Dziewczyna w ciąży wyjechała do rodziny - czy to koniec?

Elle, pewnie będzie, bo inaczej obraz rzeczywistości nie taki jak pan sobie zyczy

Zakochales się? Jezu, nich się uśmieje w ten piękny majowy wieczor.

Facet, masz potrzebe kogos kontrolować by samemu czuc się lepiej. Dorosle kobiety przeswietlaja Cie rentgenem i w mig mogą powiedzieć, ze miekka faja jesteś, to rzuciles się na niekumata nastolatke. Dziecko w gratisie by ja kompletnie upupić. A tu zajawka, bo ona kopie i nie chce wpasować się w tory myslenia Jasnie Pana

Czemu? Z całym szacunkiem Cyngli, ale dziwi mnie, że w ogóle zadałaś to pytanie.

Brak chęci-> brak ambicji -> brak szkoły/pracy->brak pieniędzy-> zero niezależności.
Facet już wypierdziela ją z domu i tym samym daje do zrozumienia, że to on ma tu do gadania, bo to jego, a ona nie ma nic. Dziewczyna zwija manatki do rodziców, no bo gdzie? Podjęła decyzję o sprowadzeniu dziecka na świat bez żadnego planu na życie, nie mając nic. No bo jej się nie chciało. Siedzi z tyłkiem w domu i nawet za prowadzenie domu nie chce jej się wziąć odpowiedzialności. To coś chyba nie tak? Dziewczyna już histeryzuje, bo jest niepewna swojej sytuacji i w sumie się nie dziwię.
Załóżmy że autor czego nie życzę po 20 latach ją zostawi, myślisz że coś go ona obchodzić będzie jak dziecko będzie dorosłe? A jeśli coś pójdzie nie tak i będzie musiała odejść z małym dzieckiem to dokąd i z czego? Nie mówię o tym, że z papierkiem byłaby lepszą matką, ale byt też trzeba zapewnić, z resztą żyje się łatwiej i czuje się lepiej jak się coś w życiu robi, a jej się nie chce i wymagania z kosmosu ma. Zero stabilności, ani finansowej ani emocjonalnej. Też nie jestem taka żeby mówić, że to zły pomysł, bo dziecko urodzi się i tak, ale niestety to się wiąże z tym że do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć i za pewne rzeczy wziąć odpowiedzialność.
Więc wybacz bardzo ale to co oni dwoje odwalają to godne pochwały akurat nie jest.

Gadasz bzdury. Miliony ludzi nie mają skończonej szkoły, a pracują i radzą sobie świetnie.
Dziewczyna jest młoda, odchowa dziecko i JEŚLI zechce, pójdzie do pracy. Bo ma WYBÓR, nie obowiązek, a jej partner to akceptuje.
Proste.

P.S Twój styl życia Tobie odpowiada - komuś innemu już nie musi.
Ale zgodzę się, że jeśli się nie ogarnie, a związek się rozpadnie, to będzie jej ciężko stanąć na nogi. Co nie zmienia faktu, że to dalej jej wybór i jej życie...

Nie chcę być wredna, ale serio - nie pojmuję, OŚWIEĆ MNIE.
Skoro zakochanie jest wypadkową: fizyczności, osobowości/charakteru i fascynacji (=ktoś mi imponuje), to czym może zaimponować 18-latka ??
Serio pytam.

Czasem uderzają do mnie 21 chłopcy i jakbym nie próbowała się sama ze sobą 'nagiąć', pomimo że są..no, śliczni i super zbudowani, to jak pomyślę że mielibyśmy rozmawiać właśnie o tym co tam na studiach, jak poszły egzamy, albo gdzie było w weekend pite czy ogólnie tematy, które mam przerobione średnio 10 lat temu, to by  mi - jak ja to mówię - "nie stanął", jeśli wiesz co mam na myśli.
Po prostu kurna jak z młodszym bratem..

I teraz, analogicznie, o czym dorosły facet rozmawia z 18 latka? (bo skoro teraz ma 19, to zakładam, że poznałeś ją "trochę" wcześniej).
Potrafisz odpowiedzieć SZCZERZE, czy znowu zasłonisz się jakimiś ogólnikami o "miłości" ?

Zakochales się? Jezu, nich się uśmieje w ten piękny majowy wieczor.

Facet, masz potrzebe kogos kontrolować by samemu czuc się lepiej. Dorosle kobiety przeswietlaja Cie rentgenem i w mig mogą powiedzieć, ze miekka faja jesteś, to rzuciles się na niekumata nastolatke. Dziecko w gratisie by ja kompletnie upupić. A tu zajawka, bo ona kopie i nie chce wpasować się w tory myslenia Jasnie Pana

Gadasz bzdury. Miliony ludzi nie mają skończonej szkoły, a pracują i radzą sobie świetnie.
Dziewczyna jest młoda, odchowa dziecko i JEŚLI zechce, pójdzie do pracy. Bo ma WYBÓR, nie obowiązek, a jej partner to akceptuje.
Proste.

P.S Twój styl życia Tobie odpowiada - komuś innemu już nie musi.
Ale zgodzę się, że jeśli się nie ogarnie, a związek się rozpadnie, to będzie jej ciężko stanąć na nogi. Co nie zmienia faktu, że to dalej jej wybór i jej życie...

Chyba już całkiem Ci się coś pomyliło.... W swoim pierwszym poście napisałeś, że się psuło i że poinformowała Cię smsem, że wraca do rodziców. Mam rację? Wiec nie gadaj głupot, że odeszła bo na nią nakrzyczałeś. I w tradycyjnym modelu rodziny nie ma nic niewłaściwego jeżeli członkowie tej rodziny są szczęśliwi, u Was tylko Ty jesteś szczęśliwy, ale oczywiście próbujesz wszystkich, a zwłaszcza siebie przekonać, że ona też tego chce tylko się przestraszyła bo podniosłeś głos. Przeczytaj kilka razy jakie bzdury piszesz to może do Ciebie dotrze, że ona jest nieszczęśliwa w Twoim modelu rodziny. I teraz jest między wami super bo...? Bo ona jest u rodziców, a z Tobą spotyka się doraźnie. Uwierz mi jak wróci daje wam kilka tygodni do miesięcy, aż się posypie. I trafiłeś na grupę ludzi, którzy nie podzielają Twoich poglądów więc nie obrażaj się za to, że ktoś myśli inaczej niż Ty. Swoją postawą i brakiem umiejętności przyjmowania krytyki udowodniłeś tylko tyle, że ona do Ciebie mówiła, a Ty robiłeś sobie z tego tyle samo co teraz z obiektywnych komentarzy ludzi z zewnątrz, którzy oceniają sytuację na chłodno.

Kurcze facet... W Twoim wieku to można już czegoś wymagać... Wiesz, sama jestem w ciąży i wiem, że naprawdę jest to dla większości kobiet bardzo trudny czas,  dodając burze hormonów... Moim zdaniem nie masz prawa grzebać w jej tel, do tego ona ma dopiero 19l!  Dojrzeje,  uwierz ze jak dziecko się urodzi (z pierwszym dzieckiem tez byłam w ciąży w wieku 19l) to zmieni się i jej nastawienie i zachowanie :-D

bohseonkelz32.1917 napisał/a:

Cyngli napisał/a:

Gadasz bzdury. Miliony ludzi nie mają skończonej szkoły, a pracują i radzą sobie świetnie.
Dziewczyna jest młoda, odchowa dziecko i JEŚLI zechce, pójdzie do pracy. Bo ma WYBÓR, nie obowiązek, a jej partner to akceptuje.
Proste.

P.S Twój styl życia Tobie odpowiada - komuś innemu już nie musi.
Ale zgodzę się, że jeśli się nie ogarnie, a związek się rozpadnie, to będzie jej ciężko stanąć na nogi. Co nie zmienia faktu, że to dalej jej wybór i jej życie...

A gdzie ja tu truje o wykształcenie. Tak masz rację i bez tego sobie pracę znajdzie. Mi chodzi o to że ona na to nie ma chęci. Ani na pracę, ani na prowadzenie domu. Zero odpowiedzialności za siebie, a tu dochodzi jeszcze odpowiedzialność za kogoś ( dziecko ) . dla mnie- jeśli mogę mieć własne zdanie oczywiście- to masakra i tyle.
Nie chcę uogólnieniać, ale jak większość pewnie zasłoni się brakiem czasu, no bo dziecko.

Ale mówilam- nie mój wóz

Nie ma chęci, bo ma dopiero 19 lat i jeszcze nie wie, czego chce od życia.

Ja chyba dziwna jestem, bo nie rozumiem, jaki sens ma siedzenie na dupie, jak się nie wie, co się chce robić - nie lepiej zacząć próbować? Niby jak ona ma się zorientować, jakie jest jej życiowe powołanie, jeśli póki co nie robi niczego w tym kierunku? Albo jest się odpowiedzialną przyszłą matką i się bierze dupę w troki, bo dziecko w drodze i czas najwyższy dorosnąć - albo się chowa głowę pod maminą spódnicę i liczy się, że sytuacja rozejdzie się po kościach lub ktoś palcem pokaże, co robić należy.

To nie tak, że potępiam 19letnie matki. Przeciwnie, jedna z takich matek, to moja dobra koleżanka - i mam do niej wyłącznie szacunek. Bo dziewczyna się ogarnęła (zresztą tatuś też stanął na wysokości zadania), poszła do szkoły policealnej, zdobyła zawód, zaczęła pracę, dziś mebluje kupione niedawno mieszkanie - którego nie sprezentował rodzinie małżonek, a na które wspólnie pracują.

Nie rozumiem też, dlaczego Autor się tu zarzeka, że dziewczyna ma mnóstwo czasu na rozkminianie własnego przeznaczenia, bo on i ją i dziecko z chcęcią utrzyma i obiecuje, że rzucać nie będzie. Jakby to załatwiało wszystko, a nie tylko jedną z możliwości. A pomyślałeś, Autorze, co będzie, jak zachorujesz? Jak ulegniesz wypadkowi i zostaniesz kaleką? Jak umrzesz niespodziewanie? Kto wtedy utrzyma twoją kobietę i dziecko - a może i ciebie na dokładkę? Przecież różne sytuacje się w życiu zdarzają, a odpowiedzialny, dorosły mężczyzna powinien sobie z tego zdawać sprawę. Wniosek, że tobie któregoś z tych elementów brakuje.

Żeby była jasność - moim zdaniem tu nie o wykształcenie chodzi i nawet nie o pracę. Pewnie faktycznie 19latka z maturą lub bez i w dodatku w ciąży ze znalezieniem pracy mogłaby mieć trudność. Dźwigać towarów ani pakować na nocną zmianę przecież nie będzie. Chodzi o zupełny brak planu obojga i "jakoś-to-będziejstwo". Zupełnie inaczej by to wyglądało, gdyby dziewczyna powiedziała jasno - do porodu i jakiś czas po (niech to będzie nawet rok) siedzę, opiekuję się domem i dzieckiem. A potem nauka/praca. Choć i z małym dzieckiem można się uczyć - po maturze to już nie jest całodniowa szkoła, można choćby rozejrzeć się za nauką zaoczną. Widywałam, że zdeterminowane, młode mamy, jak trzeba było, to na uczelnię zasówały z dzieciakiem, wózkiem i pieluchami. Zdeterminowane - to jest słowo klucz.

Mi się wydaje, że dziewczynę cała sytuacja najzwyczajniej w świecie - i w zupełnie zrozumiały sposób - przerosła. Wyobrażała sobie sielankę jak z obrazka: facet będzie wokół niej skakał, bo przecież trzeba spełniać zachcianki kobiet w ciąży; bobasy są słodkie; w domu się przecież nie namęczy i do jego prowadzenia nie trzeba mieć specjalnych kwalifikacji. A okazało się, że facet pracuje cały dzień, żeby utrzymać rozwojową rodzinę i jak wraca do domu to jest zmęczony i na niewiele ma ochotę; robota w domu jest żmudna, monotonna i bezustanna, a efekty mało spektakularne; siedzenie samej w domu na dłuższą metę męczy potwornie; a bobasy to olbrzymia odpowiedzialność. I dziewczyna zrobiła to, co w 100% oczywiste, co zrobiłaby każda nastolatka mająca problem (bo ona jest nastolatką z problemem a nie kobietą z dzieckiem w drodze) - pobiegła po pomoc do rodziców.

Kolego sandokanpl88 - moim skromnym zdaniem brak ci empatii.

Pytasz na forum KOBIET co się zj*bało a gadasz z nimi jak facet z facetem przy piwie.

Zrozum, że na forum (tym, o innych się nie wypowiadam) nikogo nie obchodzi kto ma jakie wykształcenie, kto ile zarabia, kto z kim sypia, kto ile ma - tu jedyną ocenę sytuacji jest sytuacja "uczuciowa".

Zrobiłeś "dzieciaka" jakiejś młodej dupie, niby to uzgodniliście że tego chcecie a jak wybuchłeś na nią bo ci tyłek obsmarowała z koleżanką i kazałeś jej "wypieprzać" a teraz się ocknąłeś, że ona się wyprowadziła?

Twój argument że nie dasz sobie w kaszę dmuchać? To nie daj. Ale miej szacunek do dziewczyny która nosi twoje dziecko pod sercem, a szacunkiem trudno nazwać by "spadała"... nie sądzisz?

Zjebałeś więc napraw to. Skoro tyle masz, tyle jej oferujesz, tyle chcesz jej dać, tyle już osiągnąłeś a nie dajesz sobie rady z matką twojego dziecka? Zlituj się i zacznij być mężczyzną.

Autorze, coraz bardziej mam poczucie, że gadam z kimś średnio rozgarniętym i wybitnie odpornym na zdrowy rozsądek. Oraz kimś, kto na forum przyszedł po owacje i gratulacje - bo krytyczne uwagi zwyczajnie ignorujesz, choćby były nie wiem jak uargumentowane.

Jak niby ta firma będzie działać - sama z siebie? Mam znajomych z własnymi interesami, mam rodzinę, mój facet jest freelancerem, a sama pracuję w średniej wielkości kancelarii adwokackiej - i w życiu na oczy nie widziałam interesu, który kręciłby się sam z siebie. Opatentuj to swoje biznesowe perpetuum mobile, zgarniesz za to grube miliony i wtedy pozamykasz nam tu wszystkim usta

Ja twojej dziewczynki nie oceniam - nie napisałam nigdzie, że jest leniem, nierobem, wyrodną matką czy życiową ofermą. Po prostu widzę niepokojące rzeczy i brak światełka w tunelu. Może się ogarnie - a na czym opierasz to przekonanie? Na tym, że instynkt macieżyński zdziała cuda i nagle osoba, która do tej pory nic nie musiała (pracować, uczyć się czy dbać o dom - bo ty ją ze wszystkiego zwolniłeś) nagle odnajdzie powołanie w zmienianiu pieluszek i wstawaniu do dziecka 10 razy w nocy? Możliwe - ale równie dobrze może to uznać za kolejny męczący obowiązek, z którego ktoś powinien ją zwolnić. To świetnie, że lubi bawić się z dziećmi - ale każda matka i 3/4 kobiet, które matkami nigdy nie było (oraz przynajmniej połowa ojców - bo teraz moda na zaangażowane ojcostwo) powie ci, że wychowywanie dziecka nie polega na zabawie. Są też kolki, wyżynające się ząbki, nawracające infekcje, zafajdane pieluszki, jedzenie rozwalone na podłodze i tak dalej. I owszem - radzą sobie z tym i 20letnie matki. Tyle że z twoich słów wynika, że twoja dziewczynka nigdy w życiu nie musiała sobie poradzić z niczym trudniejszym niż zrobienie sobie kanapki i zaliczenie klasówki z "polaka".

No i jej reakcją na wasze problemy była ucieczka do rodziców, a nie próba zmierzenia się z tematem - co z kolei dowodzi, że sytuacja ją przerosła. Bo dorośli, odpowiedzialni ludzie (a czas najwyższy, by ona taką osobą się stała, bo zaraz będzie odpowiadać za dziecko) nie uciekają od problemów. Szukają rozwiązań.

Ja jej naprawdę nie potępiam. W ogóle się jej zachowaniu nie dziwię. Po prostu uważam, że jeśli nie naprostujecie sytuacji, to dziewczyna się posypie jak domino (jeśli się załamie) albo się rozbestwi (jeśli nie zacznie ponosić wreszcie odpowiedzialności za swoje życie - więc również realizować w nim jakichkolwiek obowiązków, choćby tych domowych).

Hehe , z facetem bym gadał zupełnie inaczej

Ależ ja o tym nie wspominałem , któraś z dziewczyn co chwilę się tam czepiała o jej wykształcenie , otóż i słusznie że nie obchodzi bo nie powinno. Niemniej papierek to nie wszystko.

Kolego , przecież uznałem swoją winę w tej kwestii , a czasu nie cofnę. Czego oczekujesz?

Błędy się zdarzają , to nie oznacza od razu braku szacunku.

Naprawiam. Wyobraź sobie że gdyby to było odemnie tylko zależne to już dawno byłoby po sprawie , ale nie jest.

sandokanpl88 napisał/a:

Hehe , z facetem bym gadał zupełnie inaczej

Ależ ja o tym nie wspominałem , któraś z dziewczyn co chwilę się tam czepiała o jej wykształcenie , otóż i słusznie że nie obchodzi bo nie powinno. Niemniej papierek to nie wszystko.

Kolego , przecież uznałem swoją winę w tej kwestii , a czasu nie cofnę. Czego oczekujesz?

Błędy się zdarzają , to nie oznacza od razu braku szacunku.

Naprawiam. Wyobraź sobie że gdyby to było odemnie tylko zależne to już dawno byłoby po sprawie , ale nie jest.

Ja niczego nie oczekuję. To ty masz problem z którym sobie nie radzisz i pytasz na forum - ja mogę jedynie wyrazić swoje zdanie

Błędy są i będą, nikt nie jest doskonały. Grunt byś był świadomy tego że zrobiłeś ten błąd.

I wyobraź sobie też to, że w relacjach z kobietą nic nie jest tylko od Ciebie zależne - ale również od niej.

Działaj i oby wszystko wróciło na właściwy tor.

Cyngli napisał/a:

ruda102 napisał/a:

Ależ Cyngli, ja jej przecież nie gonię batem do książek ani do pracy na przodku w kopalni - czy gdziekolwiek. Skoro jednak w najbliższych miesiącach nie pracuje i się nie uczy, to niech na poważnie zabierze się za obowiązki domowe, bo to najwyższy czas. Jak się dziecko pojawi, to będzie trochę późno do przyzwyczajania się, że dywany same się nie odkurzają a obiad nie jest codziennie przywożony z dostawą do domu. Przecież jak się dziecko pojawi, to tych obowiązków będzie więcej - więc i większy szok przestawić się na nowy tryb życia.

Poza tym PLANOWANIE własnej przyszłości to nie jest jakiś tytaniczny wysiłek - a głównie tego tutaj się od niej oczekuje - planowania, nie wykonania planu, najlepiej w połowie przewidzianego czasu

Nie wiem, Cyngli, ile lat ma twoje dziecko - ale jeśli nawet jest malutkie, to pewnie widziałaś, jak to jest z dziećmi starszymi, które już rozumieją, co się do nich mówi. Jak dzieci podchodzą do obowiązków? Jeśli długo nie mają żadnych i przyzwyczajają się, że to jest normalny stan rzeczy, to gdy czegoś zaczyna się od nich wymagać - jest bunt. Ja nie mówię, że ona do własnego dziecka nie wstanie, jak będzie płakało z głodu - ale różnorakie obowiązki związane z dzieckiem potrafią przytłoczyć zahartowaną życiem kobietę. A ona jest bezradnym dzieckiem. Czas najwyższy, żeby zaczęła to zmieniać - czas wciąż jest, ale bynajmniej nie ma na to całego życia.

Mój syn ma 3 lata. I już ma swoje obowiązki, typu wytarcie swojego stolika, pozbieranie klocków, etc.

Czy Autor gdzieś napisał, że ona KOMPLETNIE NIC nie robi w domu? Nie sprząta, nie gotuje, nie robi zakupów?

Otóż właśnie , ona sprzątała w domu - może nie codziennie ale sprzątała , prała i robiła mi obiado/kolację jak wracałem z pracy. A zakupy robiliśmy zawsze wspólnie po tym jak wracałem , ona brała co potrzebne a ja płaciłem. Zastanawiałem się czy nie wyznaczyć jej budżetu miesięcznego na właśnie te zakupy i aby decydowała tak by było na cały miesiąc.

Dziewczyna jest tylko w ciąży i tylko ma na głowie ogarnięcie obowiązków domowych- tylko w porównaniu do tego co ją czeka. I nie wierzę, że zapał z nieba na nią spadnie.

Kolego sandokanpl88 - moim skromnym zdaniem brak ci empatii.

Zrozum, że na forum (tym, o innych się nie wypowiadam) nikogo nie obchodzi kto ma jakie wykształcenie, kto ile zarabia, kto z kim sypia, kto ile ma - tu jedyną ocenę sytuacji jest sytuacja "uczuciowa".

Harvey napisał/a:

Kolego sandokanpl88 - moim skromnym zdaniem brak ci empatii.

Zrozum, że na forum (tym, o innych się nie wypowiadam) nikogo nie obchodzi kto ma jakie wykształcenie, kto ile zarabia, kto z kim sypia, kto ile ma - tu jedyną ocenę sytuacji jest sytuacja "uczuciowa".

Z tym się nie zgodzę.
Czytając posty na tym forum wielokrotnie zastanawiam się czy Ludzie piszący o wykształceniu, pracy, zarobkach faktycznie tacy "mądrzy" są czy potrafią tylko pouczać a sami mają nienajlepsze zarobki, wykształcenie.
Za dużo jest tutaj oceniania Ludzi przez pryzmat wykształcenia, pracy.