet jeśli poślubi miss świata, będzie oglądał się za innymi kobietami. Taka już nasza natura, że pcha nas ku nowym zdobyczom. Oczywiście na początku nikt nie zakłada zdrady. Co najwyżej niewinne komplementy, spojrzenia, w ostateczności mały flircik. Problem zaczyna się, gdy nagi instynkt wymyka się spod kontroli. Wówczas tego pędu do seksu nie da się już zahamować. Rozkosz jest nieziemska. Mężczyzna otrzymuje to, czego pragnął i dobrze wie, że niepewna kochanka poza seksem w każdym calu jest gorsza od sprawdzonej żony. Wraca więc do żony i modli się w myślach, by romans nigdy się nie wydał. Wie, że zrobił wielkie łajdactwo wobec osoby, którą kocha, ale rozwód jest ostatnią rzeczą, której pragnie.  Z biegiem czasu zaczyna dostrzegać w kochance coraz więcej wad, a jednocześnie przypomina sobie kolejne zalety żony i - może to dla niektórych niewiarygodne - ale zdaje sobie sprawę jak bardzo kocha żonę. Kochankę odprawia w siną dal i całkowicie poświęca się żonie. Do czasu aż znowu jakaś piękna nieznajoma nie stanie na jego drodze...
Tak mniej więcej wygląda ten scenariusz. Zbyt wielu podobnych przypadków byłem świadkiem w życiu, żeby twierdzić, że to pojedyncze przypadki. Wy potrzebujecie powodu do zdrady, my jedynie okazji.

at ananas29
Możesz wyrażać żal, krzyczeć i płakać pomstując na zdradzających mężczyzn, ale świata nie zmienisz. Spróbuj lepiej poznać motywy, które inspirują do takich zachowań, żeby móc je niweczyć już w zarodku. Póki co emanuje z ciebie rozpacz i bezsilność.
Jeszcze raz odwołam się do tego, co napisała Roxann w tym temacie. Doprawdy, nokautuje mnie inteligencja i mądrość życiowa tej dziewczyny. Sam jako mężczyzna nie opisałbym tego lepiej. Szkoda, że większość kobiet nie wie (albo nie chce wiedzieć) o mężczyznach zbyt dużo.

Mariusz_, bo to co opisałam to są w dużej mierze słowa zdradzającego faceta oraz moje obserwacje. To nie jest żadna mądrość życiowa, tylko smutna (dla nas kobiet) prawda. Można zaklinać rzeczywistość, można obrażać się na facetów, cały świat, czy szukać winy w sobie ale na pewne rzeczy my kobiety nie mamy wpływu. Jeśli facet będzie chciał zdradzać, to zdradzi bez mrugnięcia powieką. Myślę, że o tym decydują pewne ‘predyspozycje’ wynikające z cech charakteru, mentalności w tym egoizm, narcyzm i niskie poczucie empatii. W końcu nie wszyscy zdradzają, choć jak wynika z badań zdecydowana większość, tak mężczyzn jak i kobiet.
Ja spędziłam sporo czasu nad poznaniem mechanizmu czy powodów zdrady, bo nijak nie mogłam zrozumieć, jak można kochać i zdradzać. Osoba, o której mówię, zaczęła zdradzać w momencie kiedy pojawiło się 2 dziecko, czyli kilka dobrych lat po ślubie. Wtedy żona nie pracowała, przez co on zaczął pracować coraz więcej, do tego jego praca jest dość wymagająca i w dużej mierze wiąże się z delegacjami. A że panuje powszechne powiedzenie, że w delegacji to nie zdrada? Sam kiedyś przyznał, że dla niego szybki numerek z nieznajomą, był po prostu masturbacją z tym, że przy ‘użyciu’ drugiej osoby. I jak już facet dopuści się tego raz, to potem zaczyna mu to wchodzić w krew. Raz się udało, było fajnie, drugi raz na pewno też się uda. W końcu lepiej pobawić się z jakąś laską, niż samemu przed komputerem Z tymże z czasem taki delikwent już nie ma ochoty co rusz szukać nowej panienki na noc, tylko woli poszukać „stałej”, pewnej kochanki. Nie rzadko, podbuzowany jeszcze opowieściami kolegów, którzy ochoczo we własnym towarzystwie chwalą się swoimi często wyimaginowanymi podbojami (kolejny cytat „każdy z moich kolegów prezesów, ma czy miał kochankę”). Dlatego taki facet wręcz stawia za sprawę honoru, że i on potrafi, co ma być gorszy? A że to ma potwierdzić jego męskość, ego, to dla potencjalnej, upatrzonej jest w stanie niemal nieba uchylić. W końcu ma to być inwestycja długoterminowa, opatrzona dużym ryzykiem co prawda, ale jakie „zyski”? Zaczyna więc się zachowywać jak kawaler (obrączka ląduje w kieszeni) – komplementy, randeczki, czułe słówka, prezenciki itd. Wiadomo, że kiedy jest chemia, to i seks lepiej smakuje, milej się spędza razem czas, zaczyna się człowiek przywiązywać, tęsknić. To już nie jest „masturbacja przy użyciu 2 osoby”. W końcu padają słowa „kocham” i zaczynają się problemy – ogólnie dramat czy też melodramat. Kochanka dowiedziawszy się w jakim „układzie” się znalazła albo się wycofuje albo zaczyna szantażować. A miało być tak pięknie… Wtedy wychodzi z delikwenta prawdziwe oblicze - tchórza i krętacza. Wraca taki z podkulonym ogonem do żony i mówi „kochanie, nawróciłem się” (to też jego cytat). Żona wierzy, bo musi/chce, pewnie stawia warunki. Facet na jakiś czas staje się posłuszny jak pies. Kiedy jednak sprawa ucicha, żona już udobruchana, ten zaczyna znów myśleć o romansie. Czy to spotkał inną, czy dawną „miłość”... znów zaczynają się podchody. W końcu z żoną taka powszedniość, a w pamięci wspomnienia płomiennego romansu… kto by nie tęsknił za taką adrenaliną? Nagle się dowiaduje, że „kochanka” znów wolna, spotyka ją – sentyment powraca, zaczyna swoje wynurzenia jak to ją bardzo kochał, jaka to jego niespełniona miłość… (w domyśle, oj jak chętnie bym wrócił do tamtych czasów). A może warto spróbować, zaryzykować? „Kochanka” zaczyna myśleć, a może rzeczywiście kocha, może przez ten czas wszystko przemyślał, zrozumiał? W końcu i u niej te wspomnienia są wciąż żywe, choć 2 lata minęły, wtedy natomiast uniosła się dumą, nie było szczerej rozmowy… Może teraz na to pora? Facet niby z dystansem, ale znów zaczyna wysyłać smsy, maile, proponować spotkania… Jednak u „kochanki” zapala się czerwone światełko, że coś jest nie tak. Chce szczerej rozmowy, on jej unika jak ognia. Nie czas, nie pora itd. Kiedy powoli zaczyna coraz bardziej naciskać, ten stopniowo zaczyna się otwierać. Jednak to co mówi, ma się nijak do tego jego „kocham”. Kocham, ale nie zostawię żony ze względu na dzieci itd. Mało tego próbuje wzbudzić poczucie winy w „kochance” – chcesz odebrać ojca dzieciom?? Jest jak jest i tak być musi… przecież oboje się kochamy, dlaczego mamy z siebie rezygnować? Przecież oboje się męczymy? Normalnie jakieś rozdwojenie jaźni
Kochanka znów się wycofuje, wyjeżdża.. Facet jeszcze przez jakiś czas się nie poddaje działając jednak na oślep, co jeszcze bardzie utwierdza ją w przekonaniu, że ten facet nie wart żadnej uwagi, a tym bardziej łzy.
Ot, taka, moja smutna historia…
Czy już nie zdradzi? Śmiem wątpić…
Ogólnie żal mi jego żony, siebie trochę też, bo swojego czasu nabrałam się na jego „kocham”, ale … ja układam sobie teraz życie z kimś innym, a ona nadal z nim jest czy też musi? być…

eni.lij, nie mam na to jednoznacznej odpowiedzi. Kiedy go poznałam byłam wolna. Podobał mi się i fizycznie i intelektualnie. Podszedł, zaczęliśmy rozmawiać.. i w zasadzie nie mogliśmy skończyć. On nie miał wtedy obrączki na palcu. Nie wiedziałam, że jest żonaty. Myślę, że zaiskrzyło już na pierwszym przypadkowym spotkaniu. Ja też nigdy wcześniej nie trafiłam na żonatego, więc nawet początkowo o tym nie myślałam…. romans się rozwijał, ja coraz bardziej zakochana.  On dość szybko wyznał mi miłość.
Eh, szkoda słów. To była dla mnie lekcja życia i wyleczenia z naiwności

Z logicznego punktu widzenia jedynym wyjściem jest, żeby zdradzający mąż miał romans ze zdradzającą (czyjąś) żoną. Wtedy oboje mają takie same oczekiwania. Albo prawie takie same, bo facet będzie chciał pobzykać i wrócić do żony, a kobieta znaleźć w nim nowego faceta. Jeszcze się taki nie narodził, co by wszystkim dogodził.

Jedynym wyjściem jest nie zdradzać albo być po prostu szczerym wobec partnera.
Tak czy inaczej najgorsza opcja to podporządkowanie i uzależnienie od partnera - zrezygnowanie z siebie swoich potrzeb, ambicji.

Wkleję wam tu do przemyślenia wypowiedź z męskiego forum odnośnie zdrady, pokazuje jak w większości wypowiadają się w tym temacie mężczyźni, których to dotyczy:
"Jesteście kobietami nie macie pojęcia jak silne jest nasze poczucie odpowiedzialności za rodzinę za dzieci. Myslimy i czujemy inaczej niż wy. Tak testosteron napędzą pozwala walczyć i zdobywać ale nie ułatedą cierpiewia krzywdzenia bliskich. I nie dlatego nie podejmujemy decyzje bo nie przejmujemy sie nią . Własnie dlatego że jest nam w jakiś sposób bliska mimo iz nie kocha sie już jej to nie znaczy ze chce się ją skrzywdzić patrzeć jak wali sie jej świat. A z drugiej strony jest kobieta którą kochamy jestesmy przy niej szczęśliwi, Odchodzimy cierpimy wracamy. Żadna z was nie ma pojęcia jaka to wyniszczająca tortura. Dlatego niektórzy trwali w tym nawet 15 lat żona nie wiedziała nie cierpiała twierdzi ze miała udane małżeństwo kochanka akceptowała a nikt nie pomysli jak czuł się ten gość . Odejdzie żona dzieci będą cierpieć. Zostanie kochanka i on będą cierpieć i on pewnie nigdy nie zazna już szczęścia i spokoju . Zdradzający który kocha kochanke nie kocha żony to kocha jednak swoją rodzinę . Tu nic nie jest proste. Ale tego trzeba doświadczyć żeby móc zrozumieć."

powiem tak weszlam kiedys na meskie forum facetow po 40 i sie zalamalam. po tym to juz calkiem stracilam wiare w facetow.Dno kompletne dno i brak jakichkolwiek zasad. mam nadzieje ze na tym swiecie jest jeszcze choc garstka ktora jest normalna.

40 -50 latki to najgorszy wiek dla faceta tylko nieliczni normalnie przechodzą bez szkody dla siebie, swojego partnera i ewentualnie dziecka.

A ja mysle, ze najlogiczniejszym wyjsciem jest po prostu nie zdradzac.

Tak podpowiada logika.

Jestem szcesliwy w zwiazku, kocham zone - super - nie zdradzam.
Nie jestem szczesliwy ale kocham zone - probuje naprawiac zwiazek.
Nie jestem szczesliwy w zwiazku I nie kocham zony - odchodze.
Proste.
Skoro I tak jestem nieszczesliwy (jak te biedactwa ucisnione przez wredne zony) to zdrada niczego nie zmieni - I tak po jakby to ujac... akcie... wracam do tej wrednej zony.
Gdzie tu logika jest??

Kasiu-Kiciu, w teorii zdrada wygląda jednoznacznie i bezdyskusyjnie, ale w praktyce jest to trochę bardziej pokręcone. Zdradzający nie zakłada na samym początku, że zdradzi. Zwykle zaczyna się od zwykłej rozmowy, gestu, dotknięcia, czegoś co przykuło nasz wzrok w stronę tej, a nie innej osoby. Jej obecność zaczyna sprawiać coraz większą radość, więc robimy wszystko, by być w pobliżu. Bez "złych intencji". Jest fajnie i w niczym nie koliduje to z lojalnością wobec żony. Ot, zwyczajne pogadanki od czasu do czasu, więc obie strony (zdradzający - kochanka) nie widzą powodu, by to przerywać. Apetyt jednak rośnie w miarę jedzenia, chłoniemy tę drugą osobę coraz bardziej, bezkrytycznie zauważamy, że każdy jej gest sprawia nam radość, a każda chwila bez niej jest stracona. Wpadamy do do rwącego nurtu namiętności i od tej pory to one całkowicie nami kierują. Są tak silne, że bez problemu zagłuszają sumienie dopytujące o żonę, dzieci... Gdy mija apogeum szalonego romansu na światło dzienne zaczynają wychodzić rozbieżne oczekiwania kochanków odnośnie tego, co będzie dalej. Oliwy do ognia dolewa strach, że tajemnica romansu wyjdzie na jaw i budowany przez lata dom rodzinny rozsypie się jak domek z kart. Kochanka pyta "co z nami będzie" i otrzymuje odpowiedź "nie kocham cię, popełniłem błąd, wracam do żony". Czuje się podle oszukana. Niby rozum nakazuje to skończyć, ale oboje są zbyt słabi, by postawić sprawę na ostrzu noża. Sami przestają rozumieć, po co to dalej ciągnąć. Tak jak na początku wzajemna obecność dawała radość, tak teraz smutek i żal. W końcu następuje "rozwód" z kochanką i mąż wraca do swojej żony. Dostał co chciał, być może nawet wspólne orgazmy z kochanką będzie z nostalgią wspominał do końca życia. Rozumie jednak jak bardzo  zranił żonę. Rodzinnego szczęścia jednak nie budował w 5 minut i nie pozwoli, by ono się rozpadło przez kilka numerków na boku. Przysięga więc sam sobie, że nigdy więcej nie zdradzi. I w tym postanowieniu trwa do czasu aż kolejna piękność z błyskiem w oku nie stanie mu na drodze.

Coś podobnego gdzieś czytałam i tez się z Tobą zgodzę w 100%
I przy okazji odpowiadając Xmenie - zdrada nie równa się nieudane małżeństwo. Zresztą chyba najpierw trzeba byłoby zdefiniować co to oznacza. Przecież zwykle nie mówimy o patologiach. Bo to kompletnie inna 'bajka' czy dramat.. ale o powiedzmy 'normalnych' małżeństwach, gdzie pojawia się rutyna, kłótnie, zmęczenie...stajemy się coraz starsi.. Wiadomo, że człowiek chciałby mieć coś z życia.. romans choćby jak źle o nim nie mówić, powoduje, że nagle łapie się wiatr w żale, zaczyna czuć jak „nastolatek” i to wciąga. Nie myśli się wtedy o konsekwencjach – jest adrenalina, hormony buzują. I to prawda, że wtedy nie patrzy się na tą 2 osobę, tylko na siebie. Wręcz (teraz mi to przyszło na myśl) skoro kocha to powinna być szczęśliwa że facet taki jest w tej chwili.. cóż za różnica czy to szczęście, adrenalina daje mu nowa kobieta czy powiedzmy ekstremalne sporty? (Piszę to z sarkazmem – tez jestem kobietą). No ale tak jest. Ale tak jak napisał Mariusz wszystko pięknie ładnie w chwili „apogeum”, która zwykle mija po kilku miesiącach bo wtedy zwykle dopiero po lekkim ochłonięciu pojawia się pytanie co dalej? Zostawić rodzinę dla nowej „miłości” kiedy są dzieci i ogólnie ok..jak to w życiu lepiej lub gorzej.. ?? No nie bardzo. Zdecydowanie lepiej mieć jedno i drugie. Niż przewracać życie do góry nogami tym bardziej dla dzieci. No ale ciągnąć też nie bo to już zaczyna doskwierać. Kobiety popadają w depresję, a mężczyźni w alkoholizm albo seksoholizm.. ot by odreagować. Albo wracają do stałych partnerów i są milusi by odkupić winy.
Wiem, że tu panuje idealistyczne podejście do związków/małżeństw ale tak naprawdę niewiele jest z miłości przemyślanych.. albo z rozsądku, albo bo jedno kochało albo bo już czas… Taka prawda. Ale jak zdrada to głównie się o „miłość” rozbija – kocha nie kocha.. raczej to pytanie powinno się postawić przed ślubem.. ale wtedy wszyscy piękni i młodzi.. i ta miłość jedyna prawdziwa.

Powody nie maja znaczenia jak się nie podoba to się odchodzi. A czy ty chciałbyś zrozumieć czemu żona ciebie zdradziła. A ty nie spróbuj wciągać w poczucie winy osobę zdradzoną. Ciekawe co ty masz na sumieniu jeśli je w ogóle posiadasz. Normalna osoba nie zdradza a odchodzi. Egoista niewyewoluowane pół-zwierzę będzie zdradzało roznosząc smród na wszystkie strony.

Authority wiesz dlaczego taki nie odejdzie tylko ciagnie na 2 fronty? Bo nie chce palic za soba mostow bo w razie czego to zeby mial jeszcze do czego wrocic. Przykre to ale taki mysli tylko o sobie nie mysli o tym ze kogos smiertelnie rani. To dla niego sprawa drugorzedowa.Dla niego liczy sie tylko on. Zeby jemu bylo dobrze.