pomozcie,bo zwariuje z moimi myslami

Dziękuję wszystkim za komentarze. Teraz już wiem, dlaczego tak długo się zabierałam do tego,aby napisać tu jakiegoś posta. Nie można napisać tak po prostu co się czuje. Trzeba cholernie uważać na słowa, których chce się użyć. Nie potrafię przekazać Wam tych emocji i tego co siedzi mi teraz w głowie. I przez to,że nie potrafię poradzić sobie z moimi myślami, dziwnie opisałam całą sytuację. Tak,owszem, napisałam, że K. jest przystojny, ale na litość boską nie oznacza to,że chciałam wskoczyć mu do łóżka i od 3 miesięcy planowałam kiedy się upijemy i to zrobimy.Nie jestem jakąś wyrachowaną suką, która szuka okazji...Nic o mnie nie wiecie, nie znacie mnie... Jestem normalną, wrażliwą i skrytą osobą.Od wczoraj, po przeczytaniu kilku komentarzy najzwyczajniej w świecie rozchorowałam się, głowa mi pęknie. Nie liczę na Wasze współczucie, czy pochwałę, bo wiem jak podle się zachowałam w stosunku do mojego męża. I samej siebie. Jest mi wstyd. Oczekiwałam tylko porady, co byście zrobili na moim miejscu. Przynali się? Zamietli sprawę pod dywan i udawali,że nic się nie wydarzyło? Czy odeszli bez wyjaśnień?