umarłam

Wiem, że urozmaicasz fakty. Kiedy byłaś u lekarza? Nie mów wszystkiego ale nie kłam. Nie cierpię tego. Nie znoszę. Wręcz dostaję wścieku. Bo właśnie sama (bez podpowiedzi i sugestii innych) przechyliłam się na drugą szalę. Sama decyduję o własnych myślach już. Mogę wziąć pod uwagę zdanie innych o innych, ale muszę to zawsze przeanalizować.

Wizyta u ginekologa 40 minut. Ty piszesz niby na telefonie.

Śmiem twierdzić, że to dobrze, że to nie ciąża.

A te leki? Citabax to nie na uspokojenie? Na depresję? Nie sprawdzałam jeszcze w necie, ale zdaję się, że ja brałam citabax w ubiegłym roku.

Zobacz do czego doprowadziła Ciebie cała ta sytuacja. Bo z mężem żyłaś w zgodzie. Więc...

no wiec ze spokojem i moim mężem... mój mąż nie był nigdy agresywny, krzykliwy, chamowaty, nie miał żadnych cech złego męża. Nie wykazywał jednak nigdy minimum zainteresowania ani mną ani córką, był współlokatorem. Nie chciał ze mną sypiać - przez ostatnich 6 lat zdarzyło się to jedynie 4 razy. Nie kłócił się nigdy ze mną, ale też nie chciał rozmawiać ani poświęcać mi czasu. On miał swoje życie a ja swoje. Wiało chłodem i lodem. Oboje mieliśmy takie nastawienie. Choć ja na początku po urodzeniu córki starałam się to jakoś poukładać, mam duży temperament, jestem choleryczką i dramatopisarzem życiowym i taka stagnacja mnie przerażała. Później żyłam po prostu tak i nie wiem, nie szukałam zmian. jakieś 4 lata temu zaczęłam rozmawiać o rozwodzie, ale wtedy okazało się że mój lokator o stoickim podejściu do wszystkiego nie był do końca szczery i udupił mnie i córkę oraz siebie finansowo (wolałabym nie rozpisywać się tu na ten temat). Moje małżeństwo nie było złe, ono po prostu nie istniało więc złe być nie mogło.

czy mieli wpływ... nie mieli - przynajmniej nie w taki sposób w jaki zazwyczaj się to rozumie. Wyszłam za mąż żeby właśnie uciec, a wróciłam tam skąd bardzo chciałam się wydostać. Ot paradoks.

No to mamy jakiś punkt zaczepienia. Jeśli to Ciebie pocieszy, też uciekłam z domu. Tam nie było ciekawie.

Od mojego domu, dzieciństwa zaczęłam, gdy przeszłam jak burza przez próg i się z impetem wypierdzieliłam.

Miłe słowa powyżej. Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że takich osób czytających jest więcej.

Nie wierzę, że to mówię Cieszę się.

Trochę wspólnego z życia Umieram miało moje życie. Jestem już daleko, ale jeszcze nie jestem na wzgórzu.

Nie wystarczy powiedzieć komuś co powinien zrobić. Trudno jest kogoś przekonać by myślał co zrobić by się podnieść i pójść dalej. Przed siebie.

Na Kafejce dla Dziewczat po czterdziestce jest Milionek. Na tę chwilę trwa przy nas w milczeniu. Czasami podnosiła na duchu wstawiając przypowieści salezjanina. Dziś zrobię to za nią. Może pocieszę Umieram....

"Bajka o uczuciach
Dawno, dawno temu, na oceanie istniała wyspa, którą zamieszkiwały emocje, uczucia oraz ludzkie cechy - takie jak: dobry humor, smutek, mądrość, duma; a wszystkich razem łączyła miłość.

Pewnego dnia mieszkańcy wyspy dowiedzieli się, że niedługo wyspa zatonie. Przygotowali swoje statki do wypłynięcia w morze, aby na zawsze opuścić wyspę. Tylko miłość postanowiła poczekać do ostatniej chwili. Gdy pozostał jedynie maleńki skrawek lądu - miłość poprosiła o pomoc.

Pierwsze podpłynęło bogactwo na swoim luksusowym jachcie. Miłość zapytała:
- Bogactwo, czy możesz mnie uratować?
- Niestety nie. Pokład mam pełen złota, srebra i innych kosztowności. Nie ma tam już miejsca dla ciebie. - Odpowiedziało Bogactwo.

Druga podpłynęła Duma swoim ogromnym czteromasztowcem.
- Dumo, zabierz mnie ze sobą! - poprosiła Miłość.
- Niestety nie mogę cię wziąć! Na moim statku wszystko jest uporządkowane,
a ty mogłabyś mi to popsuć... - odpowiedziała Duma i z dumą podniosła piękne żagle.

Na zbutwiałej łódce podpłynął Smutek.
- Smutku, zabierz mnie ze sobą! - poprosiła Miłość,
- Och, Miłość, ja jestem tak strasznie smutny, że chcę pozostać sam. - Odrzekł Smutek i smutnie powiosłował w dal.

Dobry humor przepłynął obok Miłości nie zauważając jej, bo był tak rozbawiony, że nie usłyszał nawet wołania o pomoc.
Wydawało się, że Miłość zginie na zawsze w głębiach oceanu... Nagle Miłość usłyszała:
- Chodź! Zabiorę cię ze sobą! - powiedział nieznajomy starzec.

Miłość była tak szczęśliwa i wdzięczna za uratowanie życia, że zapomniała zapytać kim jest jej wybawca. Miłość bardzo chciała się dowiedzieć kim jest ten tajemniczy starzec. Zwróciła się o poradę do Wiedzy.
- Powiedz mi proszę, kto mnie uratował ?
- To był Czas. - Odpowiedziała Wiedza.
- Czas? - zdziwiła się Miłość - Dlaczego Czas mi pomógł?
- Tylko Czas rozumie, jak ważnym uczuciem w życiu każdego człowieka jest Miłość - Odrzekła Wiedza."

Bruno Ferrero

to jest prawda, że takie wsparcie, czas który ktoś poświęca, inne spojrzenie na problem to ogromnie wiele. Sponi jesteś wielka :*

Umieram
Nie jestem wielka. Jestem samotna. W środku smutna. Z ogromnym bagażem doświadczeń. I wcale tak do końca sobie z nimi nie radzę. Wiem, że zabrzmi to paskudnie, ale traktuję forum w większym stopniu jak swoista terapię. Analizę własnej siebie a raczej myśli, które gdzieś kotłują się we mnie. Bo tak naprawdę chcę samą siebie  poznać. Od podstaw. Bo gdzieś po drodze bardzo dawno temu się pogubiłam. Czasem myślę sobie, że odebrano mi część siebie. I do tego właśnie dążę. Odnaleźć siebie. Tamtą. Sama tego nie ogarnę.

A w tym pogubieniu też miałam udział. Przyznać się do tego było dla mnie nie lada wyzwaniem. I nadal twierdzę, że znamy się na tyle, na ile zostaliśmy sprawdzeni.

Co do Twojej ucieczki w świetle tego co napisałam powyżej, uważam, że sama ucieczka jest początkiem lodowej góry. Chcę by się stopiła. I nikomu nie stawała na drodze. Mnie również. Wodę z niej użyję do podlania polany, na której zamierzam posadzić moje roślinki. Czyli każdą cząstkę mnie.

Zorija wybacz ale to są "bzdury". Rozwód bierze się ze współmałżonkiem nie dzieckiem. Nie można mówić dziecku że rodzic go nie chce, nie kocha, woli kogoś innego - bo to z rozstaniem nie ma nic wspólnego i jest jedynie chorą zagrywką na emocjach dziecka, co zazwyczaj w przyszłości odbija się na tym kto gre takową zaczął.

Ponadto nigdy nie nasłuchałam się jaka jego żona jest zła, nie mówił o niej źle. A teraz przekazuje ewentualnie fakty lub mówi o swoich odczuciach i nie wypowiada się w sposób pejoratywny o jej osobie. To słowa jego córki przerażają jak powtarza co mówiła jej mama. Ja jak najbardziej mogę negatywnie wypowiedzieć się o takim zachowaniu, bo ono nie sprzyja ani poprawie relacji, ani rozstaniu lub pojednaniu -to jest jedynie i wyłącznie robienie krzywdy dziecku i głupota.
Przelewanie własnych flustracji na dziecko to dopiero mega oznaka niedojrzałości. Można popełniać w życiu błedy, błądzić, ale po co mieszać dzieci w sprawy dorosłych.

Cześć Zorka
Niby takie proste,a jak widać,nie każdy to potrafi zrozumieć .
Albo rozumie tak jak chce,a nie tak jak jest faktycznie.Kolejny relatywizm.

Witajcie,
Nie było mnie tu ogrom czasu jednak uważam, że „należy” wam się zakończenie w odpowiedzi na wsparcie jakie tu dostałam, oraz za gorzkie słowa skłaniające do refleksji.
Większość męczących mnie kwestii wyjaśniła się. Jestem spokojna i szczęśliwa (to czego nie jestem w stanie pojąć musiałam zaakceptować).
Ze sporą dozą zdziwienia oraz zawstydzenia przeczytałam swoje słowa w tym wątku, które są teraz ode mnie bardzo daleko....

Powoli sprawy układały się i klarowały ja odzyskiwałam dawną siebie a on odzyskiwał mnie.
Jesteśmy razem, dałam szansę i każdego dnia widzę staranie się o nas. Stworzyliśmy swój świat od nowa I jest dobrze, bardzo dobrze
Zachowanie  eks mojego mężczyzny nie uległo zmianie, jednak fakty przed jakimi została postawiona wymusiły na niej złagodnienie. Cyrk jakiego dopuściła się przed wymiarem sprawiedliwości nie mogąc dopiąć swego doprowadził do jej spacyfikowania.
Dzieci mają się dobrze, te nasze i te nieznanego pochodzenia.

Dziękuję wam wszystkim razem i każdemu z osobna.

Pozdrawiam,
P.S. Nie umieram już i fakt odstawiłam tu niezła tragedię

Aniu jesteśmy razem,  mieszkamy razem. Zrobiliśmy badania i nie mogę napisać Ci czyje jest dziecko bo nie wiem, wiem jednak, że mój mężczyzna nie jest jego ojcem.