Dwóch mężów, dwa rozwody.

Blusia, przestan przeklinac wlasna glupote. Przestan hamowac siebie sama. Poszukaj, jaki dar losu dla Ciebie tkwi w tej historii, przyjmij go i wykorzystaj w dalszym zyciu. Obroc to na swoja korzysc.
Bo w kazdej historii jakis dar tkwi, trzeba tylko go zauwazyc.
Po co patrzec do tylu? Tego juz nie ma, zycie odbywa sie teraz.
Wcale nie wiadomo, czy byla to glupota. Skad wiesz, jak potoczyloby sie Twoje dalsze zycie z bylym mezem, gdyby sie to nie zdarzylo?
Mozesz tylko snuc wyobrazenia na ten temat. Mogloby sie i tak zdarzyc, ze to on kiedys poszedlby w tango z jakas inna. Mogloby byc tak, ze z czasem zylibyscie tylko obok siebie.
Ja osobiscie nie zachwycam sie az tak typami z takimi "twardymi" zasadami. Mam osobiste doswiadczenia z takimi "szlachetnymi". Czasem te ich zasady potrafia sie zmienic w mgnieniu oka.

Te tak zwane zasady przede wszystkim te moralne sa wedlug mnie czyms sztywnym. A zycie takim nie jest, zycie wymaga od nas gietkosci i przede wszystkim milosci.
Wystarczy popytac o to ludzi, ktorzy przeszli przez rzeczywiscie ciezkie proby zyciowe. Tacy nie beda twierdzic, ze maja jakies zelazne zasady. Zycie nauczylo ich czegos innego.
Zadne zasady nie pasuja na wszystkie sytuacje. Kazda sytuacja jest inna i trzeba na nia popatrzec inywidualnie.

Twoj ex jak widac wolal swoje zasady niz Ciebie, wybral zasady zamiast milosci. Nawet nie probowal czegokolwiek innego. Czy nie daje Ci to nic do myslenia? Czy rzeczywiscie masz az takie powody do szlochow? Ja uwazam, ze go idealizujesz.
Zycie z kims, kto uznaje tylko jakies twarde zasady niesie ze soba niebezpieczenstwo, ze przy takim partnerze utknie sie w bezruchu w szytwnym gorsecie.
Niby wszystko uregulowane, ale nie ma w tym zycia.
Poczytaj sobie tu na forum, do czego czesto takie martwe zycie malzenskie prowadzi. Byc moze wlasnie przed tym uratowalas sie, nic nie wiadomo. W jakis sposob byl to Twoj wybor, wybor innego zycia.

Jedna z przyczyn Twojego obecnego  "parcia na dziecko" moze byc Twoja tesknota za spontanicznoscia i nieprzewidywalnoscia, ktora dzieci wnosza w zycie rodzicow, po prostu za poczuciem zycia.
Wiem, ze nie prosilas o zadne rady, ale mimo to jedna podsune - wprowadz w swoje zycie wlasnie takie elementy nieprzewidywalnosci, czegos zwariowanego, spontanicznego, co czasem przewroci Twoj harmonogram do gory nogami. Zrob miejsce na przypadek w Twoim zyciu.
Pracujesz w scislym zawodzie, masz racjonalny i bardzo konkretny sposob myslenia, nawet pewnie w glowie nie robisz miejsca na zwariowane mysli.
A zycie wola o to, zeby moglo plynac swobobnie i wlasnym nurtem.

Twoj skok w bok wydaje mi sie wlasnie taka proba zakosztowania spontanicznosci zycia. Tyle, ze calkiem niekontrolowana i destrukcyjna.
Nastepne proby wybieraj tak, zebys nie narobila sobie klopotow, ale mimo to poczula, co znaczy zycie.
Tak czesto bywa, ze ci poukladani, kontrolujacy swoje zycie do ostatniego szczegolu nagle dokonuja jakiegos samosabotazu, ktory to poukladane zycie rozbija. Bo jest w nich cos, co domaga sie wiekszej spontanicznosci.
A wiec nauczona doswiadczeniem, rob miejsce na to w swoim zyciu tak, zeby moglo to dzialac konstruktywnie.

Widze, ze lubisz pokutowac To tez jedna z mozliwosci w zyciu...nie pomyslalam o tym, ze moze chodzilo o stworzenie okazji do tego....;)

Blusia ma w zyciu wszystko poukladane, wszystko idzie tak, jak sobie zaplanuje i skonstruuje....no moze prawie wszystko.... nawet inzynier robi czasem bledy. 

Busia, widze, ze nie zrozumialas tego, co chcialam przekazac.
Ja tez wolalam lego, malego konstruktora ze srubokretem, ukladanki, a lalki rozkladalam na czesci, zeby zobaczyc jak sa skonstruowane. Tez pracuje w technicznym zawodzie i mam scisly umysl. Wiem jak to jest.
To nie jest problemem.
Problemem jest, gdy ma sie nadal przekonanie, ze zycie funkcjonuje tak, jak ukladanka z klockow lego, mimo, ze w praktyce okazalo sie to juz fikcja.

Czyli, jak rozumiem, dziecko znalazło się na liście rzeczy do odhaczenia w życiu i nadszedł już czas, bo lat nie ubywa?

Mam wrazenie, ze jednak nie do konca wiesz, co chcialam przekazac.
Owszem, warto sie skupic na tym, na co ma sie wplyw, zamiast walczyc z wiatrakami.
Ale ja nie to mialam na mysli.
Mysle, ze Ty chcesz w maksymalnym stopniu kontrolowac swoje zycie, bo bardzo boisz sie nieprzewidywalnosci. Wiazesz sie z mezczyznami, z ktorymi wydaje Ci sie, ze zapewnia Ci to bezpieczenstwo przed niespodziewanymi zmianami. A potem dochodzisz do wniosku, ze jednak czegos brakuje i konczysz w mniej lub bardziej kontrolowany sposob te zwiazki i w ten sposob sama sobie fundujesz zmiany.
Tyle, ze nic sie z tego nie uczysz, bo jedyne co Cie zajmuje, to jest zal z powodu utraconego rzekomego raju, ktory nigdy rajem nie byl, bo inaczej bys nigdy z niego nie wychodzila.
Teraz placzesz nad swoja "glupota", ale co ona oznacza? Chyba tylko to, ze zrobilas cos, co obnazylo pseudo-milosc bylego, ktora byla tylko gratyfikacja za poprawne zachowanie, odpowiadanie szablonom w jego glowie i dostarczanie odpowiednich wynikow.

Tak apropos to takze i Twoje wzorce ocen. Tak samo traktujesz Ty innych i siebie sama.
Pewnie juz zawsze tak bylo, pewnie bylas zdolnym dzieckiem, wzorowa uczennica, dopasowana do otoczenia, z poprawnym gronem znajomych...itd. Nie chce twierdzic, ze to cos zlego. Ale jesli to tylko powierzchnia i dopasowanie sie do norm i zasad, to jednak nie jest to czyms, co daje spelnienie.
To jest oczekiwanie, ze bedzie sie kochanym, jak spelni sie wszelkie potrzebne do tego warunki. Ale zapewniam Cie, ze to nigdy nie nastapi i w ten sposob uplywa cale zycie na tym oczekiwaniu í staraniu sie. Ty nawet siebie samej nie kochasz, tylko oczekujesz od siebie wypelniania norm.

Teraz chcesz dziecka, ktoremu wedlug wszelkiego prawdopodobienstwa dasz ta role kochania Cie bez stawiania warunkow, bo dzieci inaczej nie potrafia, jednoczesnie drylujac je do wypelniania oczekiwan i przestrzegania zasad, w zamian za co ono od Ciebie moze dostanie odpowiednie uznanie. Nie za to, ze jest, tylko za to, co zrobi i na ile wypelni Twoje oczekiwania.
To jest pustka i ta chcesz ofiarowac swojemu dziecku!
To jest ten egoizm. Ty chcesz tylko wypelniacza wlasnej pustki. Rola Twojego dziecka jest juz teraz zdefiniowana - zapewnic szczescie swojej matce.
Ale to nie jest rola dzieci!

Ja w przeciwienstwie do wielu protagonistow tutaj nie jestem zadna przeciwniczka samotnego wychowywania dzieci. Sama bylam jakis czas samotnie wychowujaca, choc ze zrzadzenia losu, a nie z wyboru. ale to nie ma wedlug mnie specjalnego znaczenia, z jakiej przyczyny sie to zdarza.
Dzieci niekoniecznie potrzebuja ojca czy matki. To tylko puste role, jesli nie ma za nimi bezwarunkowej milosci i jesli dzieci nie maja mozliwosci swobodnego rozwoju, bo sa wpychane w jakies role, to nic nie pomoze, gdy sa oboje.
I odwrotnie - nie robi to zadnej szkody dziecku, gdy ma tylko jedno z rodzicow, za to takie, ktore jest w stanie przekazac mu milosc i pelnie zycia.
Ty wedlug mnie tego nie dopuszczasz do siebie, wiec jak chcesz to zapewnic i przekazac dziecku?

Lepiej byloby, zebys najpierw wziela jakiegos bezdomnego zwierzaka, te tez kochaja bezwarunkowo, a jednoczesnie trzeba sie o nie troszczyc, nie oczekujac nic w zamian. To bylby trening w spontanicznosci i kochaniu. Pisze to naprawde calkiem serio, bo male dzieci i zwierzeta w domu to nie az taka wielka roznica. Tyle, ze zwierzakowi wyrzadza sie mniejsza krzywde emocjonalna niz dziecku, jesli dostaje ono tylko oczekiwania a nie milosc. I jesli sie okaze, ze jest to za uciazliwe, to mozna znalezc im innych wlascicieli.
Z dziecmi trudniej,

Zadaj sobie samej pytanie:
Czego brakowalo Ci w pierwszym malzenstwie?
Czego brakowalo Ci w drugim?
Bo w kazdym brakowalo czegos zasadniczego.
Tym czyms jest wedlug mnie milosc. Zaznaczam, ze milosc to nie motylki i nie ugiete nogi przy tym wspanialym mezczyznie. Te ostatnie to tylko mocne wrazenia, ktore zawsze kiedys przemijaja, to tylko namiastka pelni zycia.
Milosc to wlasna zdolnosc kochania. Jesli sie to umie, to umie sie tez ocenic sytuacje, w ktorych nie ma milosci.
A Ty nawet do dzis nie zauwazasz, ze Twoj ex niewiele milosci Ci dawal. Bo przyzwoitosc i zasady to nie milosc. Dlatego bylo mu tak latwo sie Ciebie pozbyc. To zwykly egocentryk, jak i Ty sama.

Nie pisze tego, zeby Cie oceniac, to jest tylko to, co wyczytuje tu na podstawie Twoich wlasnych wpisow.
Mysle, ze wlasnie to budzi tu takie kontrowersje.

Tak Kitkaoskara. Pod zasadniczymi wzgledami zgadzamy sie. Mnie tak samo jak Ciebie uderzyl ten w sumie pusty, bez wewnetrznego zaangazowania ton wypowiedzi.
Clodny, racjonalny, nie upiekszajacy...i w ktorym czegos brakuje.

Busiu, moze cos tu konstruujemy, co nie do konca odpowiada rzeczywistosci, bo mamy tu skape informacje, wiec i oszacowanie sytuacji jest fragmentaryczne.
Ale takze miedzy wierszami mozna zazwyczaj sporo wyczytac i czesto ludzie maja tu dobra intuicje. Moze Ci sie to przyda, a moze nie.

Twoje pierwotne przeslanie bylo, zeby inni nie powielali Twoich bledow. Tylko ja mam wrazenie, ze te bledy leza troche gdzie indziej, niz Ci sie wydaje, dlatego tu dolaczylam. Bo jak juz analizowac bledy, to porzadnie Poza tym mialam wrazenie, ze za zalozeniem tego watku tkwi jeszcze cos innego, bo wiadomo, ze beda co do tego rozne komentarze.
Czasem jednak chce sie cos z siebie wyrzucic, nawet jesli sie tego wyraznie nie sformuuje, tylko pomiedzy wierszami.  I to mi na taki wlasnie przypadek wyglada.
Zyczylabym Ci znalezienia radosci z zycia tak po prostu, bez koniecznosci uzywania do tego celu dziecka czy kogokolwiek innego.

Czy sobie zrobisz dziecko czy nie, to Twoja decyzja. Takie dziecko pewnie nie mialoby gorzej, niz miliony innych dzieci poczetych na przyklad zupelnie nieplanowo i ladujacych w kiepskich warunkach. Z pewnoscia potrafisz zapewnic dziecku dobre zewnetrzne warunki. Jesli chodzi o reszte....to niewykluczone, ze dziecko moze spowodowac wewnetrzne przesuniecie, czemu nie? Nie mozna tego wykluczyc. Czesto sie tak zdarza.
Ale moze byc tez tak, ze bedzie to nastepny w gruncie rzeczy nieszczesliwy czlowiek, ktory bedzie potrzebowac pozniej w zyciu jakichs zapelniaczy, bo nie zaznal sam nigdy tego, jak to jest byc kochanym tak po prostu, za samo istnienie. To zalezy od Ciebie i od tego, na ile jestes w stanie kochac, na ile jestes w stanie zrezygnowac z kontroli, narzucania sztywnych norm  i zostawic dziecku przestrzen do swobodnego rozwoju, nawet jesli nie do konca odpowiadaloby to Twoim planom na jego zycie.

Gdyby dziecko pochodziło z tradycyjnego sposobu rozmnażania też byś chciał, żeby kobieta rodziła "potworka" mającego przed sobą kilka dni życia?

Nota bene postawa mężczyzn wobec autorki przypomina mi postawę kobiet wobec problemu prostytucji. Kobiety nie znoszą prostytutek, bo wywołuje ich lęki to, że nawet do seksu nie jest potrzebna stała partnerka. Mężczyźni czują się tu zagrożeni: No jak to panie, nawet do alimentów mężczyzna jej niepotrzebny?

A jaka jest skuteczność metody pochwa-penis?

Rozumiem, że przy metodzie pochwa-penis rodzą się wyłącznie dzieci jak brylanty, a gdyby się trafiło upośledzone to nigdy nie trafi do DPS? To bardzo interesujące, tylko w mojej miejscowości jest DPS i są tam upośledzeni, z których wieku można na 100% stwierdzić, że pochodzą z tradycyjnego rozrodu..

Poza tym piszesz nie na temat, bo in vitro i inseminacja to dwie różne sprawy...

powielony post

Zapis pod nickiem mówi co innego. A może jest w tym ziarno prawdy... Myślę że totolotek ma wiele do tego i mam prawo mieć taką opinię. Fakt że nie potrafisz tego powiązać jeszcze bardziej Ciebie pogrąża. Wykręcanie się terminologią (znaną mi i nie jesteś w stanie podjąć ze mną na ten temat dyskusji) i zarzucaniem braku wiedzy i dążąc w ten sposób do usprawiedliwienia nieodpowiedzialności chluby nie przynosi.

Podziwiam za odwagę, by o tym tu opowiedzieć. Oceniać tego co zrobiłaś nie będę, bo sama chyba najlepiej wiesz jakie poniosłaś konsekwencje za swoje zachowanie. Za to mam inne pytanie. Czy po tym wszystkim nie było żadnej szansy by drugi mąż ci wybaczył? Zdaje sobie sprawę,że to niełatwe, ale czasami,gdy ludzie się naprawdę kochają, to potrafią sobie wybaczyć i żyć dalej razem. Nie było na to szansy?

Blusia jestem zwyczajną zdrową kobietą. Mam 3 zdrowych, ślicznych, dorodnych dzieci. Córki choroby nikt się nie domyśla. W rodzinie zdrowe dzieci. Bardzo dobra opieka medyczna, standard życia dobry. Pewne rzeczy mogą jednak się zdarzyć i wówczas trzeba umieć je udźwignąć. To jest coś co wymyka się spod kontroli, nie jest od nas zależne.

Wygląda na to, że jesteś osobą niestabilną. Dwóch mężów zostawiłaś. Dziecko jest na całe życie. Jeśli nie spełni twoich oczekiwań to co?Kiedy wychodziłaś za mąż po raz drugi także nie planowałaś, że odejdziesz ( zdradzisz).
Rozumiem, że odezwała się w tobie natura, pragnienie dziecka. Chcesz to po to sięgasz. Nie bierzesz pod uwagę różnych scenariuszy.
Dziecko wydaje się twoim kaprysem w dodatku łatwo dostępnym.
Musisz teraz, w ten sposób?

Jest nienaturalny.
Podchodzisz do posiadania dziecka jak do kupna kiecki w sklepie. Na podstawie tego co napisałaś po prostu wyglada na to, że kiepsko rokujesz w roli osoby, która ma stale dawać z siebie uczucie. Za jakiś czas można oczekiwać, że dziecko ci się znudzi- jak poprzednie małżeństwa. To byli dorośli ludzie. Dziecko będzie zdane tylko na ciebie ( jedyny rodzic).
Kiedy rodzi się dziecko, które jest owocem miłości i związku dwojga ludzi to nawet jeśli jednemu z nich zmienią się życiowe cele i dziecko w ich realizacji będzie stało na drodze, to zawsze może liczyć jeszcze na drugiego rodzica. Tak samo w przypadku zdarzeń losowych.
Jeśli to dla ciebie "ostatni dzwonek", żeby urodzić dziecko to trudno. Każda kobieta może mieć takie pragnienie.
Jeśli jednak biologicznie masz jeszcze czas to uważam, że warto poczekać na bardziej sprzyjające okoliczności.
Wspaniale jeśli dziecko ma obydwoje rodziców, którzy je kochają, pragną mu zapewnić bezpieczeństwo.
Ty swoje dziecko na starcie tego świadomie pozbawiasz.
Powiesz mu kiedyś: czułam się sama, twoim ojcem jest jakiś typ, który oddał spermę...

Zgadzam się z Marajka.

Osoba, która nie potrafi tworzyć trwałych zwiazkow z innymi dorosłymi ludzmi, co zostalo juz udowodnione przez DWA rozwody, nie nadaje sie tak naprawde na  rodzica. Dziecko to nie jest zabawka, to nie jest odhaczony punkt na liscie pod tytulem "osiagniecia zyciowe", to nie jest tez plaster na problemy emocjonalne. Decydujac sie na potomka z wyzej zapodanych powodow, mozna byc pewnym, ze WCALE nie dostanie ono tego czego potrzebuje- czyli milosci- a stanie sie jedynie narzedziem do samozaspokajania ego przyszlej mamusi.

Marajka, prawda, czy Blusia bedzie miec dziecko czy nie, to jej prywatna sprawa.

Chcialam tylko zwrocic uwage, ze ktos kto blokuje wlasne emocje i nawet nie jest minimalnie swiadomy własnych pobudek czy impulsow, nie jest idealnym materialem na rodzica. Już nie mowiac o tym, ze nawet do związku się nie nadaje.