Chyba jednak nie jest ze mną do końca dobrze

Chyba tak. Bo próbowałem różnych metod. Nakupowałem fajnych książek. Niby ok, bo mam świadomość mojego problemu. Wiem, że to jest nieracjonalne. Ale im bardziej walczysz żeby tych myśli nie było, tym bardziej one się pojawiają. No chyba, że się co nieco wypije, ale nie tak żeby się napić, ale żeby był chill to jest chill. Ale tak to można alkoholikiem zostać. Jak mój brat. To nie piję za bardzo. Najgorsze jest to, że jak mieliśmy szkolenie w pracy z dość dobrym psychologiem to dostałem diagnozę, że mam silną osobowość i dobrze działam w sytuacjach stresujących. No i tak w zasadzie jest, ale ten stres mnie powoli zaczynam wykańczać. I te myśli i skupianie się na innych, a nie na sobie. No i moją żonę zaczyna to powoli też wkurzać.

To, że masz silną osobowość nie oznacza, że nie potrzebujesz pomocy w rozwiązaniu problemów.
Szukając specjalisty pamiętaj o tym, że nie każdy psycholog jest psychoterapeutą, a nie każdy psychoterapeuta - psychologiem.

Dokładnie.
Możliwe, że poprzez swoją silną osobowość Twój problem jest bardziej wyolbrzymiony. Ty po prostu nie potrafisz się wyluzować i zaakceptować, że życie rządzi się swoimi prawami, na które czasem nie mamy wpływu.
Sama nie raz mam takie myśli, ale staram sobie zaraz wytłumaczyć, że takimi myślami nie zmienię nic a jedynie psychicznie mogę się podłamać, tylko, że ja sobie potrafię to wytłumaczyć, ponieważ nie jestem takim człowiekiem jak Ty(nie mam takiej osobowości jak Ty, chyba )

Dla niektórych pogodzenie się z tym, że nie jest się wszechmogącym jest trudne.

Jako ze jestem osoba ktora nie powinna radzic w takich sprawach powiem tylko:
Trzymaj sie i trzymam kciuki, bo Cie polubilam mimo ze nie wiem kim jestes

Rozumie że to doświadczenie jest poparte jakąś realna wiedza na temat, nie tylko samosądem

Sugeruje udać sie na np mitting otwarty
W wiekszosci problemy emocjonalne maja źródło w wlasnie w opieraniu sie na nierzeczywistych wyobrażeniach,  myślach, iluzjach itd itp

Pozdrawiam

O właśnie! Warto przebadać krew pod kątem niedoboru witaminy D. Może to nie jest sedno Twoich problemów ale na pewno nie zaszkodzi

Martainn
Chyba nie da całkowicie pozbyć się stresu. W Twoim przypadku radziłbym znaleźć sobie coś, jakieś proste zajęcie, które skutecznie absorbowałoby umysł i odwracałoby uwagę od takiego "nadprogramowego" i zbędnego zamartwiania się.
Sport/ruch spełnia te wymagania ale ja mam na mysli raczej taki jego ekwiwalent wyłącznie dla samego umysłu. Coś co można robic kiedykolwiek i wystarczająco interesującego dla Ciebie.
Trudno mi podać jakiś odpowiedni przykład, bo Ciebie nie znam. Ale na przykład: oglądanie TV raczej nie jest dobrym pomysłem- mysli łatwo mogą zdryfować w niedobrym kierunku.
Lepsze już jest dajmy na to rozwiązywanie krzyżówek/sudoku (tak radzą sobie moi rodzice, dla mnie to nudne- wolę np. grać w literaki).
W skrócie- spróbuj ograniczyć mózgowi czas w których "on" jak widzę automatycznie na tapetę bierze problemy, które Cię otaczają i sugeruje Ci, że jest gorzej niż w rzeczywistości.

Co do alkoholu, to jest taka zasada i ja się jej trzymam: "Nie pij na smutno"

Dzięki wszystkim za odpowiedzi.
Tenniedobry wiem, że te chill bywa niebezpieczny. Swego czasu w najgorszym roku piłem w zasadzie codziennie. Nie były to duże ilości ale jednak. Teraz raz w tygodniu, czasami przez parę tygodni wcale.
Tomilee:
Ad. 1 Rzadko oglądam.
Ad. 2 Odżywiam się raczej zdrowo. Uprawiam sport. Po latach udało mi się sprawdzić nietolerancje i odżywiam się w sposób, który mi nie szkodzi.
Ad. 3 Mam natrętne myśli. Właśnie mnie to najbardziej dobija. Najczęściej zdarzają się wieczorem, przez co nie mogę zasnąć. Albo np. czytam książkę i nagle przestaję ją czytać i już myśli krążą. One przychodzą same. W różnych momentach. Kiedyś bardzo dużo czytałem, teraz znacznie mniej bo właśnie te myśli mnie rozpraszają.
Ad. 4 Wiem, że to nie jest rozwiązanie. Bo jak człowiek wypije więcej to czuje się fajnie, ale na drugi dzień jest jeszcze gorzej. To żadne rozwiązanie.
Przerwa w pracy już praktycznie przyszła. W styczniu mam 2 tygodnie wolnego. Więc sobie odpocznę.
Beyondblackie jestem aktywny. Bez aktywności żyć nie mogę. Zawsze w dzień treningowy a szczególnie po treningu czuję się lepiej. Lubię ten stan wyczerpania po dobrym treningu. Dlatego teraz trochę cierpię. Zrobiłem sobie przerwę bo troszkę się przetrenowuję. Ale w sobotę już idę na trening. No jestem podobny do Twojego Miśka. Zdecydowanie;)
Troublemaker suplementuję witaminę D gdzieś od początku października. Dawka 1000 j, ale może to za mało, bo znajomy suplementował 5000 j a i tak mniej poziom zaniżony.
Naprędce telewizji w zasadzie nie oglądam. Nigdy nie oglądałem za bardzo. Czasami gram w grę online, ale wiadomo z córeczką teraz mój dzień wygląda w zasadzie codziennie to samo. Praca, trening, mała, sen, praca, trening, mała, sen i tak w kółko:) Tak jak pisałem lubiłem czytać dużo, ale teraz ciągle mnie te myśli rozpraszają.
Kammiś dzięki, walczę;)
Postanowiłem od nowego roku wprowadzić też jeszcze inne zmiany. Ograniczenie stymulantów bo bez nich w zasadzie nie funkcjonuję, ale przeczytałem też w mądrej książce dziś, że to też może być powodem problemów. Dlatego robię całkowity detoks od stymulantów. Dziś czuję się ok. Jest nadzieja, że brat nie będzie pił bo od wigilii jest trzeźwy i cały czas mówi, że pił nie będzie. W domku wszystko ok, tata przeszedł poważne zabiegi i czuje się znacznie lepiej. W pracy się układa. Nagrodę Rektora w tym roku dostałem za zasługi. Spore pieniądze, ale ja akurat do pieniędzy większej wagi nigdy nie przywiązywałem. No po prostu w tym roku było dużo dobrego, poza tym grudniem. Czytałem dużo o mindfullnes, czyli uważności. Sporo ludzi chwali ten system. Polega to na życiu tu i teraz, nie rozmyślaniu ani o przyszłości, ani o przeszłości. W teorii wszystko fajnie, ale nie udaje mi się tego wprowadzić. Szukałem jakichś warsztatów w okolicy, ale nie ma;) Trudno. Dziś jest ok;) Jak piszę na forum też jest ok. Wtedy akurat nie myślę o niczym innym:)

Pewnie ze idz do specjalisty, psychologa czy zapisz sie na zajecia typu joga. Wprowadz swoj stan ducha w spokojne tony, tego ci potrzeba - odprezenia - zdecydowanie. Szkoda czasu zeby obnizony nastroj zmienil sie np. w depresje, nie takie sytuacje mialy miejsce, ze bogaci ludzie rzucali sie pod pociag bo mieli depresje a nikt ich nie podejrzewal.

Ja mam podobnie z reszta mam to po matce. Ona ciągle myśli martwi się o państwo przejmuje się głupota polskich władz mentalności katastrofami klimatycznymi itd..
Toksyczna matką która może ją przeżyć oraz wbrew mnie żyje też moimi problemami.

A może jest tak, że Ty sam się nakręcasz ponieważ na każdym polu idzie Ci znakomicie i boisz się, że kiedyś to się skończy, po prostu nie wierzysz w swoje szczęście?
Niektórzy tak myślą, że szczęście nie może trwać wiecznie i prędzej czy później się coś posypie.

To wszystkie lęki, obawy, demony przeszłości, to wszystko daje o sobie znać. I co jakiś czas nawraca te myśli. Kiedyś psycholog mi powiedziała, że to bzdura, że można całkowicie skończyć z przeszłością, zapomnieć, pogodzić się, wybaczyć wszystkim wszystko. Owszem można się uspokoić, próbować zapomnieć, cieszyć się życie jednak co jakiś czas lęki będą dawały o sobie znać.

A już jak się zostanie rodzicem to na pewno lęki będą towarzyszyć. Pojawienie się dziecka  jest pewnego rodzaju szokiem, ogromnym stresem i ten stres już zawsze rodzicowi będzie towarzyszył, strach o dziecko, próby uchronienia go przed złymi rzeczami, dziecko się chroni przed tym żeby nie popełniło tych samych błędów, siebie przed tym żeby nie popełnić błędów swoich rodziców.

Mogę Ci polecić książkę (poradnik psychologiczny) ,,Skąd się biorą dorośli''- Małgorzata Liszyk- Kozłowska
O tym jak dzieciństwo wpływa na dorosłe życie.

hmmm jak czytam ten post, to jakbym o sobie sprzed kilku lat czytał, jak chcesz daj na PW

sorki jeśli jakoś Cię uraże, nie jest to moją intencją

gdzie byś nie poszedł, i czego próbował dowiesz się czegoś takiego w skrócie

"że nie jesteś w stanie uleczyć tego, czego nie uznajesz, a to, czego świadomie nie uznajesz, będzie sprawowało nad Tobą wewnętrzną kontrolę, zamęczając Ciebie i wszystkich wokoło"

jest masa literatury o "duchowości", bo to jest słowo klucz

nie tak dawno słyszałem trochę przyziemny tekst, jednak myślę że adekwatny tutaj
coś w stylu "żeby poprawić przedziałek na głowie i się odpierdd lić wreszcie od siebie i pozwolić sobie żyć"

z tego co piszesz "trenujesz" ciało, dbasz o fizyczną stronę wszystkich mięśni włącznie z głównym "mózg", jednak widzisz że to jest za mało, czujesz że to za mało

zastanawiałeś się dlaczego jak piszesz tu na forum, jest ok?? i kiedy to lepiej jest, gdy się czymś dzielisz?? gdy komuś pomagasz??
szukasz odpowiedzi, a to jest już mega krok w kierunku poznania "siebie"
i pewnie nie przekroczę żadnych barier, twierdząc że to jest naturalna kolej myślącej istoty

nie dał mi tego :
- chill out, specjalizacje już robiłem
- nie dał mi psycholog, psychoterapeuta
- nie dała wiedza i doświadczenie
- nie dały leki bo tez próbowałem
- nie dał sport
- nie dała dodatkowa praca
- nie dała mi tego dieta
- seks itd itp

zauważ to są drogi ucieczki, przed zmianą siebie, trenowanie w wielki cudzysłowiu ciała
a o duchu ani słowa, a tak naprawdę to boli, i stąd te "spięcia"

popatrz na sytuacje które Cię spotkały, jaki miały realny kontakt z Tobą, przez głowę, tak? myślenie, tak??

nie możesz wyluzować, bo żyjesz swoim myśleniem o czymś na co nie masz wpływu!!!
myk jeden można przestudiować, setki pozycji literatury, można być teoretykiem na max, jednak żeby coś opisać tak naprawdę trzeba to świadomie "przeżyć"
żeby cię głowa wykształcona nie oszukała, musi być ktoś drugi

tu i teraz jest cały czas obok Ciebie czeka na odkrycie

powodzenia

bo koleżanka z tych co innym pomaga, a sama cholera, w czarnej dupie bywa

to jedno z tych miejsc najlepszych do drogi
świadoma "linia startowa" i odpuszczenie??

nie tak,
to trudna droga, nie najlepsza, czasem wręcz zbyt trudna, bo wie się, co za zakrętem

Martainn,

rzadko tu bywam i piszę, ale po przeczytaniu Twoich postów chyba sama stanęłam przed własnym problemem. Mam bardzo podobnie- ciągła gonitwa myśli, ciągłe lęki i irracjanalny strach. Teraz jest dobrze, ale już w myślach szykuję się na najgorsze- bo pewnie niedługo coś się stanie. Do mnie zgłaszają się wszyscy z problemami, zawsze jestem taką właśnie "skałą", ogarniam, pomagam i przejmuję inicjatywę. Zawsze roześmiana, nigdy nie dzielę się moimi problemami. Potrafie wpaść w zachwyt, bo ładna chmura jest na niebie, albo cudowny wschód słońca był. I co gorsza- nakręca mnie stres. Znaczy, najlepiej pracuje mi się, jak coś się dzieje, jak mam dużo do zrobienia i towarzyszy temu większy stres. Jak się wszystko uspokaja, to popadam w taki dziwny stan, gdzie ciągle nękają mnie różne myśli i kręśle scenariusze katastrof. Mój partner mówi, że jestem trudnym przypadkiem i czasem traci cierpliwość, ale jest bardzo podobny do mnie i do Ciebie, więc jakoś znosimy siebie oboje. Temat psychologa i terapii też się przewinął, tylko tutaj dochodzi do głosu mój dziwny lęk, że ktoś pozna moje słabe strony. Wiem, głupie, ale skutecznie mnie to blokuje.

ja jestem optymistycznie nastawiony, chodź np dziś mam jakiś wewnętrzny nie pokój, jednak wiem że to tylko głowa świruje

co mi daje wiedza, jaką zdobywam
a no np to że dziś jak mnie coś łapie, dzięki wiedzy jestem w stanie to bardzo szybko objeść, odrzucić, zająć się życiem,
nie kręcić sobie bata na siebie, czymś co było, albo czymś co może być, a często się nie materializuje!!!
świadomość to pierwszy dobry krok w kierunku rozwoju według mnie

co do praktyki,

problem w tym że to nie jest jak studia, nie wiem szkoła, że skończysz zaliczysz, posiądziesz wiedze i możesz iść dalej
tego typu "zabawa" jeśli mogę to tak nazwać, to jest po prostu "życie"
zbierasz doświadczenia nowe z nowej perspektywy, jednak zbiór doświadczeń nie jest skończony, nie ma określonej liczby przypadków

jako ludzie od małego uczymy się "schematów" które w dużym zgeneralizowaniu, ułatwiają nam życie, sprawiają ułudę przewidywalności, spokoju, bezpieczeństwa, dają nam korzyści
przychodzi jednak czas że wydaje się nam że to za mało, czegoś brak, osobiście uważam że to jest właśnie piękne, ze do tego dochodzimy
świadczy to na pewno o potrzebie rozwoju, gorzej gdy "wegetujemy"

chodź nasza głowa, chciała by mieć kontrolę nad tym co będzie, nie jesteśmy w stanie wszystkiego ustawić, przewidzieć
tu się właśnie pojawiają spięcia, zwłaszcza gdy idzie coś nie tak jakbyśmy oczekiwali, i nie koniecznie traktując to na zasadzie "źle-dobrze"
bo jest jeszcze wiele innych "wszystko-albo nic" , "tak-nie", takie skrajności
po lukaj o dualistycznym myśleniu, w większości to jest powód, naszych problemów

popatrz w kontekście dzisiejszych czasów, świadomie czy też nie, egzystujemy w większości na zasadzie, "chcesz-masz" "potrzebujesz-bierzesz" "boli-łagodzisz ból" "nie odpowiada ci-odrzucasz" itd itp
a co jeśli stoisz w miejscu że "chcesz-a nie możesz mieć","nie odpowiada ci- a nie możesz odrzucić"??
wewnętrzne dziecko tuptanie nóżkami, złoszczenie się, "uczieczka" to jest w takim mega ogólnym opisie, to forum aż kipi od tego typu traktowania życia, istna studnia  przypadków

czytałem tylko pobieżnie o tym co pisałeś, "mindfullnes" jednak to wszystko jest na tej samej podstawie "duchowość"
kontemplacja, medytacja, i rozbija się tak naprawdę o słowo "modlitwa, rozmowa"

wszyscy jesteśmy uzależnieni, najgorsze uzależnienie to od "własnego myślenia" ono jest powodem, swoistym STUDIUM przypadków
to tu i teraz, którego szukasz to jest takie ustawienie się w pozycji obserwatora, obserwatora siebie, ta pozycja daje Ci pogląd na sytuację, jednak w swoisty sposób mając wiedzę, nie uczestniczysz w tym emocjonalnie, oczyszczasz głowę z chorych myśli tym, nie zarażasz się "SWOJĄ" własną trucizną

mi to życie do góry nogami wywaliło, uczę się i ciesze jak małe dziecko, a miałem życie totalnie do dupy
z ciekawostek świadomość że mam życie do dupy, sprawiła że stało się piękne

w każdym razie temat rzeka, jak i życie, sposób na siebie i życie

pozdr

p.s. z takim wsparciem stary jakie tu masz, u koleżanek, to ja nie wiem czego ty się obawiasz

Tu mam duże wsparcie to fakt. I znacznie lepiej się dziś czuje. Nie ma myśli. Wczoraj też nie było!

Tak to jest chyba rozwiązanie. Niech sobie przychodzą. Ale nie skupiać się na nich.
Co by się stało? Skończyłoby się niepotrzebne zamartwianie, a zaczęło normalne życie.

Martainn
Jakbym czytał o sobie.
U mnie tez jest takie myślenie. Też mam myśli, że będę miał wznowę guza, choć lekarze mówią, że wszystko jest ok, że wszystko jest usunięte w całości. Ale ja i tak swoje. Z czasem, powiem Ci, że coraz mniej się tym przejmuję, jeszcze nie tak dawno temu, tez miałem takie myśli, a co będzie jak będzie? Nie wiem, dlaczego zaczynam z dnia, na dzień się tym mniej przejmować. Ale może dlatego, że czas leczy rany? Również myślałem, po co coś mam nowego zaczynać, jak choroba może mi to zniszczyć. Aż nagle zaczyna pojawiać się myślenie, że wcale nie muszę być chory. Bo zamiast się cieszyć, że wszystko jest ok. To ja wymyślałem coraz to nowe problemy. I tak u mnie wyszło, że nie warto się starać, jak wszystko może zostać zniszczone. Bo naczytałem się jakiś głupot w internetach, o guzach mózgu. A lekarze mówią, aby w takich przypadkach nie czytać nie na internecie, bo ludzie piszą co im ślina naniesie. W zasadzie jakbym, nie czytał, to dziś bym już całkowicie zapomniał, to co było za mną. Także wiem jak się czujesz.
Też u mnie w domu jest cały czas problem z alkoholem, a raczej z jedną osobą. Tylko, że mi brakuje wiary w siebie. Bo zawsze wszystko widzę w czarno-białych kolorach.
Zauważyłem, że jak się powoli ma na wszystko wywalone, t jest lepiej. Żyć z myślą będzie jak będzie.
Tylko, że Ty, masz własna rodzinę, córeczkę. Kochającą żonę, przyjaciół, fajną pracę. Doceń to! I pamiętaj, zawsze masz kogoś dla kogo warto żyć, i ma kto Ci pomóc w razie W. Nie napiszę Ci, że ludzie mają gorzej, a Ty nie masz tak źle. A wiesz czemu? Bo każdy dźwiga swój własny krzyż. Każdy ma problemy, dla które dla niego są trudne.
Ktoś napisał, też o rozwijaniu duchowym. I to jest klucz. Staraj się rozwijać ciało, psychikę i ducha. 
Jako motywację, myślę że posłuchasz. polecam muzykę Drużynę Mistrzów 1,2,3.
Ducha hartują, też sztuki walki.
Trzymam za Ciebie kciuki, bo jesteś naprawdę w porządku facetem, którego warto naśladować. Także głowa do góry.

ps. A co do psychologa. To jak już chciałbyś pójść do jakiegoś. To idź do jak najlepszego specjalisty prywatnie. Bo teraz większość psychologów, umie to co wykuło na formułkach na studiach.

Życia normalnego chyba się nie boję. Bo tak jak piszę to ja życie normalne mam dobrego. Wielu mogłoby mi go nawet zazdrościć. Tym bardziej mnie te denerwuje, że ten łeb działa przeciw mnie;)

No własnie. To jedyne wyjście. Tylko jak toto oswoić;)

Czyli normalka jak u każdego, będziesz żyć

Hardware ok, tylko z softem musisz pokombinowac

Niezbedne aktualizacje krytyczne
I czyszczenie smieci na dysku, byc moze zalega wiele offline informacji

Miłego popołudnia i pogody ducha

To się nazywa zdecydowanie.

Takim, w moich oczach, jesteś człowiekiem. Człowiekiem, który zamiast smęcić i narzekać na los, bierze się do dzieła.

Trzymam kciuki.

Powodzenia użytkowniku Martainn

Po wypowiedziach widać, że poukładany z Ciebie człowiek, który działa.
Skoro już tyle osiągnąłeś, to z tym błyskawicznie sobie poradzisz

to może być w zasadzie wszystko,
ja dziś odbieram to że nie ma się co skupiać na tych aktywatorach, bo ich nigdy się nie uniknie, ani nie znamy pełnej listy tych "zapalników"
nie można iść w kierunku że jak to coś mi tak robi, to tego unikam, chodź są oczywiście wyjątki

to takie trochę współuzależnienie od "siebie podświadomego" tylko bez możliwości rozwodu

całkiem żartem oczywiście
jeden gość pisał o tym dość dawno "Nie stawiajcie oporu złemu"

jak leczyć to "przyczynę" nie "skutki"
powodzenia

Trzymam kciuki.

Za dużo myślenia szkodzi i jako człowiek mający skłonności do stanów melancholijnych coś o tym wiem Jak wpadałem w stany myślenia o wszystkim, to miałem pół nocy z głowy. Stąd nauczyłem się takie refleksje dusić w zarodku. Moja metoda polegała na wieczornym tworzeniu scenariuszy filmowych czy pisaniu książek w głowie. Świetnie się sprawdziło w szybkim usypianiu Ogólnie dużo wysiłku poświęciłem na kontrolowanie dzielenia zapałki na czworo, dzięki czemu żyje mi się zdrowiej. Od paru lat najlepszym usypiaczem jest dla mnie telewizor. Wstaję skoro świt, a w zasadzie biorąc pod uwagę obecną porę roku przed świtem. Po całym dniu odpalam telewizor niby żeby coś obejrzeć i za 10 minut już mnie nie ma. Niestety ze szkodą dla scenariuszy...