Mąż zakochał się w koleżance z pracy

Cześć Nusia82

Tak myślałam, gdzie się podziewałaś i co u Ciebie... Ale najwyraźniej wszystko stoi w miejscu...

Ja też zapytam wprost: co stoi na przeszkodzie zmianom? I jak widzisz przerwanie tej stagnacji?

Witam i od razu przepraszam że dopiero teraz odpisuję ale czasem ciężko jest o wolną chwilę.Zaglądam tu czasami po to by znaleźć siłę i motywację do działania i nawet nie wiecie ile mi to daje.Czuję się jak ślepiec który nagle odzyskał wzrok i trudno mu z tym że świat nie wygląda tak jak sobie wyobrażał.To przejrzenie na oczy było bolesne ale bardzo mi potrzebne.Dostałam kopa w tyłek od życia i albo mogłam leżeć albo wstać i iść dalej.Wiele się zmieniło w moim podejściu do życia i do innych ludzi.Nie jestem już tak naiwna i nauczyłam się wreszcie myśleć o sobie.Co do tego że emocjonalnie stoję w miejscu to dotyczy to relacji z moim mężem.Nie potrafię go znienawidzić ani pokochać od nowa.Nadal jest mi bliski ale już nie tak jak kiedyś.Wiem że popełniłam błąd bo za bardzo mu matkowałam zamiast być równoprawną partnerką i starałam się za nas dwoje więc nie miał jak się wykazać.Oczywiście to nie tłumaczy go z tego że mnie oszukiwał ale wiedząc co źle robiłam przynajmniej wiem jakich błędów nie popełniać w przyszłości i nie dla niego tylko dla samej siebie.On też sam musi dojść do tego co robił źle dla samego siebie.Musi wreszcie dojrzeć do samodzielnego podejmowania decyzji bo najwyższy czas skończyć z chorą relacją matka-syn zamiast żona-mąż.
Co do rzeczy przyziemnych to myślę że wyleczył się już z tej miłości chociaż nie dam głowy za to czy nie został w nim jakiś sentyment do niej.Z pracą niestety jest problem ale żeby nie stać w miejscu to zaczęłam naukę w systemie zaocznym czyli w weekendy wychodzę z domu.Więcej dbam o siebie i swoje przyjemności.Mężowi chyba trudno się w tym odnaleźć bo przyzwyczaił się że zawsze jestem do dyspozycji.Co do teściowej to bez zmian ale jakoś łatwiej mi to wszystko ogarnąć kiedy nie skupiam się na załamywaniu się sytuacją a tą energię przenoszę w czyn.Na rodzinę męża nie mamy co liczyć,szczególnie po tekście jego siostry :"Nie po to zrzekałam się majątku żeby się teraz matką zajmować."Przykra sytuacja bo już nie chodzi nawet o tą pomoc ale o podejście do własnej matki.A cała awantura była o to że teściowa zadzwoniła do córki (mieszkającej 2 kilometry od nas) z pytaniem czy nie przyjechała by raz dziennie kiedy mój mąż jest w pracy żeby pomóc mi zaprowadzić ją do łazienki bo jedna osoba nie da rady.Nie wiem czy jest taka możliwość by sądownie podzielić opiekę pomiędzy dziećmi bo po dobroci jak widać z takimi ludźmi nic nie można uzyskać.

Nusia82, to jest piękne, co napisałaś. Bardzo budujące - Ty dokonałaś bardzo dobrego wyboru życiowego .

Widzę postępy u Ciebie. Nie będę się odnosić punkt po punkcie, ale wykonałaś już ogromną pracę, taką, jaką mogłaś wykonać - nad sobą. Gratuluję!

Mąż musi sobie pewne rzeczy uświadomić sam. Myślę, że to będzie możliwe dopiero wtedy, jak on dostanie takiego porządnego kopa w 4 litery. Bo jeszcze go nie dostał.

Zrobisz, co będziesz uważała, bo to Twoje małżeństwo, nie nasze, my Cię tylko będziemy wspierać w Twoich decyzjach. Poczujesz, które będą dobre poprzez własne dobre samopoczucie .

Nusia82, jesteś dobrym człowiekiem. Życzę Ci wszystkiego najlepszego!

Mamy taki wesoły, pozytywny wątek "Moje cudowne życie". Założył je pewien sympatyczny rozwodnik, ale towarzystwo mamy mieszane - nie wszyscy po rozwodach.  Jeśli znajdziesz czas, zajrzyj do nas. Jesteś zawsze mile widziana, pamiętaj.

Współczuję Ci, przede wszystkim szczerości męża... Rzeczywiście chcesz tkwić w takim małżeństwie?

Nusia napisz proszę jak to u Ciebie teraz wygląda...po latach? Twój wątek jest mi bardzo bliski.

Bardzo fajnie jest przeczytać to co napisałaś, że pomimo tej piekielnie trudnej ścieżki Wam się udało. Uważam podobnie, 100% szczerości i może się udać.

Takiego palanta kopnęłabym w dupę bez możliwości poprawy. Co za brak kręgosłupa moralnego. Ohyda.

To ja się wypowiem od drugiej strony dla wszystkich, którzy mogą znaleźć ten wątek, bo mają podobny problem. Poznałam w pracy faceta. Kolega jak każdy inny. Sporo ze sobą gadaliśmy, ale nie byłam nim zainteresowana. Często wracaliśmy tym samym autobusem. Pewnego dnia był autem i zaproponował, że mnie podwiezie. Dla mnie spoko, bo czemu nie? Miałam wrażenie, że mnie podrywa. Inna koleżanka mi powiedziała, że on ma taki sposób bycia po prostu i żeby olać. To olałam. Rozwinęło się tak, ze jak wyjechałam na urlop, to napisał do mnie, ze za mną tęskni i ogólnie pytał co u mnie. Dziś bym nie odpisała, a wtedy poczułam się odpowiedzialna za to i mu odpisałam, że ja o nim nie myślę w ten sposób i że jesteśmy tylko znajomymi. Po powrocie z urlopu z nim gadałam i powiedział mi, ze ma beznadziejną żonę, która go tłamsi i źle traktuje. Mówił, że nie ma miłości w tym związku. I właśnie powiedział o mnie to samo co autorce o tamtej dziewczynie, czyli że z żoną ma problemy, a ja jestem "fajna, radosna, miła". Ogólnie głupia uwierzyłam, ze on taki biedny i tak źle traktowany. Nawet go pocieszałam. Szczęśliwie nie dałam się wrobić w romans, bo mimo że facet przystojny i ogolnie sympatyczny, to ja się za żonatych nie biorę.

A teraz niespodzianka... Jakiś czas później żona przyszła po niego do pracy z dzieckiem, bo gdzieś razem jechali. I co on na to? Biegł buziaczka jej dać przez pół biura, gruchotali jak gołąbeczki. Taka to zła żona. Żona nieświadoma nawet, że próbował ją zdradzić. Ja jej nie powiedziałam, bo się bałam. On był na wysokim stanowisku, ogólnie cwany lis z charakteru i bałam się, że tak wszystko odwróci, ze ja wyjdę na tę złą. W każdym razie facet dalej próbował szczęścia z innymi. Jaki z tego morał? Ano taki, że jak ktoś chce zdradzić i ma do tego chęci, to i powód znajdzie. Najpierw się trzeba rozstać a potem szukać szczęścia. I tak samo dla kobiet "zakochanych" w CZARUJĄCYCH ŻONATYCH - dajcie se spokój, bo to że on wam mówi, że jest taki nieszczęśliwy i się rozstaje z żoną, to nie znaczy, ze tak będzie.

Góra z górą się nie zejdzie a człowiek z człowiekiem zawsze.
Minęło ponad 5 lat i mimo że często bywam w miejscowości gdzie mieszka "koleżanka" to nigdy osobiście jej nie spotkałam. Aż do dziś. Wychodzimy z mężem z marketu i idziemy z zakupami do samochodu. Patrzę a tu ona idzie z facetem i dzieckiem. Mijamy się. Mąż zachowuje się jakby jej nie znał, ona mówi coś do dziecka nie zwracając na nas najmniejszej uwagi. Jak dwoje całkiem obcych sobie ludzi. Wiem, że mąż ją zauważył, ale nie dał tego po sobie poznać. Chyba tylko mnie ta sytuacja poruszyła, chociaż pewnie dlatego że byłam zaskoczona jej widokiem.

To temat z 2015 r.