Czy mozna żyć z alkoholikiem?

I dobrze, że tak zrobiłaś. Trzymam kciuki.

To bolesne, że dla niego wódka okazała się ważniejszą od Ciebie i związek z nią wybrał.
Przytulam.

Dasz radę przez to przejść. Pisz, nie kryj tutaj swych uczuć. Patrząc na liczby odsłon Twego wątku, sporo osób jest zainteresowanych Twą sprawą. Możesz liczyć na moje (podejrzewam, że nie tylko) wirtualne wsparcie.

Z prostej przyczyny....jak ja się zacznę leczyć to czy on przestanie pić?  To on jest uzależniony a nie ja. To on potrzebuje pomocy.
Piszecie o uczuciach......to bardzo boli gdy po kilku latach wspólnego życia, wspólnego dorabiania się dowiadujemy się że twój mąż ten jedyny, wyśniony woli WÓDĘ od własnej kochającej żony.
Nie potrafię nawet opisać tego co czuję.  Rozpacz....bezsilność...... tak bardzo chciałabym żeby przestał pić.  Żeby znowu był moim MĘŻEM....  tym trzezwym.
Jak sobie z tym wszystkim poradzić???  Tak bardzo się boję..... Co teraz ze mną będzie....
Piszę to i płacze....

Nikt nie da gwarancji, że Twój mąż przestanie pić. Jedyną osobą, która może to zrobić jest on sam, ale i to nie gwarantuje, że do nałogu nigdy nie wróci. Alkoholizm to choroba, alkoholikiem - choć suchym - jest się do końca życia.

Pytasz o to, jak sobie poradzić? Nie ukrywać samej przed sobą uczuć, nie udawać, że 'wszystko jest w porządku'. Pozwolić sobie i na rozpacz, i na złość, i na strach.

Co z Tobą będzie? Hm... prawdopodobnie to, na co się zdecydujesz. Są osoby, które w chwilach trudnych filcują się do poziomu kilkuletniego szkraba i udają, że nic nie potrafią, nic nie umieją, że ktoś dorosły i dojrzały (bo to, niestety, nie jest tożsame) musi się nimi zająć, bo inaczej - wbrew faktom - nie przeżyją. Są osoby, które rozpaczają, złoszczą się, wkurzają, ale... zakasują rękawy i myślą, co mają zrobić, by ogarnąć sytuację i być szczęśliwymi. To, moim zdaniem, jest decyzja na sposób życia. Jaką Ty podejmiesz?

selest, przeczytaj swoje posty sprzed roku. To tylko mały fragment:

Proszę, dla swego dobra, nie okłamuj się. To nieprawda, że on TERAZ wybrał wódkę. On ją wybierał zawsze. To, co się zmieniło diametralnie, to Twoja postawa. To Ty (wreszcie!) podjęłaś decyzję, że masz dość takiego pijanego życia. Dawałaś mu szansę, on wielokrotnie je zmarnował. Teraz też.

Chyba podjęłam pierwsze kroki....jutro idę na rozmowę o pracę. Nie wiem czy ja dostanę ale muszę coś ze sobą zrobić. On dostał szału jak się dowiedział że szukam pracy. Myślał że całe życie będę uzależniona od jego pieniędzy. A raczej od ich braku.

Tak naprawdę to chyba do mnie jeszcze nie dociera wszystko to co robię.  Nie chcę żeby odszedł bo cholernie boję się pustego mieszkania. Ale z drugiej strony jak długo to ma jeszcze trwać.  Jak długo mam oszukiwać samą siebie ze on przestanie pić.
Nie rozumiem tylko jednego

Dlaczego on tak panicznie boi się tej terapii????Dlaczego nie chce tam iść????
Przecież nawet już mu zaproponowałam żeby chodził na terapię otwarta.
Chyba powoli zaczyna mi switać....
Wiem dlaczego....tak wiem. Wiem dlaczego on nie chce iść na terapię. Przypomniało mi się właśnie teraz.
On mi kiedyś mówił,  że już był kiedyś na takiej terapii w ośrodku zamkniętym. I jak on tam był to jego BYŁA żona zdradziła go z jakimś tam swoim kolegą i to nie jeden raz tylko kilka. Powiedziała mu to jak już byli po rozwodzie.

On jest o mnie bardzoooooo zazdrosny i pewnie ma taki uraz z poprzedniego związku,  że jak będzie w takim ośrodku to go będę zdradzać.
Tak, to o to chodzi.

Najtrudniejsze będzie jutro jak on się rano wyprowadzi.  A ja na godz.12 idę na rozmowę kwalifikacyjną. Będę strzepkiem nerw.
I później jak wrócę do domu i będzie brak jego rzeczy, jego kosmetyków w łazience,  jego kapci, jego swetrów.....
Aż boję się kłaść spać bo naprawdę nie wiem co będzie jutro....
A może prześlij się i rano powie ze mu na mnie zależy i chce poddać się terapii.
W końcu całe życie mi powtarzał że BYŁBY IDIOTĄ GDYBY MNIE STRACIŁ.
Może będzie dobrze....ale nie. Widzę po nim że on jest tak negatywnie nastawiony że pewnie się rano wyprowadzi.

Ja tez kilka lat kontrolowalem picie alkoholu, dzis nie kontroluje
Bo nie pije

Troche mam mieszane u czucia co do opisu alkoholika, co to organizm chce a on nie moze sie powstrzymać, mimo ze nie chce
To w koncu chce czy nie chce??
Spróbuj sie powstrzymać od slodzenia herbaty cukrem, latwe to tez.nie jest

Alkoholizm jest chorobą, mimo wszystko!!

Polega na regulowaniu emocji substancją chemiczna, nie na sposobach picia, formie alkoholu, czy towarzystwie, czy statusie materialnym, bo nie ktorzy bardzo dobrze funkcjonują!!!!

Co do autorki posta nie chce Ci nadzieji zabierać, doradzam dystans
To po prostu mniej emocjonalnie boli pozniej Ciebie

Czy uważasz go za biednego, gdy argumentuje że stała mu sie przykrosc podczas terapii, zwlaszcza ze dowiedzal sie po rozwodzie

Straszne to jak można mydlić oczy drugiej osobie, albo chce nie pić i robi wszystko, bo ma po co

Albo szuka czego kolwiek zeby nic nie robic!!!

Bo tak to trzeba nazwać po imieniu, nic nie robienie
Wiem co mówię,

Sama nazwałbym to niecierpliwość, oczekiwanie zmian, mniemanie ze zmienisz to swoim dzialaniem

Swiadczy o wspoluzaleznieniu 

Pisze to tylko i wylacznie zeby cie uświadomić, efekty sie osiaga po jakims czasie, nie od jednorazowego zabiegu w euforii

Wez to za dobra monete, pozdr

A dlaczego Ty sie tak panicznie boisz tej terapii? Dlaczego nie chcesz tam isc ? Dlaczego tak sie uczepilas mysli, ze bez Ciebie on zginie? On ma wieksze szanse na to ze zginie z Toba niz bez Ciebie. Jak na razie to fantastycznie wspierasz go w piciu i w podtrzymywaniu tej uludy w ktorej zyje.

Polega na regulowaniu emocji substancją chemiczną - tak jak każde uzależnienie. I w pewnym etapie człowiek jest już tak zatruty, że nie chce tego robić, nie daje mu to już przyjemności i ulgi, ale nie jest w stanie przestać. Pewnej pani w szpitalu lekarze zabronili pić kawy. A kobieta stwierdziła, że woli umrzeć niż żyć bez kawy Mówiła to na poważnie i zachowywała się jak ćpun na odwyku.Szkodziło jej zdrowiu przecież, na pewno mogłaby żyć bez tej kawy, przecież to TYLKO kawa, a jednak nie umiała sobie tego wyobrazić. Każde uzależnienie jest chorobą.

oczywiscie, ze mozna, gdy sie jest masochista

Meza alkoholika co prawda nie mam, ale wiem na przykladzie matki, ze walka o takiego, to syzyfowa praca.
Sa tacy, co pija po trochu, ale codziennie - oni potrafia calkiem dobrze funkcjonowac cale lata i nie czynic wiekszych szkod rodzinie. Chodza do pracy, dobrze zarabiaja, dbaja o dom...Potrafia jakos kontrolowac swoj stan, nie pija wiecej, niz potrzebuja. Nie mowie, ze wszyscy, ale wiekszosc jakos sobie radzi.
Ten byl z tych znacznie gorszych moim zdaniem - potrafil co prawda nie pic i pol roku a raz zdarzylo mu sie nawet i 8 miesiecy. Ale jak juz zaczal, to nie mogl przestac i mial ciągi 3 tygodniowe a niekiedy dobijal i do miesiaca. A potem miesiac dochodzil do siebie. W takim stanie permanentnego upojenia robil awantury, dokladnie jak Twoj, zachowywal sie ponizej  wszelkiej krytyki. Nie przejmowal sie niczym i nikim. Wtedy, wiadomo, tracil tez kolejne prace.

Matka bujala sie z nim ladnych  kilka lat. Gdy trzezwial, przepraszal na kolanach i zaklinal sie na wszystkie swietosci, ze to juz ostatni raz.
Leczyc sie jednak nie chcial, bo uwazal, ze...nie jest alkoholikiem. Przeciez...nie pije codziennie a alkoholik musi codziennie. A jemu sie zdarza tylko od czasu do czasu... Ale, ze - jak juz mu sie zdarzy - to jest to niczym apokalipsa, jakos nie przyjmowal do wiadomosci. Bo nie pamietal. Uwazal, ze wszyscy wyolbrzymiaja problem... No taki biedny zuczek...

Milosc miloscia, ale instynkt samozachowawczy wzial gore i matka w koncu definitywnie kopnela go w zapijaczone cztere litery, mowiac, ze ma juz serdecznie i szczerze dosc takiego zycia, i ze nie bedzie isc z nim na dno, bo chce zyc i ma dwoje dzieci, ktorymi musi sie zajac.
Jak rzekla, tak uczynila.
On sie nie chcial zmienic. Moze nie mial sily. Moze zbyt slaba wole... To nieistotne z jakich powodow. Istotne bylo to, ze ciagle szedl na dno i ciagnal za soba innych.
Wiele lat po rozstaniu, uwolnil sie w koncu od alkoholu.  Na zawsze i definitywnie. Zapil sie na smierc. Mozna rzec, ze umarl, tak, jak zyl - pijany.

Ty zrobisz, co zechcesz. To Twoje zycie. Chcesz probowac - probuj.  Chcesz wierzyc  - wierz. Masz sile - walcz.
Pamietaj tylko, ze na tej wojnie nie ma jencow.  Przegrasz, to zginiesz.
Powodzenia.

Witam Cię

każdy alkoholik ma swoje dno !!!
alkoholizm według jednego jest do pokonania, według drugiego nie

jest wiele rodzin, które normalnie egzystują, jednak o wiele większe grono tych których po prostu już nie ma, lub też ścierają się wciąż ze sobą

w życiu wszystko jest barierą nie do pokonania, jeśli nie ma realnych działań w tym kierunku
samo odstawienie alkoholu, jest krokiem, ale daleko jeszcze do świadomej abstynencji

powód : jak jest komuś w przysłowiową "dupę" wygodnie, to po co to zmieniać, przecież to wysiłek,
człowiek jako istota leniwa, dba tylko w większości o swoją własną wygodę !!!

jeśli się człowiek z uporem maniaka trzyma swojej "ciasnoty emocjonalnej", trzyma się na poziomie dziecka, które zatrzymało, lub też nie dostało szansy na rozwój itd itp
to jak może mieć podstawy do jakich kolwiek zmian

wiele osób które postawiły na nowe lepsze życie(alkoholik, współuzależniona), po pierwsze zaczęły coś robić w realnym kierunku zmian dotychczasowego podejścia do życia, coś ze sobą !!!!

tu i teraz, nie wczoraj i nie jutro, zdrowy rozsądek podstawą do działania, reszta to mżonka

nikt nie obiecuje naprawy małżeństwa, powrotu współmałżonka, robimy to dla siebie, reszta to życie, trzeba brać jakie jest, i się odnajdywać w nim

jesteśmy chyba dorośli tak??
podejmujemy decyzje, tak ??
odpowiadamy za nie tak ??

twoje wspołuzależnienie już powinnaś widzieć,
umówiłaś się na rozmowę, przez niego już coś nie tak jest?? przesuwasz, kombinujesz, dostosowujesz się

piszesz ze nie pił 4 miesiące, i dopisujesz "że można" - usprawiedliwiasz go, i po części siebie

trzeźwość(umysłu) polega w głębokim skrócie, na tym że jak mówisz A potem jest B

jak zostajesz ciągle na A, to jakiej pomocy oczekujesz ??
to są tylko wskazówki sugestie osób, które albo przeszły przez to , albo obserwowały to

na terapii zapewne nie dowiesz się o "żadnej wiedzy tajemnej nowej"
jak tylko jak się wziąść za siebie i życie,

kwestia tylko jakie życie Ci pasuje bardziej??

odpowiedzieć musisz sobie sama, reszta to jest konsekwencja,
i tu i tu będą problemy = życie

czy dobrze robisz czy nie możesz się dowiedzieć, jak wogóle zaczniesz co kolwiek robić !!! i efekty nie przyjdą w oka mgnieniu

nie mam zamiaru Cię obrażać jeśli tak to odbierzesz przykro mi

można całe życie "NIC" robić i orobionym po pachy się czuć

pozdr

Nie można żyć z alkoholikiem.
I trzeba zrozumieć, że nie jest się odpowiedzialnym za jego decyzje, nie mieć wyrzutów gdy go zostawiasz w dołku, samego. Jeśli jest inaczej, jesteś współuzależniona.

Nie można żyć z alkoholikiem, bo w każdej chwili słabości będzie szukał rozwiązania w kieliszku, a w życiu często jest ciężko i trzeba sobie jakoś radzić. Alkoholicy wolą stracić kontakt z rzeczywistością niż stawić czoła problemowi.

Jeśli do tego dochodzi agresja, Twoje pozory, że jest ok ( tak jakbyś mu dawała zielone światło, że on może )

To jest bez sensu. Do 16 roku życia byłam wychowywana przez alkoholików, którzy nawet nie próbowali trzeźwieć, których kochałam i patrzyłam jak niszczą życie sobie, wszystkim wkoło, MI...

Zostaw to w cholerę, im szybciej tym lepiej...

albo i terapia, nawet konieczna.. czy z mężem czy bez..
ale jeśli mąż nie chce, to pomyśl o sobie, a później ewentualnie z czystą świadomością walcz o niego, jeśli dalej będziesz wierzyć, że jest o co..

Ale kochaj go dalej, nawet do śmierci.
Czym innym jest jednak uczucie, czym innym decyzja o życiu razem/osobnym.

Grupy AA (Anonimowi Alkoholicy) zwykle raz w miesiącu mają mitingi otwarte, na które wstęp ma każdy. Jeśli pójdziesz na takie spotkanie to dowiesz się co alkoholikom pomogło w podjęciu decyzji o leczeniu i niepiciu. Zaręczam że nie głaskanie po głowie, ale dotkniecie dna, od którego mogli się odbić. To co może zrobić żona by pomóc swemu uzależnionemu mężowi, to nie stawanie na przeszkodzie w drodze na to dno, bo tylko w tym DNIE jest nadzieja.
Chronienie alkoholika przed konsekwencjami picia nie jest żadną pomocą, ale wspieraniem choroby, wręcz wkładaniem mu butelki do ręki.
To bardzo trudne dla żony wytrwać w TWARDEJ miłości, bo kłóci się ona z powszechnym postrzeganiem pomagania. Dlatego potrzebujesz wsparcia i wiedzy o uzależnieniu i współuzależnieniu. Terapia dla współuzależnionych, grupa Al-Anon to propozycja dla Ciebie. Oprócz fachowej pomocy znajdziesz tam również inne kobiety, z którymi Ci będzie "po drodze".
Życzę powodzenia.

szanuję Twoje zdanie

ja bym napisał, nie mogłem żyć z alkoholiczką

wystawiasz wyrok i przyklejasz "etykietkę", na większą część ludzi na tej ziemi

a każdy jest czymś indywidualnym
patologia jest czymś co mieści się w jakichś ramach, tak??

mówimy tu o przypadku gdzie ktoś zdecydował się szukać pomocy, czyli chyba światełko się zapaliło

zdajesz sobie sprawę że jest wielu ludzi którzy są alkoholikami a się nie określają nimi
bo nie piją destrukcyjnie, nie wpadają w alkohol z byle schodów w życiu, a często im się zdarza nie kontrolować ilości wypitego alkoholu

odnoszę wrażenie że słowo alkoholik, to jak stoliczku nakryj się
świadomy jestem że na ten schemat rzesza ludzi zapracowała sumiennie

nie bronię alkoholików, po prostu bądźmy szczerzy

mogę śmiało pisać że większość osób z rozwalonych związków wpada, znów w to samo,
czyli co schemat kolejny, czyli dobrzy i źli ludzie, lepsi i gorsi??

ucieczka od alkoholika, (nie mówię tu o patologicznych sytuacjach)
jest tym samym dla mnie co ucieczka alkoholika w alkohol

jedno fajnie zdiagnozować bo jest widoczne na dłoni
drugie mocno schowane, poza tym kurtyna picia drugiej osoby (robi dobra zasłonę)

popatrz ile małżeństw się rozpada zaraz po ujawnieniu alkoholu
a ile się ciągnie latami??

ofiarność, wierność, poświecenie, to o czymś świadczy też, nie będę tego rozwijał

jedno się karmi drugim, jedno bez drugiego nie może egzystować, w tym układzie obydwie strony czerpią często korzyści

to jest moja wiedza oparta doświadczeniem własnym, i obserwacją
być może się mylę

pozdr

Dla kogoś przypadającego się wam z boku, wasze życie może wydawać się dziwne. Kobieta pozwalająca mężowi na takie traktowanie, wierząca w jego obietnice, których i tak nie będzie w stanie dotrzymać. Pozwalająca odebrać sobie normalne życie, pracę, jakąś niezależność. Nie zauważyłaś jak wszystko kręci się wokół męża, jego picia? Jak ładnie odbywają się cykle picia, kryzysu gdy jego organizm lub Twoje nerwy są już u skraju, fazy miodowego miesiąca, gdy wystarcza Ci tylko jego trzeźwość-pal licho wtedy jego nerwy, zazdrość czy co tam jeszcze ma w swoich atrakcjach, i w końcu okresu wyczekiwania, gdy już wiesz że zapije. Czy to tak wielkie szczęście, gdy mąż siedzi na tzw dupościsku aż cztery miesiące? Naprawdę da się z nim wytrzymać?
Sam może co najwyżej jakiś czas nie pić. I nic więcej. Trzeźwość dla alkoholika to praca nad sobą, schematami swojego postępowania, charakterem, mechanizmami choroby. I przede wszystkim nauka jak samemu po ludzku żyć i dać żyć innym.
Jeśli uda Ci pójść samej na terapię dla współuzależnionych, zaufasz tam ludziom i słowom które będą Ci przekazywać, dostaniesz szansę na normalne życie dla siebie, na pozbycie się strachu przed jego piciem, przed jego wyborami i nawet przed życiem bez niego. Ucząc się jak z nim postępować, dajesz również szansę mężowi. Wiele więcej wartą niż bieganie wokół męża, staranie się za niego by by nie pił.
Może to zabrzmi okrutnie. Twój mąż ma dwie miłości, Ciebie i gorzałę. Taki bardzo uwierający trójkąt.

Każda Gmina ma obowiazkowy program zwalczania i rozwiązywania problemów alkoholowych, jezeli nie zatrudniają terapeutów na miejscu w swojej gminie to muszą podpisać umowę z większym ośrodkiem, czasami dofinasowują dojazd do tych ośrodków, trzeba tylko udać się do Urzadu Gminy i popytać, to żaden wstyd, bo oni są od tego.  Ponadto są fora o alkoholiźmie i współuzaleznieniu, tam pisza byli alkoholicy i osoby po terapiach, pomagaja z zaangażowaniem, polecaja literaturę odpowiednią i wspieraja tak jak i tu na tym forum.

Psychika Autorki została zniekształcona już w dzieciństwie przez ojca pijaka.
Zostawienie męża tutaj nic nie da - znajdzie sobie innego menela - to jest podświadome.

Jedynym ratunkiem dla niej, by otworzyła oczy jest JEJ LECZENIE. JEJ TERAPIA.
Ale wątpię, że się zdecyduje. Może za parę lat, jak jej mąż tak przyłoży, że wyląduje w szpitalu.

Moja mama do działania potrzebowała wstrząsu mózgu - dosłownie.

Ja się nie wstydzę nigdzie iść tylko zrozumcie. Takie spotkania grup są w określone dni tygodnia. I np.najbliższe spotkanie grupy Al-anon jest w środę. A co do środy....czarna rozpacz.....
I do cholery nie piszcie mi ( tak jak to napisał ktoś wyżej) że moje problemy z mężem mam dlatego że miałam ojca alkoholika. Moje rodzeństwo też miało tego SAMEGO ojca i żadne z nich nie wybrało patologicznej drugiej osoby. Wręcz przeciwnie. Są bardzo udanym małżeństwem.

I zrobiłam tak jak mi radziliscie. Mąż poszedł w pi....u.
I co teraz.???
Siedzę jak ta ciota w pustym mieszkaniu i patrze na ściany.

Zastanów sie wlaśnie i co teraz, masz czas wolny, zapomnij o dziecku ktore wyszlo z domu obrażone

Nie masz zainteresowan jakichś, ciuchy sobie poprzegladaj
Zrob cos dla siebie

Broń boże po mężu nie sprzataj, niech lezy az zobaczy, ze to jego obowiązek cos posprzątać np

Podstawowe sprawy

Zajmij sie sobą, !!!!

I nie wiem skad schemat ze siedzenie w domu oznacza bycie ciota, czyz nie osluchalas sie tego od niego?? Jestes kobieta nie ciota, to tez sobie uswiadamiaj!!!
Czy to trudne jak dziecko do nianczenia chwilowo znikło??

I dodam tak jeszcze, zastanawiasz sie dalej czy zmieniac swoje zycie??

Usiadz spokojnie, zrob sobie kawę
Wróć do 1 posta w tym temacie, czyli twojej wstepnej produkcji
Przeczytaj uważnie,  wazne pomin ostatnie 5 zdań !!!

I teraz zastanow sie dlaczego czujesz sie jak to okreslilaś, jak " ciota"

Zwroc uwage na osoby uczucia i slowo alkohol, troche sie to ciagnie w tym twoim zyciu

Z mojej strony tyle,

Pozdr

znajdz sobie jakies zajecie aby nie myslec

czy można komuś pomóc kto tej pomocy nie chce przyjąć,
można mówić nawet krzyczeć, ale ta druga strony musi słyszeć, chcieć usłyszeć,
a jak jest głucha, albo wręcz zagłusza, to co do niej się mówi

Nie szkodzi.
Mam czas.

Autorka CHCE pomocy. Inaczej by tutaj nie napisała.

Wiesz ja mojego meza tez kochałam bardzo . Miałam tez mieszane uczucie gdy odchodzilam od niego 15 lat temu .
Ale mialam dzieci ktore były dla mnie wszystkim . I to dla nich zrobilam , ze odeszłam .
I to był dobry czas bo one nie pamiejaja z tamtego czasu nic bo byly za małe .
I chociaz po tylu latach gdy go widze w sercu cos jest ,
Ale nie zamienilabym tego co mam nawet gdyby obiecał mi zlote gory .
Mam swoj swiat ktory sobie zbudowałam .
To prawda nieidzie zaufac zadnemu mezczyznie  bo zawsze jest ale .....
Z czasem wszystko pomału poukłada ci sie i zobaczysz , ze spokoj jest bezcenny

Mądry człowiek ten z AA. Wsparcie dla alkoholika jest niezmiernie ważne. Ale gdy już świadomie się leczy, gdy dojrzał w jakim bagnie leży i gdy trzeźwieje dla siebie. Nie dla dzieci, żony, kochanki, teściowej czy psa. To nie działa jak myślisz, on uczucia zapił, jeśli uda mu się wytrzeźwieć i pójść na terapię, będzie się uczył uczuć na nowo. Na dziś gorzała te uczucia reguluje. Potrzebne mu poczucie opuszczenia, lęk przed zdradą to je sobie podsyca. Potrzebuje awantury by pójść w długą to ją wywołuje. Nie ważne co zrobisz, co powiesz, pretekst znajdzie się.
Piszesz, że zrobiłaś co forum chciało. Myślę, że nie jesteś przekonana do prawdziwości tych rad, nawet żałujesz swojej decyzji. Nie jesteś pierwsza i nie będziesz ostatnia z takimi odczuciami. Takich ludzi przed Tobą było miliony. Wygrali (o ile to dobre słowo) Ci, którzy postawili na siebie, na swoją wartość. Przecież jesteś warta spokoju, bezpieczeństwa, miłości, akceptacji, ciepła. Nie stanie się tak, dopóki sama w to nie uwierzysz i nie zaczniesz walczyć o siebie.

Selest, uczucia w Tobie buzują. Złość, wściekłość, rozczarowanie, smutek, żal. Świetnie, że ich wreszcie nie trzymasz, że pozwalasz im ujść. Przeczytawszy Twe słowa o tym, jak to wyrzuciłaś męża, bo my - użytkownicy forum - tego chcieliśmy, uśmiechnęłam się. Ktoś musi być winny Twego obecnego cierpienia, padło na nas.

A ja, gratuluję Tobie.
Gratuluję, że po latach bezowocnej walki z samą sobą, zdecydowałaś się pożegnać alkoholika i po jego łzawych obietnicach, po niezmiennych groźbach i szantażach, nie ugięłaś się i nie odwołujesz decyzji.
Gratuluję tego, że po latach zrezygnowałaś z oszukiwania się i zobaczyłaś rzeczywistość i męża takim, jakim jest i był od dawna.

Potężna praca za Tobą. Trzymaj się tej drogi.

To nie jest tak że ja waham na Was to że go wygonilam.Poprostu chyba dodaliście mi odwagi a raczej otworzyliscie mi oczy. I dzięki tym wpisom że ON SIE NIE zmieni stałam sie silniejsza.
Naprawdę nie wiem.
Wiem tylko że mam hustawkę nastrojów. Raz myślę że dobrze zrobiłam że wyrzuciłam go na zbity pysk, bo mam już dość poniżania mnie i chodzenia koło niego a za chwilę dobiega mnie złość, przygnębienie,  wyrzuty sumienia. Ale to chyba normalne. To się stało DZIŚ więc mam chyba prawo mieć takie rozterki.
Jak będzie dalej nie wiem.
Czas leczy rany. Może uleczy i moją psychikę.
Być może za kilka miesięcy to ja będę to samo co Wy  pisac innej zalamanej kobiecie. Będę jej udzielać rad i wskazówek z własnego doświadczenia.
Dziś niestety nie mogę powiedzieć,  nie mogę stwierdzić że dobrze zrobiłam.
Jest mi z tym źle...i źle się czuję.
Staram sobie tłumaczyć że w końcu tak musiało być....że ten moment musiał kiedyś nastąpić.
Tyle razy mu mówiłam że kiedyś nie wytrzymam i ten WRZÓD w końcu pęknie.
On mi dziękował za moją cierpliwość,  miłość, za to ze się nim opiekuję.
Ale to wszystko do czasu.
On tych swoich pierdo......ch butelkach widzi szklanego boga.
Macie rację. Muszę się zająć sobą. I przestać o nim myśleć. On już ma swój świat.
Sprzedał obraczkę. Wziął pewnie ze 300 zł to przez kolejne 4-5 dni będzie miał za co pić. Jest w swoim zywiole.
Tylko ciekawe co zrobi później?  Właściwie to nie interesuje mnie to.
Może zostać nawet zigolakiem.
Będzie na swoją WÓDĘ zarabiał dupą.

Masz rację....zeszłam z tej karuzeli tylko jeszcze kręci mi się w głowie.
Z nadmiaru emocji, wrażeń,  nie wiem czego.
Czy jestem silna...raczej nie. Jestem zodiakalnym Baranem i jestem raczej uparta.
Naprawdę to jeszcze do mnie nie dotarło że go nie ma. W domu są prawie wszystkie jego rzeczy to tak jakby on był.
Wolna będę dopiero jak już nie będzie po nim żadnego śladu. Jedynie wspomnienia w głowie.
Tylko ja mam jedną wielką wadę. Zawsze bardziej martwię się innymi niż sobą. Od dziecka tak miałam. Dlatego wiem że ciężko będzie mi o nim zapomnieć.
Poza tym chyba dobrze zrobiłam. Jak sobie przypomnę te chwile kiedy on byl pijany.... Tego się nie da nawet opisać...