Chyba jednak nie jest ze mną do końca dobrze

Mój "problem" polega na tym ze mam zupełnie odwrotnie niż Ty.
Ponieważ nie zastanawiam sie nad tymi wszystkimi sprawami ktore opisujesz.
Mółbym ale czułbym taką wewnętzna niechęć nie lubie też jak jedna rzecz zbyt długo mnie trzyma.

Polegam bardziej na przetwarzaniu w tle w sensie pojawia sie problem , ignoruje go jak mogę , za jakiś czas coś mi przyjdzie do głowy.
Kiedyś może miałem takie stany że czułem sie bardzo smutny z jakiegoś powodu i brnąłem w to.
Zastanawiałem sie dlaczego "lubie" czasem akurat taki klimat.

Ale po prostu tak na mnie działała nikotyna. Coś tam blokowała.
Jedyną recepta na sporą dawkę endorfin na następne dni było zaprzestanie palenia na parę godzin.
Wtedy przychodziła fala szczęścia bo po prostu organizm się nie truł.
Ale to jest chyba kwestia wyboru jak ktoś wyżej napisał czy chcesz podążyć za tymi myślami , czy chcesz może być bardziej świadomy w jakim kierunku chcesz pokierować swój nastrój.

Samo to uczucie niepokoju że może stać się coś złego. Po  prostu macham na to ręką w sensie jeżeli coś ma się stać to i tak się stanie ale niekoniecznie musi się stać.
Nie jestem w stanie skonfrontować odczuć z rzeczywistością wiec nie zastanawiam się nad tym ponieważ to do niczego nie prowadzi.
Wydaje mi się ze jeżeli wpadnie się "nałóg" podążania za myślami w pewnym określonym klimacie to potem bardzo łatwo wpada się w te same tory.
Bo szlak już się przetarł , wyrobił się tak jak mięsień.

Ja funkcjonuje najlepiej gdy nic nie zaprząta mi głowy.
W miarę możliwości tak sobie układam.

Ale nie zgodzę się z tym co piszesz. Owszem nie mamy wpływu na to jakie myśli przyjdą.
Ale mamy wpływ na to co z nimi dalej zrobimy.
Są ludzie którzy piją bo boją się zostać w ciszy z własnymi myślami. Robią wszystko byle ich nie dopadło przygnębienie albo coś innego.
Jestem zdania że owszem nie mamy wpływu na to co przyjdzie ale mamy wpływ na to jak się zachowamy albo co z tym zrobimy.
Jeżeli nie mamy to przyjdzie się tego nauczyć jeżeli pojawi się coś być może podobnego jak u autora co zmusi go wysiłku albo zmiany.

Ja wróciłem do praktyki uważności. Nie jest to łatwe. Ale właśnie praktyka uważności polega na tym, że żyjesz tu i teraz. Nie myślisz, ani o przyszłości, ani o przyszłości. Jak zmywasz naczynia to po prostu zmywasz naczynia, nie myślisz o tym co będzie jutro, czy twój brat alkoholik znów się napił czy coś. Po prostu. Jestem tu i teraz i zmywam naczynia. Albo idę sobie drogą i myślę idę sobie drogą, fajnie świeci słońce chociaż jest mroźno. Stwierdzam fakt, ale go nie oceniam. Łatwiej jest jak ktoś ci pomoże się tego nauczyć, chociaż to i tak nie jest łatwe. Najlepsi praktycy twierdzą, że te myśli i tak przyjdą i będą przychodzić. Nie da się ich wyrzucić, ani zablokować. Trzeba pozwolić im płynąć, ale z nimi nie walczyć. Im dłużej będziesz walczyć, tym bardziej one będą wracać. Najczęściej wynika to z jakichś negatywnych przeżyć z dzieciństwa, części możemy nawet wcale nie pamiętać, ale one siedzą bardzo głęboko i jak to napisała Beyondblackie mogą wracać nawet przez znajomy dźwięk, podobieństwo sytuacji, zapach itd. Po prostu trzeba to przyjąć. Ok, przyszło i zaraz pójdzie. Ludzie będą to utrudniać, bo taki alkoholik będzie obiecywał że teraz się zmieni, ale za 3 dni znów się napije i przyjdzie żebrać o 5 zł na piwo. Po prostu trzeba się na to uodpornić i żyć swoim własnym życiem, a nie czyimś. To trudne. Jestem na początku drogi, ale już widzę i czuję pierwsze pozytywne efekty.

Wiesz Martainn. Ja nie jestem psychologiem, jestem tez młodsza od Ciebie i od wielu użytkowników tutaj wiec nie potrafię Ci dać jakiejs bardzo pomocnej rady, chciałam wiec napisać jedynie ze nie wydaje mi sie ze jest z Tobą cos nie tak, ze sie tak wyrażę to ze martwiles sie o zonę gdy miała komplikacje przy porodzie,czy o brata lub stan zdrowia rodziców - to jest jak najbardziej ludzkie i normalne. Świadczy ze masz uczucia w sobie. Nienormalne wg mnie by było jakby Ci to było obojętne.
A to ze męczą Cie mysli, ze cos sie wydarzy - tez wydaje mi sie ze to nie jest jakies dziwne. Wydaje mi sie wraz z wiekiem nabywamy doswiadczen i świadomości tego co moze sie stać. Wiecej rozumiemy. Dlatego dzieci często sie nie boja, sa narażone na niebezpieczeństwa bo nie znają swiata. Wraz z wiekiem ta świadomość sie zwiększa. Jedni ludzie podchodzą do zycia na luzie i niezbyt sie przejmują,inni - bardziej wrażliwi - wiecej analizują. Ale to nie znaczy ze cos jest nie tak

No dobra, a zdecydowałeś się na rozpoczęcie terapii?

Trening uważności?

Aha.
A da się tak naprawdę?
Przecież nie da się nie myśleć o niczym.
Jak myję naczynia, to myję naczynia i rozmyślam.

Da się ale trzeba być mężczyzną
Wyjaśnione poniżej:
https://www.youtube.com/watch?v=aZBhyPiyeOs
Konkretnie w 3:40

Hej, czy mógłbyś coś więcej napisać o treningu uważności? Może masz jakieś techniki, książki do polecenia? Bardzo mnie to zainteresowało

ja nie terapeuta, ale czy nie widzisz w tym czegoś

postarałeś się i lipa?? jak chcesz być uważny, jak czekałeś rozumiem na odzew, i "olać" ją
dystans, spokój, uwaga, to też rozwaga , nie pal mostów

nie chcę przeginać, ale mi tu się ciśnie,
szybkie zyski,  nie długotrwałe efekty

pozdrawiam

ja pamiętam dobrze bo nie dawno w sumie, dzwonie do gościa (terapeuta) umawiamy się, jadę specjalnie, roboty na plecach, wycinam czas,
raz gościa nie ma, drugi raz czekam na spotkanie, dzien przed dzwoni ze przesuwamy
confused to mało

dziś wiem, że ja to ja on to on, spokój najważniejszy

pozdr

Wiem, że nie jeden. Takie czasy. Wszystko w pośpiechu i nie ma czasu na spokojne życie. A ja marzę o domku gdzieś po lasem, gdzie po pełnym stresów dniu można sobie usiąść i siedzieć. Dlatego tak lubię jeździć do rodziny na wieś, gdzie mają taki domek z dala od cywilizacji. I sobie siedzisz i patrzysz w las. I nie robisz nic. Po prostu jesteś. Tak jak w uważności. Przyjdzie pieseł albo koteł i paczą sobie z Tobą. Wtedy się naprawdę relaksuję.

martainn, ciekawy jestem czy trening uwaznosci przeklada sie u Ciebie na zwiekszenie jakosci rzeczy, ktore wykonujesz.
Odczuwasz to np. w pracy, kiedy musisz sie na czyms skupic, ze jest Ci latwiej wykonac dana czynnosc?
Chodzi mi o takie skutki uboczne treningu uwaznosci, na ktorych Ci nie zalezalo a sie pojawily.

Jeśli chodzi o to to zdecydowanie przekłada się to na jakość i szybkość pracy i skupienie. Dzięki temu robią wszystko znacznie szybciej i popełniam mniej błędów. Natomiast jestem i tak dopiero na początku drogi. Uważność to trening na całe życie. Im dłużej trenujemy przychodzi to łatwiej. Ale myśli i tak przychodzić będą zawsze, rozpraszać nas będą zawsze. Tylko potem coraz mniej. W uważności chodzi o głównie o postawę nieoceniania. Przyjmowanie zdarzeń takich jakie są. Nieprzysparzanie sobie cierpienia tworząc opowieści na temat wydarzeń które nie są prawdziwe.  To jest to uwolnienie się od cierpienia o którym mówił Budda. Nie o uwolnienie od cierpienia w ogóle. Bo tak się nie da. Ale od cierpienia które sprawiamy sobie sami, przez zbytnie analizowanie, ocenianie itd.

E tam. To obniżenie nic nie da, bo emerytura będzie jeszcze bardziej głodowa. To typowe zagranie PR. Obiecali, że obniżą? Obiecali? Spełnili obietnicę? Spełnili. Obiecując zapomnieli dodać tylko, że przejście na wcześniejszą emeryturę to skazywanie się na głodowanie i kieszonkowe od państwa, a nie "prawdziwą" emeryturę.

Niestety nie będzie to takie piękne, gdyż w większości zawodów pracodawca będzie poprzez różne naciski wysyłał ludzi na emeryturę gdy tylko będą mieć uprawnienia, żeby
zatrudnić pracownika młodszego/tańszego/bardziej wydajnego.

A żeby nie było całkiem nie na temat. To zainteresował mnie ten temat uważności bo problem autora tematu również mnie dotyczy. Niby wszystko jest ok, ale to ciągłe roztrząsanie i wymyślanie katastroficznych scenariuszy nie daje żyć.