alkoholik zniszczył mi życie

Nowy bycie Alkoholikiem to nie jest wybór.  Nikt swiadwomie i celowo nim nie zostaje. Takie male wtracenie.
Poza tym sama wyprowadzka /ucieczka nic nie da. Bo te problemy które mamy nie znikna tylko dlatego ze uciecklismy.  One sa w nas i jesli nad nimi nie popracujemy to sie pojawia najczesciej w najgorszym momencie.

Tak 80 procent rownie dobrze do wpadniecia we wlasne piekelko, zwlaszcza gdy nie ma sie na czym oprzec, lub zycie nie bedzie sie dalej ukladac
Zeby jakie kolwi3k zmiany wprowadzac to raczej trzeba ze soba wpierw porzadek zrobic
Taka moja opinia

W zyciu mozna latwo nauczyc sie uciekac, najtrudniej stanac odwrocic sie i zmierzyc z tym przed czym uciekamy

Chyba tylko dlatego latwiej, bo to boli bardziej niz krzywdy ktore doznalismy

Pisane z telefonu, takze sorki

Ja tam się opieram na badaniach, które pokazały kiedyś, że przeważnie każde dziecko alkoholika ma 4 razy większą podatność na uzależnienie się od alkoholu niż człowiek, który nie miał styczności z takimi osobami, dlatego ja nie piję w ogóle - nawet okazjonalnie nie tykam.

Ja Ciebie nawet nie zapraszam do siebie dlaczego? - uwierz, że u mnie jest jeszcze gorzej i doszło do takiego stanu, że planuję z matką przeprowadzkę w najbliższym czasie. Po prostu boimy się o własne życie, nie chcę umierać w wieku 22 lat będąc zabitym przez alkoholika a już miałem podobne sytuacje.

Podzielam tutaj wypowiedz Pani yessa'y
Z początku trzeba się odciąć fizycznie od alkoholika, inaczej terapie nie będą spełniały się w 100%.

Tak ale on juz tym Alkoholikiem jest,  picie,  zachowanie,  sa skutkiem choroby.  Ale on nie wybral tego ze Alkoholikiem zostal. Nie  wybral uzaleznienia.  Nikt nie chce byc Alkoholikiem.  Nie wiem. , chyba nie potrafie tego wytlumaczyc.
Jak on sam ma zrozumieć nature problemu. ?
Poza tym przeprqszam, to nie o tym jest temat.

@Jozefina wydaje mi sie, ze wiem co probujesz powiedziec. Oczywiscie, ze uzaleznienia nikt sobie nie wybiera, ale jak zaczne popalac papierosy, albo popijac coraz czesciej to czy nie wybieram czegos? Ja zmierzam glownie do tego, ze taka osoba sama musi chciec sie zmienic, musi zauwazyc problem w sobie, ze to juz nie jest wypicie jednego kieliszka czy dwoch.. To jest trudne i zlozone, bo malo ktory alkoholik powie o sobie "tak, mam problem" Zazwyczaj jest negacja i twierdzenie, ze ktos przesadza. Mniejsza juz bo faktycznie to nie o tym temat.

Tak jak napisalem odciecie, niekoniecznie terapia jest potrzebna, chociaz na pewno nie zaszkodzi, ale odciecie i skupienie sie na swoim zyciu.

U mnie ojca na odwyk zaciagnela ciotka, jak juz wpadl prawie w ciag, rozbil glowe i praktycznie bylo po nim. Po powrocie miesiac nie pil i wrocil. Teraz akurat siedzie w pokoju, a on przyjechal z baru, oczywiscie stan "niewazkosci" i tak srednio co dwa dni..

Dobra Nowy z perspektywy osoby która sie odciela i skupila na swoim zyciu napisze Ci.  To jest wlasnie najlepsza droga do wpadniecia w swoje prywatne bagno. Jesli masz chory zab to on sie nie wyleczy gdy zmienisz miejsce zamieszkania i przestaniesz o nim myslec.

chloe2 pewnie, ze tak. Tak jak napisalas wszystko jest dla ludzi. Tylko "przejscie" z okazjonalnego picia do codziennego jest bardzo plynne. A takie osoby jak ja, czy Ty maja wieksze predyspocyje do tego i tu jest pewien klopot.

Jozefina - no widzisz, a moja znajoma odciela sie i bez zadnej terapii potrafila wyjsc za maz i ulozyc sobie zycie. Oczywiscie ma w sobie pewien strach i obawy, ale daje sobie rade i okazjonalnie rowniez sama wypije.

Alkoholik, alkoholikowi nierowny. Moj ojciec poza tym, ze pije, nie krzywdzil mnie ani siostry. Nie byl aresywny, nie ublizal. W domu tez niczego brakowalo nigdy.

dodam tylko że do leczenia alkoholizmu, czy DDA, czy innych uzależnień,
bo to tak naprawdę można zamknąć w "uzależnieniu do myślenia"

w wersji wspólnotowej, jest oparte o program 12 kroków,
jeśli autorka utożsamia się z Bogiem, to może być to po drodze

tak informacyjnie

każdy człowiek podejmuje świadomy wybór!!! chyba że jest nie poczytalny

nie trzeba być alkoholikiem żeby brak elementarnej wiedzy, ogłady, rozgarnięcia emocjonalnego, zdrowego rozsądku, uzależnienia od np substancji chemicznych, chodź nie tylko

powodował nami że nie widzimy problemu!!!
można równie dobrze nie pić, zrobić awanturę w związku z jakimiś czynnikami które nami powodują, rano wstać, nie widzieć problemu

świadomość co się z nami dzieje, zobowiązuje!!!, nie świadomość zwalnia poniekąd z odpowiedzialności

Autorka w mojej opinii, na chwilę obecną szuka winowajcy jej stanów, doznać, problemów życiowych
nie chodzi o to czy słusznie czy nie, ma do tego prawo

jednak rozwiązaniem jest zrozumienie że w tym momencie ONA jest odpowiedzialna za siebie i swoje decyzje, "myślenie"
nie ojciec alkoholik

jej ojciec to nie "ręką" Boga, który tym wszystkim kieruje, to w jej głowie powstają emocje, i za tym idą czyny
smutne ale prawdziwe,
jak alkoholik oskarża wszystkich i wszystko na około, jako powód jego "niepowodzeń"
tak i autorka po trochu to robi

tylko jedno i drugie wskazuje, że stoi się w "rozkroku" życiowym, tylko zmiana pozycji coś wnosi

pozdrawiam pogodnie

Dzisiaj podobnie jak Wy powiedziała mi pedagog, że musze troche go olać, uczyć się i przeboleć tą sytuacje żeby później sie wyrwać z tego domu i zyc po swojemu. Wiedząc jak alkoholizm wpływa na rodzinę nie chce żeby moja rodzina w przyszlosci przeżywała cos takiego ze mną.

Czuje jakbym zrobiła ogromny krok naprzód ta krótką rozmową z pedagogiem, ponieważ ja nigdy z nikim na temat swoich problemów nie rozmawiam a juz tym bardziej nie z obcą osobą w cztery oczy. Malo brakowało a bym zrezygnowała. Nawet przed chlopakiem sie zamykam mimo ze mnie dobrze zna i o wszystkim gadamy to jednak nie umiem rozmawiać o problemach i porażkach. Zawsze dążyłam do perfekcji, chciałam miec wszystko pod kontrolą i to ja byłam tą osobą której się ludzie zwierzaja i myślą ze mam idealne życie.

Ona sama ma ojca alkoholika i dlatego dużo łatwiej jest jej zrozumieć jak się czuję.

Podobno. Choć ja uważam ze i tak zasłużyłam sobie na wiele rzeczy i do bycia super człowiekiem mi daleko.

Przykro mi ale nie mogę się tutaj zgodzić z Tobą w 100%
Właśnie o to chodzi, że autorka będzie kontrolowała swoje myśli dopiero jak się odetnie od ojca psychicznie i fizycznie.
Najlepsze jest to, że za jej ,,myślenie" odpowiedzialny jest właśnie jej OJCIEC. Kobita wchodzi do pokoju gdzie jej własny tato mówi jak bardzo ma ich gdzieś - serio uważasz, że gościu nie kształtuje jej światopoglądu? Bo ja uważam, że on ma ogromny (niestety) wpływ na pewne zachowania autorki. Sam mam podobną sytuację więc wiem co piszę.

Alkoholika nigdy nie zmusisz do leczenia - tzn. możesz go zmusić fizycznie ale jeżeli on sam nie będzie chciał się leczyć to nic nie pomoże.
Taki człowiek musi sam w 100% uzmysłowić sobie swój problem i dopiero wtedy może się leczyć.

Autorko tematu! Uważaj na tego brata, który jest poklepywany w ramie przez swojego ojca. Nie ma nic gorszego niż dwóch pijaków klepiących się w plecy przy jednoczesnym dogadywaniu sobie jacy to oni są wspaniali...

Dlatego jeżeli się odetniesz od tych toksycznych ludzi fizycznie i psychicznie to już nie będziesz musiała się niczym przypłacać.
Kończ szkołę i się wyprowadź najlepiej od nich im szybciej tym lepiej. Nie ma co gdybać tylko trzeba działać!

nie możemy się zgodzić bo mówimy z różnej perspektywy , ja tutaj nie dowodzę swojej prawdy, wystarczy mi że widzę i słyszę, ludzi po takich "akcjach"

twierdze że złudna jest kontrola myśli, po odcięciu psychicznym i fizycznym jak twierdzisz
tutaj weryfikuje życie, a jak widać np na tym forum, jakie dopiero ludzie mają problemy ze sobą, z egzystowaniem, doświadczaniem, pytaj tych co się "odcięli" po co chodzą na terapie, do psychologów, psychiatrów, i nie tylko
popatrz na tych co zbyt wcześnie rozpoczęli "dorosłe życie", co to jest jak nie powielanie "schematu", dlaczego po odcięciu "życie" jest do d.py, dlaczego mimo wykształcenia, własnego kąta jest im pod "górkę" w życiu

jej światopogląd już dawno jest skrzywiony, dobrze że się zaczyna "bronić" przed tym, dlatego twierdze że dziś, właśnie "za jej myślenie jest odpowiedzialna, ona sama"

teraz mam nadzieję to bardziej zrozumiałe, się robi

czy zmusisz czy dobrowolnie, nie oznacza to wyleczenia, a już na pewno "poprawy", jednak do 'parteru" można sprowadzić, każdego, nie ma takiego kozaka, cała reszta to jest "współuzależnienie" według mnie

Autorka, nie musi na nic według mnie uważać (brat, ojciec), to jakbyś ja nakręcał do jakiegoś stawania po którejś ze stron,
jest świadoma, może skorzystać z różnych form pomocy, i tym bardziej nie powinno ją teraz interesować co brat, a co ojciec, co ktokolwiek, musi się skupić na sobie
mając ta świadomość, ma motywację, do działania, do planu, i do trzymania się jego, by jak najszybciej, stanąć na "własnych" nogach

Krótko, zwięźle i na temat

Jozefina, wyslalem Ci coś, dziekuje za ewentualne odczytanie

Pogodnosci

"jesli jest się słabym psychicznie" ??, co to dla Ciebie oznacza??

Tak przy okazji Chloe, nie sądzisz że czas zmienić tytuł tego wątku?
Całe życie przed, a nie za Tobą. :)

chloe2 ale teraz będzie już tylko dobrze, zobaczysz. Limit złych zdarzeń wyczerpany, uwierz w to

Chloe, alez oczywiscie ze jeszcze Cie wiele zlych rzeczy spotka. Takie jest zycie, zle rzeczy sie zdarzaja, wszystkim. A pozniej mijaja, i przychodza dobre. Caly myk polega na tym by sie tym zlym nie poddac.

Swiat jest piekny, a ludzie wspaniali :-)

Kiedys bylam bardzo świadoma swojej wartości, może momentami zapatrzona w siebie w dzieciństwie ale zmieniło się to drastycznie. A w to ze świat piękny a ludzie wspaniali nie uwierzę dopóki pisiory rządzą.
Boje sie szczerze mówiąc powrotu do domu za miesiąc.

Hmm chyba zapomniałam a co to konkretnie bylo?? Bo nie pamiętam przez to wszystko. Jeszcze miałam dzieciaki do pilnowania i calkiem mi z głowy wyleciało

http://lubimyczytac.pl/ksiazka/47895/archaniol

Spoko to tylko tak dla przyjemnosci mialo byc. Wiesz takie mile uczucie :-)

Bo tak pani autorka nazwala ew. pani tlumaczka przetlumaczyla :-)
Nie zastanawiaj sie tak nad wszystkim.
Ksiazka. Fajna. Dla pzryjemnosci. To wszystko :-)

Czasami do terapeuty wystarczy pójść tylko po to, żeby poznać diagnozę i po pewne nakierowanie tak jak u mnie. U mnie też od dzieciństwa był alkohol. Mama i tata pili alkohol, ale tylko przy jakiejś okazji i się nie upijali. Za to brat pił, robił awantury, bił swoją żonę, ZK, picie, ZK i tak na zmianę. Też miałem przez to zniszczone dzieciństwo. Więc wiem co czujesz. Ale da się z tego wyjść. Sama widzisz, że trzeba po prostu żyć swoim życiem, a pijak niech się zapija. Jego sprawa:)

Zawsze możesz udać się do ośrodka profilaktyki i leczenia uzależnień i zgłosić go do tzw. "przymusowego leczenia".

Od nich czyli ogólnie rodziców bo w końcu mieszkają razem ale pije tylko ojciec. Nie wiem czy przymusowe leczenie cos by dało jak on sam nie chce. A i tak ja jestem ta najgorsza bo widzę to co jest a nie jak brat który problemu nie widzi i z nim pije. On jest ten najlepszy

On jest taki ze sprawia pozory super człowieka. Obcy ludzie podziwiają go nawet a on sam mily jest ze aż sie rzygać chce. Do pracy jeździ, dobry ojciec. Jednak po pracy pije, kiedy ma wolne pije, jak nie pracowal bo akurat bylo u nich wolne i mama w lato pracowała w polu żeby nas utrzymać on pił. Ale twierdzi że należy mu się szacunek bo on wszystko dla nas robi! Szkoda ze gdyby nie mama to niczego byśmy nie mieli bo wg niego nic nie jest nam potrzebne.

to się sprowadza do jednego, do oszukiwania samego siebie

jedyną osobą która traci, jest właśnie ten "pacjent",
terapeuta czy ktoś inny jest w pracy, może pomóc na tyle na ile "pacjent" chce pomocy, jest gotowy na pomoc

wydaje mi się że kluczowy momentem, jest gdy "pacjent" wie że oni wiedzą, wszystkie opowieści "tracą" wtedy sens

No właśnie to nie jest proste bo w oczach innych ludzi to normalny człowiek a jak jest trzeźwy wydaje sie byc inna osoba. Demoralizacja nieletnich, każdemu z nas dzieci proponował alkohol bo lepiej jak spróbujemy w domu niż gdzies po krzakach... Tylko ze dać spróbować a ciągle pytać czy chcesz piwo albo wódki to co innego i tak właśnie mój brat zaczął pic i teraz i on pije codziennie.

Brat ma 25 ale jego nie chce ratować bo on mnie nienawidzi i namawia ojca przeciwko mnie. od poczatku zazdrościł ze jestem w związku z kimś normalnym, na dobrym stanowisku w pracy i jeszcze starszym ode mnie bo twierdził ze z moim charakterem nikt mnie nie zechce. No a wyszlo ze to on sobie znalazł puszczalską pannę ale chyba juz z nią nie jest. Zazdrościł ze poszłam do lepszej szkoły i że lepsze miałam oceny od niego no i ciągle cos bylo a ze wyżywanie sie na mnie nie dalo efektu bo traktowalam go jak powietrze to chociaż ojca przeciwko mnie postanowił obrócić.