Kochać i zdradzać - nie mogę zrozumieć

Dla mnie nikt kto kocha nie zdradza,program "naprawczy" jest na chwile żebyś nie odeszła pózniej wrócą stare schematy...

Tego sie wlasnie boje:(

Kasiu on w domu ma wyprane,posprzątane i ugotowane jest mu tak dobrze,że nie widzi powodu dla którego należy to zmienić.
Jak ja to mowię w domu ma ciepło a ogień na mieście.
Nawet jeżeli czuje coś do tej drugiej kobiety to poczeka aż to Ty podejmiesz decyzje o rozwodzie,żeby on "biedny misio" mógł powiedzieć przecież Cię kocham to Ty nie chcesz wybaczyć mi błędu..tchórz i egoista.

Zrób sobie ćwiczenie - co, wg ciebie, jest twoim uczuciem do niego, a co jego do ciebie. Jak ty jemu okazujesz uczucia, a jak on?
Wydaje mi się, że bardzo go kochasz i chciałabyś usłyszeć coś takiego, co cię uspokoi, pozwoli wybaczyć, że to tylko taki mały błąd, a tak w ogóle wszystko jest po starem, sielanka. Nie szukałabyś potwierdzenia w słowach obcych ludzi, po prostu wiedziałabyś, że nic się nie stało, zbłądził, ale będzie dobrze, ale ty chyba tego nie czujesz.
Sama zauważyłaś, że się starałaś, a on nie i nagle okazuje się, że byłaś zbyt nudna, za mało interesująca, za mało ekscytująca, inna była atrakcyjniejsza, dlaczego?  Zastanów się czy mąż nie wykorzystuje twojego uczucia, by tak jak napisała: 

Zdrada to nie jest sama moment, kiedy ludzie to robią, jeszcze jest droga, która prowadzi do takiej sytuacji - kadził tamtej, a przed tobą wymyślał pewnie różne wymówki, by wszystko wyglądało "normalnie". Ile to trwało? Wtedy też tak mocno i szczerze cię kochał?

Nie wiem jak to jest w małżeństwie, ale mogę powiedzieć jak to wygląda z drugiej strony. Facet ma żonę, dzieci, realizuje się zawodowo, niby wszystko w porządku ale jednak zdradza. Dlaczego? Albo w taki sposób rozładowuje stres, albo podnosi własne ego albo po prostu zwyczajnie ładuje w ten sposób baterie do dalszego działania – w końcu to dostarcza mu adrenaliny, motylków i nie wiem czego jeszcze, co sprawia że zaczyna znów czuć się jak młody bóg.
Dlaczego więc się nie rozwiedzie? Pytanie, po co? Przecież dzieci są najważniejsze, to żeby miały matkę i ojca i jeden, stabilny dach nad głową. Przecież dla romansu nie ma sensu tego im zabierać, albo raczej sobie – wygody. Tak jak napisała Averyl – facet ma wszystko czego można chcieć – żonę w domu, która zaopiekuje się domem i dziećmi, przez co on ze spokojnym sumieniem będzie mógł się spełniać zawodowo, a że przy tym jakiś romansik, no przecież można to jakoś wybaczyć czy wytłumaczyć… On nie traktuje tego jako zdradę, brak szacunku czy miłości… on podchodzi do tego czysto egoistycznie.On tylko zaspakaja swoje jakieś braki, potrzeby, podczas gdy żonie teoretycznie żadna krzywda się nie dzieje. Przecież wraca, zajmuje się dziećmi, przynajmniej na tyle na ile może, dla żony też stara się być miły itd. Do tego ma więcej energii. Niby wszyscy są szczęśliwi...
Dramat zaczyna się dopiero wtedy, kiedy romans wychodzi na jaw, wtedy zaczyna się bicie w piersi i przepraszanie… w końcu grunt się pali pod nogami… a było tak dobrze. Co taki delikwent wybierze? Wiadomo, sprawdzoną na wszystkich płaszczyznach żonę, niż niepewną kochankę. I będzie szedł w zaparte aż żona przyjmie misia. Czy tym samym odrobi lekcje i już nigdy więcej zdrady się nie dopuści? Śmiem wątpić. W znanym mi przypadku facet po 2 latach nie miał żadnych skrupułów by znów zacząć zdradzać. Rozwód jednak nie wchodzi w grę, bo nie zafunduje on takiej tragedii swoim dzieciom i nie będzie rozbijał im rodziny... Taki wspaniały z niego ojciec… a mąż?
Tyle ma w sobie miłości, że i dla żony i dla kochanki starczy, po co robić z tego jakiś dramat?? (oczywiście to sarkazm).

Dzdzownick, z checia przybilabym ci piatke. Ludzie przysiegaja sobie wiernosc, ale nie jedynie wiernosc.
I popelniaja bledy.

Dlaczego mozna wybaczyc jezeli maz/zona przepusci rodzinne oszczednosci,  wpadnie w nalog, straci prace z wlasnej glupoty - i cala mase innych rzeczy, a romansu wybaczyc nie mozna? Ludzie szukaja tego, czego im brakuje - rozwala mnie argument, ze w domu ma wyprane i posprzatane a na miescie szuka rozrywki...

No przeciez O TO CHODZI! Zona to nie sprzataczka! Malo ktory facet wymaga takiego porzadku w domu jak (czasem obsesyjnie) utrzymuja kobiety. 80% kobiet jakie znam katuje sie sprzataniem z wlasnej woli.

A moze wlasnie o to chodzi, by czasem miec w dupie czy firanki sa snieznobiale a w katach nie ma kurzu a zachowac sily i energie dla siebie?

Naprawde ktos uwaza, ze warto byc wiernym dla uprasowanych koszul? ..

Autorko -zastanow sie kiedy ostatnio widzialas w mezu swojego kochanka? Kiedy ostatnio go pozadalas? Pamietasz jeszcze to uczucie sprzed slubu? Kiedy pol godziny wybieralas sukienke zeby mu sie podobac? Pamietasz jak wygladal wasz seks wtedy? Co sie zmienilo po slubie, ze przestalas w nim to dostrzegac?

Ja naprawde poswiecilam dla mojego meza duzo. Przeprowdzilam sie, zmienilam cale otoczenie, zostawilam rodzine, przyjaciol, zmienilam prace - nie bede sie rozpisywac bo nie jest to tematem tego watku.

Wszystko dla niego - byl to oczywiscie MOJ wybor, jednakowoz chce zwrocic uwage, ze naprawde nie moze mi zarzucic braku poswiecen.

Wiedzial od poczatku, ze wiernosc jest dla mnie sprawa bezdyskusyjna. Ze brzydze sie klamstwem, ze wybacze wiele, ale nie klamstwo.

Jesli sie nie podoboba - mozna sobie zmienic na lepszy model - po co oszukiwac.

Dla adrenaliny - mozna skoczyc na banji, pograc w szachy - mozna sie inaczej rozerwac.

Jak to jest oszukiwac?

jedno nie wyklucza drugiego. Mozna kochac, mozna zdradzic. Wybaczyc tez jak najbardziej mozna. Wszystko kwestia priorytetow i podejscia oraz tego, co laczy ludzi. Jesli te wiezi sa powierzchowne to zdrada postrzegana jest jak koniec swiata i koniec zwiazku.
edit: w sumie podzielam opinie dzdzownicka i Iceni. Ludzie wynosza wiernosc na piedestal, jakby poza nia nie liczylo sie w zwiazku nic wiecej.

Dżdżownick - w sferze intymnej tak na dobrą sprawę to nikogo nie interesują statystki, czy mądre ogólne prawdy. Masz rację, że każdy kto odczuwa popęd, może to zrobić, sam seks nie jest jednoznaczny z miłością. Tak globalnie to wszystko prawda, ale w związku jesteś z konkretnym człowiekiem, wiem, że Kasia-Kicia napisała ogólnie i taką dostała odpowiedź od ciebie.
Ja przeczytałam głos kobiety, która chce się okłamywać, chce wierzyć w miłość męża, chociaż wewnątrz siebie tak tego nie czuje (stąd te jej rozterki).

A co do wierności małżeńskiej - w przysiędze małżeńskiej chyba na początku jest miłość. Gdy byłam dzieckiem, a moi rodzice się kłócili to sobie myślałam, czemu się nie rozejdą, jeśli się nie kochają, a moja matka uważała, że "co bóg złączył, niech człowiek nie waży się rozłączyć" .
Nie, nie doradzam wszystkim, by stawiali na piedestale wierność małżeńską, chociaż uważam, że jeśli respektuje się pierwszy pkt przysięgi małżeńskiej - miłość, to nie generuję się problemów z wiernością, z trwaniem do grobowej deski, itd.
Uważam, że człowiek powinien być w zgodzie ze sobą samym, jeśli jest ci źle ze świadomością, że mąż bzyka na boku, to nie ma co wmawiać w siebie, że rodzina najważniejsza.

Może właśnie dlatego o czym pisze Iceni:

Kasia tak się poświęciłaś, a on ci rogi przyprawił. Może za mało się poświęciłaś? Chociaż jak już tak się poświęcasz, to może warto i dla jego zdrady się poświęcić i mu wybaczyć?

Ktoś mi wytłumaczy czy o tym poświęceniu mówią matki dziewczynom przed ślubem? Poświęcamy własne nazwisko rodowe, potem karierę, bo jego ważniejsza, potem swoje ciało, bo rodzimy dzieci. Potem poświęcamy przyjaciół, bo on nie lubi naszej przyjaciółki a i tak dalej walą nas po rogach. Może trzeba coś jeszcze poświęcić?

Nie możesz tego pojąć Kasiu ponieważ nie czytasz/słuchasz odpowiedzi ludzi, którzy myślą inaczej. Właściwie na co ci to pojmowanie? Dżdżownik ci to bardzo przystępnie wyjaśnił, a i tak nie pojelas;). Widocznie twój maz umie oddzielić sex od miłości, pytanie czy ty umiesz to zaakceptować? Jeśli nie to musisz odejść. Tak wiem, to jest niesprawiedliwe- on nasyfil- ty musisz posprzątać. Ale ty to robisz dla siebie, dla swojej przyszłości, dla swojego dobra, dla swojego życia. Nie wszyscy wyznajemy te same wartości, niektórzy poznają swoją naturę dopiero w "akcji".

....

A ja jestem kobietą, która zdradziła - zresztą mój wątek także jest na forum.

Pytałaś, dlaczego ludzie kochają i zdradzają. Wiesz, jaka jest odpowiedź - NIE WIEM.

Bo ona nie istnieje. Przynajmniej jedna odpowiedź. Zdradzają dla sportu - przypadek beznadziejny. Z nudów. Dla dreszczyku emocji.

Ja absolutnie nie zaliczam się do takich osób, a mimo to oszukałam i zdradziłam. Sama będąc wcześniej oszukiwaną i wiedząc, jak to boli.

Uważam, że zdrada niejedno ma imię... Kobiety zdradzają, bo czują pustkę, brak emocjonalny. Faceci częściej z pożądania. Ale to tylko moja hipoteza. Za to na pewno jest znakiem, że coś złego dzieje się w związku. Co takiego? Na to musisz już sobie sama odpowiedzieć.
Nie wierzę, że zdrada = brak miłości. To bzdura. Często zapominamy, jak cenną osobę mamy obok. Pojawia się rutyna, frustracja, przyzwyczajamy się do tego, co dobre - a płaczemy za tym dopiero, kiedy to znika.

I to chyba jest odpowiedź. Nie doceniamy tego, co druga osoba nam daje! Swojego czasu, serca, poświęcenia, uśmiechu, czułości, wsparcia. Nie widzimy tego, jak się stara, bo przecież TO TAKIE NORMALNE. To zawsze było, więc tego nie dostrzegamy.

A jednak ludzie wybaczają zdradę. Błędy. Bo miłość jest silniejsza. I ja w to wierzę. Nie można sądzić człowieka po tym, jakie błędy popełnia, ale po tym, czy potrafi się podnieść, zrozumieć i więcej ich nie popełniać.

To tyle. Nie jestem może dobrym doradcą, bo sama mam sporo za uszami. Ale starałam się pokazać Ci pewne rzeczy z perspektywy zdradzającej/zdradzającego. Oczywiście, tak jak wspomniałam - nie ma jednej recepty, jednej odpowiedzi, jednego rozwiązania. Bo inne są powody, inna jest miłość, inna więź, inne wspólne przejścia.... Mam jednak nadzieję, że to, co napisałam, choć trochę Ci pomoże...

Pozdrawiam!

"Sama parę lat temu zdradziłam mimo miłości"

Nie! Nie można kochać i zdradzać, kochać i zabijać, takie uczucia wzajemnie się wykluczają! Na pewno popełniłaś błąd w zdefiniowaniu miłości dlatego zdradziłaś. Miłość jest patentem,100% zabezpieczeniem przed zdradą. Ja kocham pewną osobę i właściwie inne kobiety wywołują u mnie całkowitą obojętność, prawie odrazę, myślę tylko o niej, non stop. Taka blokada na inne kobiety trwa zapewne tak długo jak długo kogoś kochamy i być może nawet gdy przestaniemy jest jeszcze okres karencji długo potem. Nie manipulujcie szkodliwie pojęciami zwłaszcza takimi jak miłość!

Przypisujecie zdradzie jakieś cudne czynniki. Tak jakbyście na swoje zdrady nie mieli kompletnie wpływu. Zdrady same się zrobiły? Nieświadomy proces? Przyczyny zdrady to przyczyny. I nic więcej. Cała zdrada, przyzwolenie na zdradę jest do bólu świadome. Rozmycie odpowiedzialności za siebie, swoje decyzje i emocje.

Apologises, a nie wydaje ci się, że osoby zdradzające, które wypowiedziały się w tym wątku są świadome przyczyn i przebiegu zdarzeń, ale są nieświadome procesów obronnych, które teraz chronią ich przed konsekwencjami zdrady?
Bo co teraz mają powiedzieć, że związek, miłość, lojalność i uczciwość okazały się być dla nich bez wartości? Kto chce o sobie myśleć, że jest fałszywy, nieuczciwy i nielojalny a w związek z nim nie warto wchodzić, żeby nie cierpieć w przyszłości? Łatwiej uznać, że tamto (zdrada), to nie byłem prawdziwy JA, że to tylko głupi błąd, który się nie powtórzy. Wówczas łatwiej jest patrzeć w lustro.

Kasia-Kicia, jestem z tej grupy, która uważa, że nie można kochać i zdradzać. Być może to kwestia definicji miłości, jak wspomniał Mariusz powyżej. W mojej definicji miłości nie mieści się "zapominanie" o partnerze i jego emocjach. Jeśli partner zdradza posiadając wiedzę, że zdrada dotknie i zaboli osobę, z którą jest w związku, to znaczy, że nie liczy się z jej uczuciami i nie dba o nią. To żadna miłość według mnie.

Oczywiście, że tak Summerko. Pomijam jak podobne nastawienie odbierają ich zdradzeni partnerzy, choć to właśnie ci zdradzeni szukają odpowiedzi i ratunku pytając o miłość i zdradę.  Sami zdradzający tworzą sobie złudny system i nie radzą w ten sposób ze swoim życiem. Inaczej tworzą sobie następne problemy.

Taka blokada to sim lock:)

Kontrolowania emocji można się nauczyć - jednak większość ludzi nie bije ani nie zabija innych ze stresu czy euforii.
A jedynie w naprawdę skrajnych wypadkach.

Zdrada to wybór i w zdecydowanej większości wypadków jest to długi proces.
Również alkohol nie jest dla mnie usprawiedliwieniem zdrady - bo jeśli wiesz, że nie panujesz nad sobą po alkoholu - to NIE PIJ.

Ja też przychylam się do poglądu, że jeśli ktoś obiecał wierność a zdradził, to nie ma tam miejsca na miłość. Jest może przywiązanie, jest strach przed zmianami i utratą wygodnego życia, ale nie miłość. Miłość wyklucza ranienie drugiego człowieka.

Ja bym się zastanawiała.

Mogłabym jeszcze zrozumieć obronę - ale w obronie też nie trzeba atakować.
Ale pobicie, gdzie ktoś byłby stroną aktywną?
Sorry, ale na poważnie bym się zastanowiła.

Iceni, panowanie nad swoimi decyzjami czy czynami to dojrzałość, dorosłość, odpowiedzialność. Kto nie panuje nad sobą ma poważny problem,  który może być wyjaśnieniem jakiegoś zdarzenia. Ot choćby pyskówki ze złośliwym sąsiadem. Ale nie usprawiedliwieniem.
Zdrada nie przebiega w pięć minut. To nie przekleństwo wypowiedziane w chwili wzburzenia. Trochę trwa proces zdrady, czy przez zemstę, zauroczenie, jakieś problemy emocjonalne, nieraz toksyczny związek, zaburzenia. Zdrowy emocjonalnie człowiek nie wychodzi z domu by w chwili napięcia, trudności ulżyć emocjom , zaliczyć seks. Tak robi ktoś kto nie radzi sobie dłuższy czas z emocjami. W tym nieradzeniu tkwi diabeł. Masz dwie wypowiedzi, jedna po drugiej, gdzie pisze jedna osoba z leczonymi zaburzeniami. Historii drugiej osoby nie znam. Trochę siedzę w tej tematyce i zawsze jest powód zdrady, zawsze jest sprytna racjonalizacja własnych grzeszków. I zawsze zdrada starannie ukryta, bardzo świadomie, przynajmniej dopóki nie dowie poczucie winy lub zdradzony się nie połapie. Absolutnie nic nie dzieje się bez przyczyny. Nawet w zdradach w chwili emocji, na skraju braku poczytalności jest poważna przyczyna.  Np partner przemocowiec. Bardzo rzadko bezpośrednio po takiej zdradzie  następuje rozwiązanie przyczyny zdrady, czyli np odejście od przemocowca. Zamiast tego jest racjonalizacja zdrady, a problem zostaje. Dlatego zwróciłem uwagę na szkodliwość takich tłumaczeń właśnie dla samych zdrajców. Przyczyny są nieraz koszmarne i jak najbardziej zdradę rozumiem. Nie znam natomiast zdrady w emocjach bez powodu by ktoś ją szczerze określił "nie wiem jak to się stało" . To bajka dla zdradzonych lub by zagłuszyć sumienie, nie rozwiązać swoich problemów.

Samo pożądanie rozwija się poza świadomością i tylko ludzie naprawdę rozsądni są w stanie to kontrolować.
Kobiety które były kochankami,"same nie wiedzą jak to się stało" twierdziły: "wtedy się nie myśli o tym,że się kogoś krzywdzi"

Przyglądam się tej dyskusji od jakiegoś czasu, a to dlatego że sama ostatnio usłyszałam to magiczne zdanie: Zdradziłem ale kocham i jeśli Ty kochasz na prawdę to wybaczysz ( W wolnym tłumaczeniu: mam Cie w dupie i zdradzam ale Ty jako niedoszła matka Teresa powinnaś mi wybaczyć, no bo kto się mną teraz zaopiekuje?)

Myślę że warto byłoby rozważyć zdradę w dwóch opcjach:
1. jednorazowy wybryk, na szybko w amoku w nerwach pod wpływem itd
2. zaplanowany proces z kłamstwami prosto w oczy i tajniaczeniem na miarę szpiega z krainy deszczowców

Ad 1. Jednorazowa zdrada, według niektórych możliwa do wybaczenia. Przyczyny: popęd, odegranie się na partnerze, mocna nietrzeźwość umysłu.
- Mimo wszelkich mych starań nie potrafię zrozumieć zdrady w wyniku popędu bo gdyby nawet stał przy mnie Robert Downey Jr a ja byłabym w związku to nie poszłabym w przysłowiowe tango. Dlaczego? bo nie jestem 3 letnim dzieckiem które nie potrafi kontrolować swoich popędów. Na tym polega dorosłość na kontrolowaniu swoich zachcianek i odpowiedzialności za dobro i uczciwość wobec drugiego człowieka. Jesli musisz się zaspokoić to przy odrobinie chęci, internetu i jednej ręki dasz sobie radę, bez konieczności angażowania do tego osób trzecich.
-Odegranie się na partnerze to już w ogóle zabawa w stylu piaskownicy, i działanie na zasadzie na złość mamie odmrożę sobie uszy. Przekracza wszelkie szczyty głupoty i tłumaczenie zdrady w ten sposób to zwyczajna fikcja - próba uspokojenia swojego sumienia przez zdradzającego. 
- nietrzeźwość umysłu, nie wiem nie byłam nigdy w takim stanie w którym nie kontrolowałam zupełnie swojego zachowania, zawsze zachowywałam choć odrobinę świadomości. Jeśli istnieje faktycznie taki stan w którym zupełnie się nie kontrolujemy nie tracąc przytomności to i tak nikt nam na siłę do gardła nie wlewał. Samej osobiście wydaje mi się że ten typ zdrady jako jedyny byłabym wstanie wybaczyć, ale tylko gdy partner przyznałby się sam do winy, żałował i obiecywał poprawę.

Ad 2. Niewybaczalne skurwysyństwo. Stworzenie planu, zainicjowanie spotkań i kłamstwo prosto w oczy - czy można w ogóle użyć w takiej sytuacji słowa miłość? Nie. Miłość to akceptacja swojego partnera we wszystkich wymiarach i poczucie że zaspokaja on nas w każdej sferze uczuciowej, intelektualnej i seksualnej. Jeśli ta ostatnia nie do końca nam odpowiada to sory ale mylimy miłość z przyjaźnią i albo schodzimy na niższy poziom znajomości albo zupełnie ją kończymy. Krzywdzenie z premedytacją jest najgorszą z możliwych form zdrady. Jak mało musimy znaczyć dla człowieka który wielokrotnie nas oszukiwał, kłamał bez minimalnego grymasu na twarzy tylko po to aby dać upust swoim popędom? Stanowimy dla niego jedynie zaspokajacz innych potrzeb i to na tyle "tępy" (w mniemaniu zdradzającego) że nie zauważamy jego oszustw. Może to i moja naiwna wiara w coś co potocznie nazywa się prawdziwą miłością ale wyobrażam sobie że gdy trafi się na tą odpowiednią osobę dla siebie, gdy pojawi się ten "klik" to obie strony stanowią dla siebie zaspokojenie wszystkich sfer i żadnej z nich nie przechodzi przez głowę nawet myśl o tym że mogłaby zdradzić swoją ukochaną/nego.

Wszystkie te wypociny są jedynie moim zdaniem na temat tu poruszany, może się mylę może nie dostrzegam jakiś istotnych kwestii. W związku z tym chętnie poczytam co wy o tym sądzicie bo może to ja żyje w jakiejś cholernej nieświadomości i powinnam dziękować Bogu że zesłał mi takiego wspaniałego partnera. Tak więc pobiegnę przeprosić go że mnie zdradził, upokorzył i z miłością w sercu wybaczę mu wszystkie jego przewinienia z nadzieją że nie przytarga mi jakiś chorób wenerycznych do chałupy.

Z racji tego, ze koleguje się w większości z facetami, to zdarzylo mi się na stopie towarzyskiej poznac paru takich fraglesow, którzy zdradzali swoje zony/ partnerki. I wierzcie mi, bez wyjątku, byli to mezczyzni może i czarujący, może i elokwentni, może i interesujący, ale laczyla ich jedna cecha wspolna: niebotyczny egoizm. Oni bardzo kochali, tylko, ze problem był w tym, ze tylko SIEBIE SAMYCH.

W domu była zonka co gotowala, ogarniala dzieci, zapewniala spokoj i stabilizacje- taki robot wielofunkcyjny- a w pracy, w delegacji, na miescie był robot erotyczny, dostarczający wrazen.

Zdrada jest absolutnym zaprzeczeniem milosci. Jak można twierdzic, ze się kocha i SWIADOMIE krzywdzić druga osobe? Jak można twierdzic, ze się kocha i okazywać totalny brak szacunku? Jeżeli kochasz druga polowke i macie problemy, to w milosci nad nimi pracujecie, razem. Przynajmniej ja to tak widze.

adiaphora, masz rację

tylko na swing czy związek otwarty, bądź związek poliamoryczny obie lub wszystkie strony muszą się umówić.

bo nawet wśród swingersow istnieje pojęcie zdrady. zdrada to coś , co robi się w ukryciu, za plecami partnera,kiedy łamie się zawarte porozumienie bądź układ.

Adiaphora, ale jak swingują czy maja związek otwarty, to OBOJE się na to zgodzili. Tam nie ma kłamstw, uciekania od problemów w majty innej pani, braku szacunku.

Problem nie jest w seksie, ale w NIEUCZCIWOSCI.

ok, ale są zdrady i zdrady. Jakiś jednorazowy skok w bok o którym nie należy mówić bo był bez znaczenia a regularny romans, który budzi podejrzenia bo angażuje emocjonalnie, co zawsze widać,  to rożnica.  I rzeczywiście, w tej sytuacji udawanie, że jest ok i wypieranie się gdy druga strona wprost pyta, czy masz kogoś, jest niefajnym kłamstwem, które nie ma sensu. Tu trzeba po prostu postawić sprawę jasno - tak, mam romans, bo...
I wyjaśnić powody. Bo powody zawsze są nie byle jakie.
W przypadku jakiegoś jednorazowego wyskoku, nie ma tematu. Bo po co? Czlowiek zrobił błąd, trudno, chwila słabości. Niech teraz sam się upora z tym balastem, jeśli jakiś dla niego stanowi i nie obciąża partnera. Taka zdrada nic nie zmienia w zwiazku, bo jest dalej tak samo, jak było, czyli wspaniale. Ludzie są ze sobą szczęśliwi i sie kochają. Nie ma sensu burzyć tego stanu z powodu bzdury.
Romans, zupełnie inny kaliber, to nie takie hop siup, chwila, moment, było, minęło... To jest stan ciągły i tu trzeba logistyki i lawirowania oraz premedytacji, aby ten stan utrzymać i aby się nie wydało. Czyli podwojne życie na krótszą lub dłuższą metę, a więc codzienne oszukiwanie partnera i kłamstwa w żywe oczy. I to jest trudniej wybaczyć. I to by mnie też wqrwiło, gdyby mi facet tak działał. Wolałabym, żeby powiedział jak sytuacja wygląda, czy to coś waznego dla niego, ważniejszego niż my, czy chce się rozstac, czy przeciwnie - pomylił się co do romansu, wydawało mu się, że to coś poważnego... No, rozmowy trzeba w takiej sytuacji. Bo taki romans świadczy o kryzysie w zwiazku, o oddaleniu się od siebie ludzi, o deficycie jakichś potrzeb, uczuć... Ludzie dojrzali o tym rozmawiają, po prostu. Co czują, co im leży na sercu. Dziecinne udawanie i zaprzeczanie, że wszystko jest ok, jest infantylne i niedojrzałe.

ano, mi tez.
wolalam powiedziec partnerowi, ze brakuje mi seksu i ze moge go poszukac poza zwiąZkiem niz zdradzac

nigdy tez nie zdarzył mi sie jednorazowy wyskok w chwili slabosci, mimo ze nie mialam seksu przez ponad 7 lat.

Dla mnie nie ma różnicy. Kłamstwo to kłamstwo. Nie będzie ładniejsze i bardziej akceptowalne, jeśli będzie dotyczyło czegoś, co rzekomo jest mniejszej wagi. Chociaż oczywiście nie generalizuję tutaj, bo są ludzie, którzy woleliby nie wiedzieć o jednorazowym wyskoku. Jednak są też tacy, którzy chcieliby wiedzieć. Myślę, że w tym względzie trzeba poznać zdanie partnera i nie projektować na niego własnych preferencji. Ja z moim wyjaśniłam sobie tę kwestię bardzo jasno, żeby potem nie było tłumaczenia, że "on czegoś nie wiedział", "on myślał, że...", "jemu się wydawało" itp. Nie ma tłumaczeń, nie ma usprawiedliwień, własne błędy bierze się na klatę. Tylko wtedy nadal mogę szanować mężczyznę i chcieć to z nim naprawiać. Szacunek do mnie i szczerość to absolutna podstawa.

Co do wybryku, to pełna zgoda. Tylko tak jak napisałam - zatajanie to już nie wybryk, a w pełni świadome i zamierzone działanie z premedytacją. Także nie chodziło mi o to, że nie widzę różnicy między romansem a jednorazowym skokiem w bok. Chodzi o to, że nie widzę różnicy między kłamstwami i zatajaniem prawdy w obu tych przypadkach. Dziwię się jedynie, że niektóre kobiety nie zauważają, że facet ma romans. Wiadomo, można argumentować, że ktoś dobrze się kryje, ale nie przekonuje mnie to. O ile mężczyzna nie jest psychopatą (przy czym mówię o prawdziwym psychopacie, a nie o szafowaniu tym pojęciem), to nie wiem jak można przeoczyć tyle sygnałów, że coś jest nie tak.

Nie wiem jak musialabym byc pod wplywem jakiś substancji by usprawiedliwić przypadkowa zdrade. Na serio, człowiek roznie się czuje- czasem smutno, czasem zaniedbany, czasem chce motylkow- ale co z tym zrobi to kwestia jego wlasnej woli. Jak bylam z eks mezem, to czułam się fatalnie, a wkolo siebie mialam wielu kolegow i kilku przyjaciol- przystojnych, milych gości. Mimo tego co czułam, nie wpadłam "przypadkowo" zademu w ramiona. To, ze mój były maz był wieprzem, nie dawalo mi białej karty by zachowywać się niehonorowo.

Zdrada, czy to jest jednonocny wyskok czy romans trwający miesiącami, jest dla mnie ohydnym zachowaniem. Bo potwierdza najgorsze cechy charakteru jakie ktoś może mieć: egoizm, niedojrzalosc, tchórzostwo. Jeżeli ktoś ma problem w malzenstwie i kocha zone, to powinien rozmawiać z nia i problemy rozwiazywac, a nie jak maly chłopczyk, uciekać za szope i sciagac majty z jakiejś pannicy, bo tak fajniej, przyjemniej i luzacko.