Mąż zakochał się w koleżance z pracy

Myślisz, że jakiś facet przejmowałby się przeszłością swojej dziewczyny i chciałby omawiać to z tobą? Nie przyjmujesz wariantu "podejrzewam, że dowiedział się co JEST pomiędzy nimi"?

Z tego co wiem to oni byli już ze sobą kiedy ona flirtowała z moim mężem.Wtedy chyba nic nie wiedział,zresztą tak jak i ja,bo nie wierzę że nic by z tym nie zrobił. Może być tak że dowiedział się też kilka miesięcy temu ale nie miał do mnie kontaktu?
Czy nadal jest coś między nimi? Tego nigdy nie będę pewna.Już jakiś czas nie pracują razem ale wiem że dla chcącego nic trudnego...

Nie wiem jak było z nimi ale ja też dowiedziałam się dopiero kiedy mąż praktycznie kończył tą znajomość. Co do spotkania to nie wiem czy jestem na nie gotowa. Może najpierw do niego napiszę i spróbuję wybadać o co dokładnie mu chodzi.

A jeśli się nie spotkasz i ominie cie poznanie prawdy? Nie będziesz wtedy cierpieć i analizować co on chciał ci powiedzieć?

Excop - to tylko moje domniemanie- ze mąż koleżanki nie chciałby rozmawiać o kolezenstwie sprzed 3.5 roku.
Zdrady wtedy nie było,  dowodów tez pewnie już dawno nie. Ci kialby powiedzieć - ze mąż się platonicznoe w niej kochał 4 kata temu?
Ja PODEJRZEWAM ze on chce jej powiedzieć coś zupełnie innego.. i autorka to czuje stąd wątpliwości czy się spotkać.  Od kilku miesięcy wkłada siły i energię w ratowanie małżeństwa, co jeśli się okaże że to nie platonicznoe miłość i nie sprzed 3 lat?

Nusia82 odezwij się.

Spojrzalam na wcześniejsze posty Excopa i Azbestowej z początku wątku.
Oby jednak nie mieli racji..

to się romantyczka trafiła, jak w podstawówce
a co do pytania twojego to dlaczego czujesz się wobec meza nie fair? spotkalas się z mezem jego kochanki
mialas do tego prawo

pytanie co teraz gdy kochanka jest wolna...co zrobi twój mąż..

Mariola ma rację. To Twoje życie, tylko Twoje. Robisz to, co akurat uważasz za słuszne i odpowiadające potrzebie zweryfikowania dotychczasowej wiedzy o skali romansu męża.
Ufałaś mu, gdy sobie folgował. Skąd więc te skrupuły teraz? Przestałaś ufać po prostu. Bo gdybyś ufała słowom męża, zdecydowałabyś się na spotkanie z tamtym rogaczem?
Na powrót zaufania, mąż musi sobie zasłużyć. A Ty masz prawo do wątpliwości.
Tak, jak sądziłem, tamten uważał za stosowne powiadomić Cię o romansie. Całkiem możliwe, że z niskich pobudek. Skoro on wyszedł na frajera,  niech więc płacą za to, poza byłą partnerką, także inni "umoczeni" w tej sprawie.

To jest szantaż i manipulacja wobec męża, więc po co jej takie gierki? Może się też zdarzyć tak, że jeszcze obróci się to przeciwko niej: mąż w kolejnym kryzysie lub kłótni, nie mogąc udźwignąć jej spojrzeń, pytań, odwróci kota ogonem (co jest nagminne wśród zdradzaczy), oskarży ją o szpiegowanie, brak zaufania i podkopywanie związku. Lepiej więc niech autorka trzyma tę informację dla siebie. A tamten facet - miał prawo jej powiedzieć, ona mogła nie chcieć się z nim widzieć. Żadna to hańba na honorze, szczególnie kiedy jadą na tym samym wózku.

Ania, po prostu tu nie ma co dorabiać gierek, pouczać męża i mu suszyć głowę, przy tego typu zdradzie. Facet okazał się nielojalny i nie można mieć już do niego pełnego zaufania. Spotkała się, dowiedziała się i finito. Lepiej zamknąć ten temat raz na zawsze (w przypadku autorki) i iść do przodu. Myślę (i obserwuję wśród znajomych), że tego typu zauroczenia/zakochania zdarzają się co najmniej 1 raz w trakcie trwania długoletnich związków. Trzeba tę gorzką prawdę zaakceptować - jeśli to nam się przydarzyło, i dalej żyć. Można też się rozstać. Ale nie radziłabym trwać długo w rozkroku, roztrząsać sprawę na tysiące kawałeczków. Ustalić przyczyny, rozmówić się, dopytać, a jak będzie trzeba to nawet walnąć pięścią w stół i coś postanowić. Inaczej to jakiś masochizm.

Dziewczyny, przestańcie w takich sytuacjach myśleć "o nas", "o relacji", "co ON na to powie", tylko zacznijcie myśleć w kategoriach: "co ja o tym myślę", "co ja w związku z tym czuję", "co ja w związku z tym postanowię". Podstawową kwestią po zdradzie jest odbudowanie własnej wartości, pewności siebie, bo dopiero człowiek postawiony na nogi, z przepracowanym stosunkiem do zdrady, będzie umiał taki nowy związek budować. A wy chcecie znowu zaczynać od: "walka o nas", "my", "co on czuje" itp. Na to przyjdzie pora. Najpierw ona - sama dla siebie i dla własnego dobra.

I jeszcze jedna kwestia - u autorki chwila słabości męża była kilka lat temu. Dowiedziała się niedawno. Mąż nie jest już na tamtym etapie. To jest ważna informacja i inaczej powinna ustawiać  swoje "grzebanie" przy tej zdradzie.

Też nie widzę potrzeby informowania męża o spotkaniu i według mnie nie ma tu żadnego kłamstwa. Byłoby  kłamstwem  gdyby (jakimś cudem) mąż ją zapytał czy miała kontakt z byłym jego koleżanki, a Niusia odpowiedziałaby -nie, z nikim się nie widziałam i z nikim nie rozmawiałam. Tak to by było kłamstwo.  W tej chwili jest to tylko informacja zatrzymana do swojej wiadomości.

Jutro minie pół roku od kiedy wiem ... Emocje częściowo opadły ale i chęci jakby mniej. Na obecną chwilę myślę że nie potrafię wybaczyć i zapomnieć. Chyba naiwnie myślałam że będzie łatwiej ale coś się we mnie wypaliło.
Co do rozmowy z tamtym facetem to powiedziałam mężowi ale nie o tym że się rozstali. Nie chciałam kusić losu informacją że jest wolna a z drugiej strony zrozumiał że jest więcej osób skrzywdzonych tą sytuacją.

Tak szczerze to nie wiem co dalej. Bardzo chciałam żeby nam się udało ale same chęci to jednak za mało. Chyba nie potrafię znów go pokochać. Niby widzę że mąż się stara ale gdzieś w głębi mam poczucie że to wszystko jest zbyt późno. Znowu zaczynają przytłaczać nas codzienne problemy. Na dodatek skomplikowała się sytuacja w domu bo teściowa jest sparaliżowana po udarze i to na mnie w większości spadła opieka nad nią. Wiem że choroba nie wybiera ale po części mam żal do losu że rzuca mi kolejne kłody pod nogi kiedy wreszcie miałam zacząć myśleć o sobie.

Nusia kiedy czytałam jak cierpisz łzy same płynęły mi po policzkach.

Mimo wszystko myślę, że powinnaś dać Wam szansę na zbudowanie Waszej rodziny na nowo.
Jeśli mąż zrozumiał co zrobił, jak bardzo Cię zranił, żałuje i robi wszystko żeby to naprawić to warto wybaczyć i dać tą jedną szansę. Będziesz mieć czyste sumienie, że zrobiłaś wszystko co można było,  nie będziesz żałować że nie spróbowałaś.
Myślę że Twój mąż popełnił ten błąd co większość ludzi tzn.wdał się w flirt,  a potem ciężko mu się było uwolnić bo miał ją na co dzień w pracy.
Okazał się najsłabszym ogniwem,  nie przeszedł próby, ale też nie kochał tamtej, to było typowe zauroczenie.
Tylko musisz mu postawić jeden warunek, brak jakichkolwiek kontaktów z Tamtą, przez szacunek do Ciebie i dla Twego zdrowia psychicznego. Dla chcącego nic trudnego.

I trzecia rzecz. Nie daj uwiązać się przy teściowej. Przedtem Ci życie zatruwała a teraz Ty masz jej swoje poświęcić. A gdzie jest jej mąż i dzieci,  niech się wszyscy na opiekunkę zrzucą, albo na dom opieki. A jak nie to godziny podzielić na wszystkich po równo co do minutki i szwagrostwo też uwzględnić.
Nusia Ty się sobą zaopiekuj, bo nikt inny tego nie zrobi,  nie łudź się. Jeszcze może być tak,  że Ty się mamusią mężusia zajmiesz, a on Cię potem dla tej wywłokę swojej zostawi. Już raz zawiódł,  więc wiesz że jest słaby.
Powodzenia Nusia.
Tym razem postaw na siebie,  żebyś się znowu nie zawiodła.

Witam po dłuższej przerwie.U mnie niestety coraz gorzej.Przerasta mnie opieka nad teściową która nawiasem mówiąc nigdy zbyt przyjazna dla mnie nie była.Na rodzinę męża nie mam nawet co liczyć.Jedyne ich zainteresowanie się matką polega na wypiciu kawy i poużalaniu się jaka to jest chora.Mąż stara mi się pomagać,nawet wziął zaległy urlop w pracy żeby trochę mnie odciążyć w obowiązkach ale mam wrażenie że nasze problemy zeszły na dalszy plan.Zamiast je rozwiązywać i starać się odbudować nasz związek to wszystko zostało zamiecione pod dywan.Nie mamy czasu żeby pobyć razem i mam coraz gorsze przeczucia że znów sytuacja się powtórzy czyli prędzej czy później mąż znajdzie sobie odskocznię od domowych problemów.
Przepraszam jeśli niepotrzebnie się tutaj użalam ale chyba mam zły dzień i gdzieś muszę to z siebie wyrzucić...

Niusiu  to nie ty masz być głównym opiekunem teściowej, od tego są jej dzieci. ty mogłabyś ewentualnie wspomóc ich, a tu jak piszesz sama, to ty pełnisz główna rolę opiekuna tej chorej kobiety. Twój maż powinien wezwać swoje rodzeństwo i przeprowadzić z nimi rozmowę podczas, której powinien ich poinformować, że obowiązek opieki nad matką spada na wszystkie dzieci. Może być tak, że  teściowa  zapisała swój majątek  mężowi w zamian za opiekę nad nią  w razie choroby, jeżeli tak było to twój mąż ma obowiązek opiekować się matką, lub zapewnić jej inna opiekę choćby w formie płatnej opiekunki. On nie ma prawa przerzucać  tego na ciebie, ty jako żona możesz mu jedynie pomóc.   Sama piszesz, że nie jesteś pewna do końca swojego męża, boisz się, że może szukać odskoczni, to tym  bardziej nie pozwól się wykorzystywać.

  Nusia ty miałaś zadbać o swój rozwój, dzieci miały iść do przedszkola, a ty do pracy.  Miałabyś swój czas na oderwanie się od obowiązków domowych, taka odskocznię od problemów, twój mąż i jego rodzeństwo nie mieliby prawa przerzucać na ciebie tej opieki, a tak jako niepracująca (według nich może nawet nudząca się) zostałaś obłożona nowymi obowiązkami, które nie podniosą twojej pozycji w tej rodzinie i nie zapewnia ci choćby minimalnego bezpieczeństwa finansowego. Przeczytaj wpisy Lilki 787, bardzo dobrze ci radzi. Żądaj rozłożenia opieki na wszystkich, ewentualnie pokrycia kosztów zatrudnionej opiekunki. Pamiętaj, że osoby spokojne i miłe są  przeważnie wykorzystywane, walcz o swoje bo możesz kiedyś żałować.

w takiej sytuacji jakiej jesteś jedynym rozwiązaniem jest pójście do pracy i zorganzowanie opieki dla teściowej  albo wyprowadzka do matki i wtedy tez pójście do pracy
zresztą nie wiem czy lepsze bo maz musial by się martwic
niechby mu ta niunia z pracy pomogla
może to wredne ale w zyciu nie poświeciłabym się opiece nad matka męża który by mnie zdradzal a cala rodzina meza miała by mnie za kogos gorszego lacznie z ta teciowa
pomoc tak ale nie poświecić swojego zycia, swojego malzenstwa, rozwoju zawodowego

Z tym romansem trochę przesadziłaś, chyba, że chciałaś wstrząsnąć Nisią. Zresztą autorka obawia się powtórki i trudno się dziwić. Mąż już raz pokazał na co go stać, gdy problemy przytłaczają, nie znaczy to jednak , że robi to nadal, choć zaufania już nie ma, co zrozumiałe
Z całą resztą się zgadzam.
Nie rozumiem na co Niusia jeszcze  czeka, nie rozumiem jej indolencji.
Niusiu jest źle, czujesz się przytłoczona, nieszczęśliwa, odważ się, zrób pierwszy krok, zadbaj o siebie.

Droga Autorko, ja dorzucę swoje trzy grosze, aby Cię pobudzić do działania na swoją korzyść - bo wydaje mi się, że ty z gatunku tych ludzi o bardzo dobrym sercu, stawiających dobro innych ponad swoje. Mnie się wydaje, że tu równowaga między dbaniem o siebie i innych jest bardzo mocno zachwiana i skończy się dla Ciebie źle. Pamiętacie takie opowiadanie "Siłaczka" Żeromskiego? Ja sobie od czasu do czasu przypominam ten tytuł i jego treść ku własnemu otrzeźwieniu, kiedy daję zbyt wiele, a nie otrzymuję w zamian nic. Pamiętacie jak skończyła owa Stasia Bozowska?...

Nusiu82, ja z tych, co lubią potrząsnąć, bo i z autopsji wiem, że to skuteczna technika

Oto, na co zwróciłam uwagę:

Też zadałabym to pytanie. A czy Ty wiesz, że z prawnego punktu widzenia synowa to nie rodzina? Mnie to uświadomiła pewna pani notariusz, w obecności mojej teściowej (załatwialiśmy jakieś tam wspólne sprawy) i ... moja teściowa sama to potwierdziła - rodziną do niej nie jestem. Chociażby przez to podejście nie podjęłabym się przejęcia całkowitej odpowiedzialności za teściową. Pomoc tak, ale nie całkowita odpowiedzialność!

Nusia82, ja ostatnio ćwiczę się w pozytywnej psychologii, ale tak mi coś intuicja podpowiada, że josz ma rację i stawia właściwe pytania. Wiesz, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu... O wdzięczności raczej zapomnij, może ktoś tam bąknie jakieś "dziękuję" i ... na tym się skończy. Za to jakby mamusi nie daj Boże coś się stało, szanowna rodzinka będzie pierwsza do wypunktowania Twoich zaniedbań.

Uważam to za uczciwe rozwiązanie. Sama chciałam zaproponować, ale mnie ola_la ubiegła Ale te niunie nie są od tej brudnej roboty - one świergolą z facetami, ze zrozumieniem potakują główkami, wysłuchują i dają rady i ... na tym się ich rola kończy.

Wcale nie wredne, zdroworozsądkowe i człowiecze podejście. Wszystko ma swoją cenę. Moja teściowa wiedziała o kochance syna, nie zrobiła nic, by mi pomóc, wręcz mu wbijała do głowy, że przy takiej zołzie jak ja, to dawno powinien sobie kogoś znaleźć. Ja o nagrodę dla świętej ze złotą aureolą nad głową nie zamierzam się ubiegać

Co do przeczuć, o których sama piszesz, zaufaj intuicji, lub sprawdź, jeśli potrzebujesz dowodów i poczytaj te polecane wątki (ivy, czy tak?) Historie lubią się powtarzać.

Przeczytaj, co sama piszesz:

Niusia82, ten typ tak ma, wiem o czym mówię, bo sama miałam takiego u boku przez naście lat!

Wiesz co, wydaje mi się, że pannapanna trafnie podsumowała sytuację:

Nie tylko Ty sama, autorko, to podejrzewasz. A ja Ci powiem z doświadczenia, że to nie jest pytanie, CZY on utrzymuje z tamtą kontakt, tylko KIEDY i JAK często.

Ja mojemu postawiłam taki warunek sformułowawszy myśl identycznie jak Lilka787. I co? Za 6 dni pojechał na randkę z koleżanką z pracy (zaznaczam, iż pisząc o swoim doświadczeniu piszę wyłącznie o faktach, nie domysłach). Coś mi mówi, że ten mężuś-spryciarz, to jednak Niusi82 nie szanuje i w doopie ma jej zdrowie psychiczne.

I na koniec:

Smutne, ale prawdziwe. Znam kogoś, kto pracuje w szpitalu na paliatywie. Ile tam starszych kobiet, rozpaczających, że całe życie się poświęcały, a teraz same na tym oddziale... Ludzkie tragedie, naprawdę.

Niusia82, dołączam do grona tych, które będą Cię w wpierać w walce o siebie. To stanowczo zbyt wiele jak na jedną osobę - nie miej wyrzutów sumienia, że w końcu trochę zadbasz o siebie. Odrobina zdrowego egoizmu jeszcze nikomu nie zaszkodziła

Ściskam

Ja wiem że wszyscy macie rację. Pozwoliłam no to żeby traktowano mnie jak niewolnika Dzisiaj przepełniła się czara goryczy i wreszcie otworzyły mi się oczy na pewne sprawy. Czuję że przegrałam swoje życie. Może jutro napiszę więcej bo dziś już nie mam siły na nic. Dziękuję za wsparcie i motywację które tu dostaję.Nigdy nie przypuszczałam że ktokolwiek zainteresuje się moimi problemami. Jeszcze raz dziękuję...

Niusia nic nie przegrałaś. Masz zdrowe dzieci, jesteś zdrowa, masz męża, któremu na tobie mimo wszystko zależy i stało się coś co dało ci do myślenia i myślę, że stanie się impulsem do poukładania sobie swojego życia w inny niż do tej pory sposób.
Sama widzisz, że tak jak jest teraz nie jest dla ciebie dobrze. Możesz to zmienić. Tylko się nie bój, nie zwlekaj za długo ze zmianami.
Ewentualnym romansem męża nie zamartwiaj się tylko rób to czego chcesz. Żyj tak jak ty tego chcesz.

Weź się w garść dziewczyno!

Nusia82 możesz mi napisać dlaczego się tak umartwiasz? Gryzłoby cię sumienie, gdybyś zostawiła w cholerę tę teściową? To jakaś forma kary dla siebie? chcesz medal czy chcesz urosnąć do rangi świętej w oczach męża i reszty świata?
Czy to oddalanie nie jest przypadkiem stanem "mam to gdzieś"? Oboje odpuściliście. Obojgu nie chce się walczyć. Po co to wszystko?
Nusia no weź się ogarnij.

Witaj Nusia

Czytając Twój wpis Droga Nusiu odnoszę wrażenie, że nie masz kontroli nad swoim życiem tzn. pozwoliłaś na to by inni wsadzili Cię w odgrywanie określonej roli. Nic się nie zmieniło w Twoim życiu od kiedy byłaś tu ostatnio, z wyjątkiem Twojego myślenia, ale to już coś, bo wszelkie zmiany muszą zacząć się w głowie.

Ja to widzę tak Nusiu.
Robisz BARDZO DUŻY BŁĄD nie podejmując pracy zawodowej.

Nusia Ty musisz iść do pracy - to Twoja przepustka na wolność.
1. Jak będziesz w pracy to rodzina męża będzie musiała przejąć opiekę.
2. Jak nie zapracujesz na emeryturę to co będziesz miała?
3. Twój mąż jest niepewny, co zrobisz jak zostawi Cię na lodzie.
4. Będziesz o wiele bardziej atrakcyjna dla niego jak pójdziesz do pracy.
5. A co jeśli on Cię teraz wykorzystuje do opieki nad jego matką, a potem Cię zostawi dla tamtej?

Moim zdaniem powinnaś również zmienić rozkład sił w Waszym związku tzn. określić się czego konkretnie od niego oczekujesz np.
1. Masz prawo do zerwania całkowitego kontaktu między nimi - zapytaj czy tak jest i powiedz wyraźnie, że tego żądasz.
2. Masz prawo do prawdy (pamiętaj że ten kto zdradził zazwyczaj zawsze mówi że do niczego nie doszło, że nawet pocałunków nie było, jak to mówi After zdradzacze przyznają się tylko do tego co można im udowodnić). Spójrz mu prosto w oczy i zapytaj wprost czy z nią spał (była w końcu serca jego biciem), poznasz czy mówi prawdę. Jeśli chcesz wiedzieć. Ale nie wiedząc jak było, nie wiesz na czym stoisz, czego możesz się po nim spodziewać i czy jest co razem budować. Na kłamstwie na pewno nie.

A potem kontroluj telefon, wyjazdy, spotkania, wszystko co się da. Już raz Cię oszukał więc raczej nie można mu ufać.
Naiwne by to było. Oczywiście mam na myśli bieżącą sytuację, żebyś nie została na lodzie, żeby nie było tak że wiedzą wszyscy oprócz Ciebie.

Nusia już zacznij działać, bo szkoda życia. Zrób coś wreszcie dla siebie tak naprawdę. Wszyscy na tym skorzystają zobaczysz: Ty, dzieci i mąż.

Pójście do pracy będzie początkiem tej pozytywnej zmiany, która może Was jeszcze uratować. Waszą rodzinę.

Bądź silna, my kobiety to potrafimy. Dasz radę, bo już ciężej jak teraz mieć nie będziesz.

Nie czekaj absolutnie na ruch męża, ani na jego pozwolenie. Zrozum że Ty nie masz żadnych obowiązków co do jego matki.
,
Jak myślisz czy tamtej wcisnął by do opieki swoją matkę. No właśnie. A Ciebie wykorzystuje i jeszcze innym na to pozwala.

Nusia jeśli ty sama sobie ręki nie podasz to nikt inny tego nie zrobi, jak widać nie ma nikogo takiego wokół ciebie, ani nawet mąż ci nie pomoże, a może jeszcze ci dołoży, kto wiem może cały czas cię oszukuje. Już tak przecież było.

Życzę Ci siły do przeprowadzenia koniecznych zmian w Twoim życiu.

Zacznij od szukania pracy, a potem zmieniaj na coraz lepszą. Reszta przyjdzie sama.

Nusia wiem co w tobie siedzi, bo też jestem najstarszą z rodzeństwa, która praktycznie odchowała dwójkę najmłodszego rodzeństwa. Też mi wpajano, że MUSZĘ zadbać o wszystkich na około. Brak towarzystwa rówieśników, brak rozrywek typu dyskoteka czy wyjście do kina były u mnie na porządku dziennym, bo "matkowałam, bo byłam odpowiedzialna. Tak nas nauczono, a właściwie wytresowano, bo dorosłym było łatwiej w życiu, gdy mieli trzeciego rodzica.
Też mi próbowano wepchać chorą teściową, bo nie pracowałam więc mogłam się zająć. Potem chcieli mi dokoptować dalszą krewną - NIE MOJĄ, leżącą.
Kłótni było co niemiara, bo nie chciałam się poddać ich zamysłom, bo się buntowałam. Za pomoc płacono mi przysłowiowym pyskiem i fochem.
Wybawieniem okazał się zwykły egoizm i myślenie o sobie i o moim zdrowiu psychicznym.
Czekałam aż kara boska zleci na mnie za to. A przecież to dzieci maja opiekować się chorymi rodzicami! Czy rodzeństwo twojego męża wzięliby do siebie twoich rodziców?
I zgadzam się z Lilką. Znajdź pracę i zacznij myśleć o sobie. Pomyśl o sobie, bo w tym wypadku egoizm wyjdzie ci tylko na dobre.

Niusia  po pierwsze ty nic nie musisz jeśli czegoś nie chcesz, jeśli coś ci nie odpowiada, jeśli uważasz ze jesteś w jakikolwiek sposób wykorzystywana przez rodzinę meża. Ty nie masz obowiązku wobec teściowej, ponieważ nie jesteś jej dzieckiem (w kwestii prawnej jesteś dla nie obca osobą).  Wyłacznie na dzieciach spoczywa obowiązek wobec rodziców. Rozumiem ze mieszkasz u teściowej ale to nie powód żeby 24/h zajmować się nią, tym bardziej że masz własne dzieci które wymagają opieki, poza tym masz swoje potrzeby i plany życiowe. Pomyśl o sobie i swoim komforcie psychicznym, bo to jest bardzo ważne i nikt nie może tobie niczego narzucać wbrew twojej woli, bądź bardziej asertywna i stanowcza, wyznaczaj własne granice zarówno w obowiązkach domowych, opiece nad teściową, czy w relacjach z mężem- komunikuj jemu to co tobie nie odpowiada.
W sprawie twojego meża sądzę że jesteś pełna lęku i obaw o to, co on może zrobić, czym może ciebie "zaskoczyć", a ty chcesz wszystko kontrolować. Niestety Niusia tak nie da się normlanie żyć na dłuższa metę. Puść go wolno, nie sprawdzaj, nie pytaj, rób swoje-zajmij się sobą i swoja karierą, ustal jasne granice opieki nad teściową z rodziną męża ponieważ podejmując pracę zawodową nie będziesz mogła się nią zajmować. Ważne zebys zakomunikowala to wyraźnie i nie szła na żadne ustępstwa. Już teraz niech dzieci teściowej szukają dla niej opiekunki ponieważ będziesz musiała stawiać się na castingi o pracę a to wymaga czasu i dyspozycyjności. Twój maz może bardziej się teraz kryje, może rozmyśla o tamtej, o was, sam się miota pomiędzy swoją wyobraźnią-pragnieniami tego co chciałby, a nie ma... Nie wiem, trudno ocenić, ale to ciebie dotknęło, zraniło, to ciebie oszukiwał, nie był lojalny, szukał "na zewnątrz" i to po twojej stronie jest decyzja, twój wybór , twoje warunki jakie stawiasz jemu i konsekwencje tego co zrobisz gdy on przekroczy granice. Podważył twoje zaufanie do niego a to bardzo trudne do odbudowania i poprawy relacji w małżeństwie. Może porozmawiaj z nim o tym gdy będziecie gdzies sami, pokaż mu swoją wersję co by zrobił gdybyś to ty miała przyjaciela... daj mu czas niech pomyśli o tym, ale też nie stawiaj siebie w roli ofiary bo ty zawsze masz wolny wybór, bo jesteś dla siebie najważniejszą osobą. Nie musisz być z kimś kto oszukuje. Owszem możesz dać jedną szansę, ale gdybyś miała chociaż cien wątpliwości, gdyby dał tobie powód, to wiesz że nie musisz tego tolerować, bo nie masz być dla męża "kołem zapasowym" a poświęcanie się dla "dobra dzieci" to strata czasu, unieszczęśliwianie ich i siebie, bo to nie będzie już prawdziwy związek oparty na miłości, szacunku, tylko na życiu w kłamstwie, wzajemnej pogardzie, pretensjach i żalu.

Niusia a myślałaś żeby już wyprowadzić się do mamy z dziecmi. Mówisz wprost wszystkim ze maz ma romans i ty nie możesz się z tym pogodzić. Teraz niech jego niunia opiekuje się przyszła teściową. Nie zniosłabym takiej sytuacji jaka funduje ci mąż. I nie chciałabym raczej tego ratować.

Niusia, moim zdaniem nie ma już  sensu w tym momencie wałkować tematu tamtej zdrady. Co było do wyjaśnienia, wyjaśniliście i już chyba nigdy nie dowiesz się jak było naprawdę.
Problem widziałabym w braku szczerości Twojego męża. Trudno dziwić się, że straciłaś do niego zaufanie, ale bezustanna inwigilacja, też nie ma sensu. Wykończysz się i niczego nie osiągniesz, ani też nie będziesz w stanie uniemożliwić mu ponownej zdrady.
Oczywiście, po tym, co zrobił, należy trzymać ręką na pulsie, raz na jakiś czas trzeba go dyskretnie prześwietlić, żebyś znowu nie wyszła na ostatnia naiwną, która dowiaduje się na końcu.
Informacja o tym, że ponownie znalazłaś jej nr w jego telefonie, niestety dyskwalifikuje go jako męża. On Cię okłamuje, nie wykorzystał danej mu szansy.
Jego tłumaczenie, że nie wie dlaczego to zrobił, jest idiotyczne, świadczy o tym, że on ma Cię za idiotkę, ale przede wszystkim jest dowodem na to, że tamta baba nie wywietrzała mu z głowy, że nie traktuje poważnie ani Ciebie, ani obietnic jakie Ci składał, kłamał i nadal kłamie.
Bo po cóż był mu potrzebny ten numer? To przecież oczywiste. Jest bardzo prawdopodobne, że on nadal utrzymuje z nią kontakt, niekoniecznie korzystając ze swojego telefonu (teraz już będzie uważał).
Bez wątpienia mąż Cię wykorzystuje, jesteś darmową siłą roboczą. Obawiam się, że główną przyczyną jego starań i pozornej walki o Waszą rodzinę, jest fakt, że opiekujesz się jego matką, a nie Ty sama.
Dziwię się, że tak gładko przeszłaś nad faktem odkrycia tego numeru. Przecież to kolejny dowód na jego nielojalność.
Niusia, nie miej żadnych obiekcji, poinformuj go, że opiekujesz się jego matką np. do końca tygodnia (z jego rodzeństwem nie musisz na ten temat rozmawiać, to ich wspólny problem, nie Twój), a potem zajmujesz się tylko dziećmi i sobą, nie poszukają opiekunki, masz konkretny argument.
Odważ się wreszcie i postaw mu się, zintensyfikuj też poszukiwania pracy, bo przecież nie możesz na nim polegać.
Zastanów się nad sensem tkwienia w tym małżeństwie, dałaś szansę, a on nadal Cię oszukuje i do tego wykorzystuje. Takie są niestety smutne fakty.
Po tym, gdy odkryłaś ten nr w jego telefonie, powinnaś zabrać dzieci i wyjechać chociaż na kilka dni do rodziców, jego matka - jego problem.

Aniu to nie egoizm to instynkt samozachowawczy. Dobrze, że się nie dałaś. Zachowanie Twoich rodziców było toksyczne, na pewno odcisnęło piętno na Tobie.

Nusiu Ty też dasz radę.
Teraz zmiany wydają Ci się bardzo trudne do przeprowadzenia.
Ale potem sama nie będziesz mogła uwierzyć, że mogłaś kiedyś chcieć  żyć w takiej beznadziei.