umarłam

Dobrze, że się stąd wylogowałam na początku
Dla mnie najdziwniejsze w całej tej historii jest to - że żona jest już w 5 miesiącu ciąży a Autorka nadal przeżywa takie tragiczne stany niepewności i nie wie co robić dalej... ale jednocześnie sypia ze swoim niepewnym kochankiem (którego nie wie, czy jeszcze chce) i też zachodzi z nim w ciążę...

Autorko - praktyczna rada - niech Twój kochanek kupuje od razu wózek dla bliźniaków. Taniej i baaaardzo praktycznie Dwójeczkę wsadzi i pójdzie z nimi na spacer. A potem odwiezie każdego bobaska do jego mamusi

Nie zamkniesz tematu.
Nie wiem dlaczego, ale nie poslucham innych Dziewczat. Obiecałam odezwać się wczoraj, ale nie miałam ani siły ani czasu. Postaram się dziś trochę Ciebie przemaglować.

O jej ciązy wiem od miesiąca, wątpliwości są cały czas od momentu jak powiedział że z nią spał. na rozwód zdecydowali się przed ciążą i wszystko było dograne, a później ona się z każdej rzeczy wycofała i zaczął się cyrk. i ona go nie poinformowała tylko sam się dowiedział przez przypadek - znalazł kartę od ginekologa w aucie i wtedy zaczęło się piekło. jego mama i tata mnie znają, moi rodzice nie mają o nim bladego pojęcia - to ze względu na trudne relacje i mój strach przed ich reakcją. ja nie mam od 8 lat normalnych miesiączek, raz na 3 - 2 msc nie regulowałam tego hormonami, jutro mam wizyte u lekarza. Jego żona jak się dowie to nie da mu rozwodu, z resztą już powiedziała że nie da i że zniszczy nam zycie. To jest na tyle chore, że sama nie umiem niektórych rzeczy wytłumaczyć.

bardzo.

ale ja się potknęłam i wyje*ałam na tym progu. za wysoki dla mnie.

Więc ja też tak miałam. I żyję... Powiem więcej. Pokonałam go. Ty tez sobie poradzisz. Ten próg... Jest pewnie dla Ciebie jak mur, co? Oddal się od niego. Z dalszej perspektywy wyda się Tobie mniejszy i nie taki nie do pokonania.

Poukładasz wszystko najpierw w głowie a potem w życiu. A może... Najpierw zrobisz, potem obejrzysz sie za siebie i powiesz: nie wierzę, ja to naprawdę zrobiłam?!

No i Imagination podsuneła pomysł na dalszy ciąg historii  "..no facet miałby niezły orzech do zgryzienia, jakbyś wyznała, że Ty tez jesteś w ciąży... " :)

Umieram... ciężko się to wszystko czyta...

Czy Ty nie mogłabyś po prostu zostawić tego faceta? Zapomnieć o nim i o całym tym bajzlu... o jego żonie... kolejnym ich dziecku...
Sama urodzić Twoje dziecko, na nim się skupić... i na drugim, starszym dziecku...
Za jakiś czas znaleźć pracę, uniezależnić się od kogokolwiek!

Z nim i tak nie będziesz miała tego "prawdziwego domu" o którym marzyłaś.
I to nie jest ucieczka, tylko racjonalny wybór... dla siebie... dla dzieci...

A życie zaskakuje. Masz wielkie szanse uporządkować sobie to wszystko, zacząć od nowa. I znaleźć w końcu kogoś, kto będzie taki jak trzeba!

dokonywanie wyborów. Każdą rzecz robiłam pod wpływem emocji, leciałam na skrzydłach szczęśliwa i myslałam że wszystko jest cudowne a trawa bardziej zielona. teraz widze że nie dokonałam wyboru, nie myślałam i na dobrą sprawę przez większość czasu odsuwam od siebie myśl że on zrobił cos takiego. chciałabym żeby lekarz powiedział mi że to od leków, że testy pokazują źle.  nie wróci juz to co było wiec nie wiem, niech to do cholery zniknie.

obiecał mi na początku że mnie nie skrzywdzi nigdy, prosiłam go. A on obiecywał. Znał całą historię mojego życia, wiedział wszystko i zdeptał to całkiem. Tego nie umiem zrozumieć.

ale on się stara i  chyba to mnie najbardziej tak nie wiem. Bo gdyby wszystko z jego strony było takie - zrobiłem to, mam cie w dupie i tyle. To ja bym się przewróciła , wstała otrzepała i poszła dalej. Ale on jest mówi jak mnie kocha, jak żałuje każdego dnia pokazuje że mu zależny, dba o mnie - nie na tyle jakby mieszkał ze mną, ale naprawdę się stara i ja to widzę. I nie tak że widzę co chcę widzieć bo to nie jest takie proste bo nie wybaczyłam mu i patrze na jego zachowanie z dystansem, ale czuję całą sobą że go kocham to jest taka ilośc emocji że mogłabym dla niego wszystko zrobić i dlatego też tak boli mniee to co zrobił. I teraz jest patologia jakaś, ona w ciąży. ja w ciąży. To jest chore. chore

mówi mi to, gotuje dla mnie, zabiera mnie w różne miejsca, dużo ze mną rozmawia, jeździ ze mną do lekarza za każdym razem, dzwoni po kilka razy każdego dnia, organizował wcześniej wspólnie naszym córkom czas i to bardzo często, ale jego żona robiła afery i krzyczała i już się razem nie bawią. Ale stara się organizować czas mojej córce w granicach rozsądku, żeby moi rodzice nie zaczęli się awanturować. Pomaga mi w pracy, ostatnio jak zawaliłam termin projektu to siedział ze mną bardzo dużo i mi pomagał to skończyć. ogarnia dużo spraw takich typowo męskich auto, komputer. Pomógł mi z pozwem i z adwokatem.

Zauważ, że wszystko robi z boku. Dla Ciebie. Nie dla was. Wybacz... Tak to widzę.
Czy wy byliście wspólnymi znajomymi? Dzieciom organizował czas...

robi dla mnie. wiem. Ale po co miałby to robić wszystko? po co wogóle to wszystko?

jak zaczeła się ta cała afera to wrócił tam do domu. mieszka tam bo zaczeła się wojna o córkę. O winę. Zaczeły się wizyty kuratora, bo jego żona nie chce teraz już nic normalnie zrobić jest wojna całkowita. Nie wiem czy on chce mnie uspokoić. Jeżeli tak to po co? do czego miałabym mu być potrzebna gdyby miał zostać z nią? Wiem że on jest w cieżkim stanie psychicznym i że tam atmosfera jest chora. Nie wiem też dlaczego jego żona nagle zmieniła całe podejśćie do wszystkiego. Nagle znalazła adwokata, zaczeło się szukanie dowodów. wszystko stało się chore. Wydzwanianie do mnie, awantury przez telefon, grożenie. Na początku chciałam żeby nie wiem, myślałam że nie chce zrobić nikomu nic złego swoimi wyborami. Teraz chciałabym żeby ona zniknęła. Nienawidze jej.

Nie, nie. Nie wkładaj w ten związek całej siebie, bo zginiesz. Nie widzę tutaj równowagi. Sił równo rozłożonych. W tym rzecz.

Piszesz o kuratorze, który opiekuję się rodziną?. Co się stało? Jaka jest tego przyczyna?

Mogę się mylić, ale odnoszę wrażenie, że on ma wyrzuty sumienia wobec żony. Mimo jej wcześniejszego domniemanego romansu. Może to dzieci?
A Ciebie wspiera. Bo zdaje sobie sprawę z tego, że jest współudziałowcem w tym wszystkim co zaszło.

Trąci mi tu brakiem uczciwości przede wszystkim wobec samego siebie. Mówie o nim. Wiem, że zawsze próbujemy uchronić nasze dzieci przed konsekwencjami uczynków, których sie dopuściliśmy, bo tak naprawdę świadomi jesteśmy tego, że postępowaliśmy nie tak jak trzeba.

A gdyby tak pokusić się o wyłożenie kart? Trudno jest tak dziesięcioletniemu dziecku powiedzieć: nie kocham twojej mamy, twojego taty... Czyżbyśmy bali sie naszych dzieci?

Wiem, że faceci też mają uczucia. Swoje pragnienia. Niekoniecznie kierują się żądzą. Potrafią płakać i nie widzieć sensu życia. Czuć beznadzieję wreszcie...

To typowe zachowanie. A czego on się boi? Jak to wygląda? Jak szantaż. "Nie zostaniesz ze mną. Nie dostaniesz dziecka."  Straszne, gdy używa się dzieci jak kartę przetargową. Bo wtedy w żadnym razie o nich się nie myśli.

Świetnie, a czym się ten adwokat kierował? Bo na pewno nie dobrem dziecka. Żyć w atmosferze rodem z piekła?  Zadbał o skórę taty dziecka. A on na to przystał. Ot co...

Ulży Tobie. Przecież nie masz z kim o tym porozmawiać. Zobacz do czego się doprowadziłaś. Całym Twoim światem jest on. I jego życie...

Nie licz na to, że uzyskasz tu odpowiedź. Sama musisz ją znaleźć. Życie Ciebie nieźle testuje.

I to nie jest bezpieczne, gdy ktoś jest naszym całym światem.

mam się z wami spierać? coś udowadniać? nie rozumiem. zbyt dużo niedomówień, to wiem, ale wielu rzeczy sama nie rozumiem. nie jestem trolem ale historia jest w niektórych miejscach przekłamana ale nie w najważniejszych faktach bo faktem jest to ze to jest na tyle zagmatwane.  bezsensowne i bezwyjścia - bo wiszę miedzy tym czego chcę,a  co powinnam, co jest dobre, a co nie. moze jest tu za duzo dramatu jak czytam to co napisałam, ale tak dokladnie czuje czuje jakbym nie wiem straciła jakąś szanse. a co do prawdziwości tego co się dzieje to dzieje sie duzo wiecej.

Pisałaś, że od roku wasze relacje nabrały tempa. Zdajesz sobie sprawę z tego, ze to najbardziej intensywny okres emocjonalny w takim związku? Do tego jeszcze kłopoty was zbliżają ku sobie.
Zakładam, że Eskalacja tych uczuć sprawiła, ze nie potrafisz się odciąć albo co najmniej trzeźwo oceniać sytuację.

Twierdzisz, że córka z nim sypia. Wiesz to od niego. Ponoć odejdzie po rozwodzie. Teraz z uwagi na zagrożenie pozbawienia go praw do dziecka pozostał w tamtym domu. Zdradź mi wobec powyższego, jak widzi swoją wyprowadzkę po uzyskaniu ewentualnie rozwodu? Bo to mnie interesuje... Dziecko będzie się wyrywało do niego a on? Jak zareaguje? Co powie corce patrząc w oczy zapłakanej dziewczynce?

a skoro takie emocje dają takiemu związkowi moc to jak opadną to co ? skończy się to co czuję?

które? co powie córce? ona wie że on się wyprowadzi. Juz jej powiedział.

on chce ją zabrać do siebie, jak się uda to chciałby miec nad nia stałą opiekę i napewno zamieszka sam przez dłuższy czas bo obie dziewczyny musza stopniowo przyzwyczaić się do sytuacji

"umieram" co z tym seppuku ?

mój miecz gdzieś sam sobie poszedł... i jestem wkur.....

Umieram...
Nie dziw się żonie. Wie, że coś traci. Wymyka się jej z rąk. Stąd takie reakcje. Do tego jest w ciąży.

Wątków na forum jest tysiące. Sądzę, że każdy coś dla siebie znajdzie. Nieciekawy temat się zdaje omija. Ponadto Ivisible nie jest szkodliwy. Żartował sobie tylko.

Mnie nie przeszkadzasz.

Taaa. I jaki zadowolony. Widziałaś Umieram?

nie chcę się jej dziwić, na początku nawet starałam się ją zrozumieć, ale teraz nic już nie rozumiem. Skąd u niej nagle taka wola walki. Skąd to dziecko. Jej nie rozumiem kompletnie. Jej telefonów, gróźb. Jej podejścia.
jest tu trochę punktów które nie składają się w całość. I trochę za mało mam sił na analizowanie tego bo zawsze zostają niedopowiedzenia.

Widzę to bardzo podobnie, jak słocham co On do mnie mówi to odnoszę wrażenie, że ona chce go posiadać jak swoją własność i tyle. Że nie ma w tym nic więcej poza "moje i nie oddam".

Zastanawiam się nad tym żeby układać sobie życie po swojemu, dojść do jakiegoś constansu, postarać się myśleć głównie o tym czego chcę dla siebie i poczekać aż on sam poukłada swoje. Nie dam rady być wiecznym spowiernikiem, pocieszycielem, wysłuchiwaczem... nie wiem