umarłam

ja go nie wybrałam, pokochałam go. nie chodzi tu o czysty romantyzm ale o połączenie przyjaźni, podziwu, pożądania, szacunku. O koktajl emocji. Chciałam nauczyć się kochać. I czuć się kochaną. Mój poprzedni związek ze względu na upodobania mojego męża nie mógł tego spełnić, byliśmy przyjaciółmi, ale ja nigdy nie mogłam liczyć na nic więcej i sama też więcej mojemu mężowi dać nie umiałam, ponadto nie potrzebował ani nie chciał tego.  to nie była zmiana uczuć tylko obudzenie nieznanych emocji, silne na tyle że mogłam w jeden dzień wszystko rzucić, ale poczucie odpowiedzialności wzięło górę. Teraz wiem że moja chęć organizowania wszystkiego spokojnie mogła przyczynić się do tego co się stało. Zaczynam w całość układać nasze rozmowy jego strach że odejdę.

Wiesz umieram, nie warto zbyt długo zatrzymywać swojej uwagi na nim. Lepiej ten czas wykorzystać, aby zająć się swoimi emocjami. Ale rozumiem, że potrzebujesz w tej chwili zrozumieć jego emocje.
Bardzo często (żeby nie powiedzieć, że ZAWSZE ) osoby, które zdradzają kochają TYLKO siebie (to TYLKO jest problemem). Oni niejako żywią się emocjami, które dają im wyrazy uwielbienia drugiego człowieka skierowane w ich stronę. Ich zachowanie to odzwierciedlenie wnętrze, miejsce, w którym są.  A są TYLKO wewnątrz siebie, widzą TYLKO swoje potrzeby, TYLKO swoje oczekiwania, TYLKO swoje dążenia.

U takich osób uczucia i emocje, które żywią do parntera to wynik emocji i doznań, które im ta osoba dostarcza i zapewnia. Oni są z tą osobą, która jest dla nich DAWCĄ doznań i emocji,  ponoeważ i do momentu , gdy jest im z partnerem dobrze. Gdy jest im niedobrze, bo partner potrzebuje pozytywnych emocji, uwagi, wsparcia, troski, czasem zdecydowanej pomocy, to oni szukają innej okazji, aby znów było im dobrze, rozglądają się w poszukiwaniu kogoś, kto dostarczy im więcej doznań, więcej
upragnionych emocji.
Takie osoby gdy wchodzą w bliską relację z drugą osobą i pozornie troszcząc się o partnera i dbając o jego dobro, NIE postępują tak dlatego, że czynienie partnera szczęśliwym samo przez się sprawia im przyjemność. Ale po to, aby w zamian uzyskać te doznania i emocje, na których im zależy. Takim osobom NIE chodzi o dobro partnera, ale o dobra, które oni sami uzyskują dzięki związkowi z nim. Dlatego nie mają dla partnera empatii i wrażliwości na jego uczucia i emocje i dlatego łatwo poddają się
swoim własnym emocjom i zachciankom bez baczenia na krzywdę, którą czynią drugiej osobie. Bo tak naprawdę kochają TYLKO siebie (w miłości do siebie nie ma nic złego, ale ograniczanie się tylko do miłości własnej osoby już tak).

Dlatego umieram twoje zaufanie dla twojego partnera ulotniły się. Zaufanie zależy od tego, czy troska, którą okazuje nasz partner jest bezwarunkowa i motywowana tylko jego uczuciem, niezależnie od wszelkich zysków, jakie jesteśmy w stanie mu zapewnić.

umieram, chcesz po prostu zapomnieć, zatrzeć ślady, tego, co się zdarzyło i się nie odstanie?
Manfred Spitzer napisał, że "percepcja, myślenie, przeżywanie, odczuwanie i działanie - wszystkie te procesy pozostawiają w mózgu tzw. ślady pamięciowe".
To, co się wydarzyło, już zawsze z tobą będzie.
Nie uda się zapomnieć. Co najwyżej wyprzeć na jakiś czas niechciane wspomnienia, które i tak będą wracać.
Albo można wykorzystać złe doświadczenia, aby przekuć porażkę w sukces. To jednak wymaga wysiłku.

umieram,
Jeśli jeszcze nie wiesz na pewno, to z pewnością przeczuwasz, że ulkowałaś uczucia i zaufanie w "niewłaściwym" człowieku. On się nie zmieni tylko dlatego, że ty bardzo byś chciała mu zaufać, ale może tego dokonać poprzez pracą nad sobą. A żeby rozpocząć pracę nad sobą trzeba sobie uświadomić, w jakim miejscu w życiu się obecnie znajduję i dokąd to mnie prowadzi i zrozumieć, ze to nie jest dobre miejsce i właściwa droga. A twój wybranek uważa, że popełnił błąd, błędzik i wszystko się samo naprawi bez pracy nad sobą, bez wnikania w przyczyny własnego postępowania.

umieram
Czy uczestniczysz lub planujesz psychoterapię?
Wygląda na to, że potrzebujesz specjalistycznej pomocy.

My tutaj możemy ciebie wspierać, pomagać tobie poprzez pokazywanie różnych perspektyw, ale najlepiej gdybyś miała bezpośrednią pomoc specjalisty, dobrego i uznanego psychoterapeuty, który pomógłby tobie "poukładać siebie"

Wygląda na to, że jesteś pod wpływem długotrwałego stresu, z którym sama nie umiesz sobie poradzić.

Słyszałaś kiedykolwiek o ruminacji, rozdrapywaniu psychicznych ran?
Czy ty tak robisz?

Tu, na forum jest wiele osób, które pragną zapomnieć o bólu, leczą się tutaj, są na terapii, bo życie rzadko kogoś tylko głaszcze, częściej rzeczywistość boleśnie rozjeżdża się z marzeniami i planami.

Po tym jak się rozpadamy na miliony kawałków, trzeba się pozbierać w całość i zastanowić, dlaczego tak bardzo skupiliśmy się na wymyślonej przyszłości, która nie wypaliła, zamiast żyć teraźniejszością i dbać o to, aby teraźniejszość była najlepsza z możliwych, czerpać z niej garściami.
Ludzie często nie żyją tu i teraz, ale chowają się za kurtyną przeszłości lub przyszłości.
Jak jest z tobą?

umieram, stworzyłaś sobie wymarzoną wizję przyszłego życia, I to jest pierwszy problem. Drugi, zdecydowanie poważniejszy problem dotyczy tego, że wyidealizowałaś swojego partnera, który miał stać się gwarantem realizacji wymarzonego przez ciebie scenariusza na przyszłość. Zawisłaś na swoim wybranku. Włożyłaś w swoje wyobrażenia całą siebie. Uzależniłaś swój los i swoje samopoczucie od uczuć i czynów drugiego człowieka.
Musisz dopuścić do swojej świadomości fakt, że sama sobie zgotowałaś piekło, w którym teraz jesteś. I tak samo, jak sobie zawdzięczasz obecną sytuację, tak samo, musisz znależć w sobie siłę, aby przestać użalać się nad sobą, swoim poczuciem ważności i całą tą masą innych emocji, które uniemożliwiają tobie zobaczenie siebie, taką, jaką jesteś oraz innych ludzi takimi, jakimi są w rzeczywistości.

Wyjdż z wnętrza siebie i spójrz na  siebie z dystansu, aby zrozumieć swoje stany emocjonalne. Zastanów się, dlaczego uzależniłaś swoje samopoczucie i szczęście od tego, czy drugi człowiek pokocha ciebie miłością bezwarunkową i wszystko inne poza tobą nie będzie miało dla niego znaczenia. Bo to przez te pragnienia teraz masz "tożsamość ofiary", która aktualnie jest tak silna, że stała się punktem centralnym twojego ego i której zawdzięczasz to, że urazy i żale stały się treścią twojego poczucia siebie.

dobry wieczór...
może po prostu - jeśli Pani kocha, jeśli On kocha - proszę spróbować?
Za jakiś czas... jak już porozmawia sobie Pani z terapeutą (terapia rozmową, nie tabletką!).
wiele osób - a pewnie nawet większość - z piszących tutaj, cokolwiek by teraz pisały, jakiekolwiek opinie wyrażały i doświadczenie życiowe zebrały - spróbowały.
Tylko proszę spróbować naprawdę nie teraz, ale gdy Pani się wyciszy w sobie, pochodzi na terapię, "poprzygląda" się Jemu i Jego zachowaniu i stosunku do Pani.
przecież nic Pani teraz NIE MUSI...

spokojnej i dobrej nocy.

Czy warto podjąć się trudu odbudowy związku, który właściwie nigdy nie został tak naprawdę zbudowany, bo w trakcie budowy jeden z dwóch budowniczych zrobił sobie fajrant, zostawiając drugiego z sypiącymi się mu na głowę cegłami?
Nie wiem, to zależałoby od moich uczuć, moich intuicji, jego zachowań (nie)świadomych oraz innych wielu labilnych emocji.
Nie pomogę, udzielając jasnej odpowiedzi, bo i nie taka moja rola.
A tobie też odradzam podjęcie TERAZ tej decyzji. Jeszcze jesteś zbyt daleko od siebie, od zrozumienia własnych stanów emocjonalnych oraz emocji bliskich ci osób.
Masz czas, który możesz dobrze wykorzystać na przybliżenie się do obiektywnej rzeczywistości i na ujrzenie siebie, swoich związków i swoich emocji bez otoczki iluzji.
To forum, a przede wszystkim psychoterapia, do której gorąco ciebie zachęcam, mogą tobie pomóc zrozumieć siebie, złożoność i szerszy kontekst sytuacji, w której się znalazłaś po to, abyś dzięki temu łatwiej mogła dokonać SAMODZIELNIE najlepszego dla siebie WYBORU.

Wracaj do nas
Od trudnych dni to my jesteśmy.

Myślę.. roztrząsam... zastanawiam się. Tu nie ma najlepszego wyboru Ryzyko bycia z nim - albo będzie dobrze, albo piekło. Bycie bez niego - zapomnę, albo całe życie będę żałować. Zostawiam to. Żyję. Czas pokaże. Na razie przeżywam mnóstwo skrajnych emocji, przechodzę z jednych w drugie w płynny sposób i skupiam się na dziecku. Poznałam też nowe nieznane mi uczucie i o dziwo dopiero teraz je potrafię nazwać... hmm... to zazdrość. Silne i nieprzyjemne uczucie. Dam radę i to wiem, nie wiem tylko z jakim skutkiem I niesamowicie Cieszę się że tu jesteście. To naprawdę wiele, że macie ochotę poświęcić swój czas etc. dziękuję.

Sponi... ja mam z nim kontakt. Cały czas. I zrobiłam coś bardzo nieodpowiedzialnego.  Jedyne co mi zostaje to uśmiech bo chyba gorzej być nie może. Teraz to już jest całkiem telenowela. Normalnie ku*wa moda na sukces.

wstydzę się własnej nieodpowiedzialności. Tego że zachowuję się jak nastolatka. Kur*a.... jestem po operacyjnym usuwaniu jajników. Został mi jeden. ale w marnym stanie. praktycznie bezpłodność. Szansa na dziecko 1/100000. Tyle bagna a ja. Dwie kreski. Nie wiem. Sponi teraz to jest już taka komedia. siedziałam dzisiaj w nocy i rechotałam jak dziecko, bo ja już nie mam zmartwień. Teraz to jest czeski film.

nie wkręcam. Ja też nie wierze. najpierw lekarz. zrobiłam 3 testy.

myślisz że moje życie jest tak pogmatwane że aż nieprawdopodobne?
Zostańmy przy tej grze, nie musisz wierzyć że ja istnieję ale nie zostawiaj mnie
Myślałam że nie będę już nigdy matką. A tu w takim momencie. Jestem przerażona i nie mogę przestać się uśmiechać.

no teraz to ja się już nie martwię tym wszystkim co było na początku postu. teraz to się martwię że mam ochotę na kawę i papierosa a wiem że nie mogę

On wie. Rodzice nie wiedzą. Ku*wa jak ja to rodzicom powiem to mnie powieszą hahahaha... nooo... zginę Sponi z ich rąk. W ogóle to on się cieszy. mówi że mnie kocha że to cudownie. Mówię Ci tu jest czeski film. a ja siedzę w środku i jestem taki małym debilem który sam sobie całe życie stwarza cudowne okazje do pogrążania się w nieprzerwanych pasmach problemów hahaha

Sponi moi rodzice hahaha ja im nie powiem. Jak on to widzi? Chce ze mna zamieszkać i zyć ze mną. Jak ja to widzę? Kur*wa ja tego narazie nie widzę. Narazie to mi niedobrze z nerwów.

Że niby takimi sprawami przejmuje się dorosła kobieta

TAK

Sponi
Odpuść tego trolla. Są tu osoby, które faktycznie potrzebują wsparcia

ciekawe czy gdybym nie wiem, dokładnie pisała ile mam lat ile lat mają dzieci czy inne szczegóły to nie było by takich.
I tak jako dorosła kobieta przejmuję się rodzicami, mieszkam u nich i jestem od nich zależna. I wiem że pierwszy raz w życiu zostanę bez nich bo tego nie zaakceptują i wybacz jeżeli dla Ciebie jest to dziwne.

Ktoś kiedyś w dobrej wierze założył forum, żeby ludzie wymieniali się doświadczeniami, pomagali sobie w rozwiązywaniu problemów. Niestety takie fora przyciągają też znudzone, leniwe trolle, które nie mają lepszego pomysłu na spędzanie czasu.
Sponi szybko wyczuła w tobie trolla (gratuluję nosa ), ale mnie udało się tobie oszukać.
Szkoda mojego czasu. Wylogowuję się stąd.

Na tym forum był kiedyś wątek, który uznano za zwykłego trolla. Wówczas poza forum przekonałam się, że to co było wtedy tam napisane jest prawdą.
Stąd moje rozterki.
Wiem jedno, życie potrafi układać nieprawdopodobne scenariusze. I to na takim poziomie niewiary, że nie mieści się w głowie.

Wrócę tutaj wieczorem. Muszę pracować. W teren wybywam

jak możemy pisać drogą mailową to ja chciałabym móc napisać wszystko bez obcinania faktów ze strachu że pójdą w eter.

W końcu czysta prawda.
Nawet mi Ciebie nie jest żal .Masz co chciałaś,rozwalasz wszystko i jeszcze się nad sobą użalasz?
O ile faktycznie nie jesteś trollikiem....

można konfabulować wszędzie.

ja naprawdę istnieje i naprawdę mam przeje*ane z własnej głupoty. Jest w całej historii trochę faktów które w rzeczywistości wyglądają inaczej, ale cała historia to prawda i jestem też w ciąży i wiem od wczoraj i przysięgam że mówili że nie mogę mieć dzieci, aj nie wiem może to nie ciąża tylko białkomocz już czytałam o wszystkim, że to może przekłamywać wynik testów. Muszę iść do lekarza. kur*a marzyłam żeby mieć dziecko. Ale nie teraz, nie w ten sposób. Jego żona nas pozabija. moi rodzice dostaną szału i dopiero wtedy zobaczę ku*wa obraz "dzieła mojego życia". Po co ja się w to wplątywałam? chciałabym wziąć swoje dziecko i uciec gdzieś daleko stąd. Bo teraz dopiero zaczynam widzieć jakie to jest bagno. Tu nie ma dobrych rozwiązań bo zawsze ktoś dostanie po dupie. i jestem przerażona na maksa. Łatwo było mi mówić że on jest nieodpowiedzialny, a ja? ja jestem jeszcze gorsza.

zmierzch to nie jest zabawa. I na dobrą sprawę pisanie na forum i tak nie rozwiąże żadnego z moich problemów. I nie pisałam tu dla litości bo nie jest mi do niczego potrzebna, pisałam bo nie umiem sobie poradzić z własnymi wyborami i chciałam poznać opinie innych. Ale teraz sprawa już na tyle się rypła że forum jest jak ziarenko a problem jak globus. Nie chcę Cię przekonywać, nie chcę też odsłaniać się bardziej ani tej historii, zwyczajnie boję się że ktoś powiąże fakty i zrozumie że mnie zna, bo nie wiem kto jest na tym forum. Ale uwierz mi tylko w jedno, gdybym napisała wszystko, całą prawdę to wtedy na pewno uznałabyś mnie za trolla i to mega - podjęłam się tego, odręcznie w zeszycie i jak sama to przeczytałam to stwierdziłam że nie nakręcono by nawet o tym filmu bo wydawałby się naciągany. A co jest najśmieszniejsze to większość z najmniej prawdopodobnych i najmniej logicznych rzeczy wydarza się poza mną ku*wa i niezależnie ode mnie. noo. czytam ten wątek od początku i faktycznie to jakaś farsa. Bo wszystko wygląda gorzej. Moja córa i mąż naprawdę nie ucierpieli (z resztą o moim mężu mogłabym osobny wątek założyć, ale o tym dowiedziałam się w piątek wieczorem - ooo widzisz kolejna sprawa do zakwalifikowania mnie na trolla), ale co do reszty to jest jeba*y armagedon.

strzeliłaś mnie w twarz. ale słusznie. Moje małżeństwo ojjj nie dało się utworzyć w nim ani odbudować bliskości z pewnych względów. Mój maż nie był w domu nigdy sadystą, ale nie było normalnej atmosfery. I wiem że muszę skupić się na dzieciach, ale ja się kure*sko boje. boję się ciązy, reakcji rodziny, samotności, boję się że najprawdopodobniej spier*oliłam sobie i paru osobom zycie.

co do nicku był wpisany przy butelce wina z totalna załamką i sama jak się loguję odczuwam jego debilizm.

nie nie z mężem. pisałam że dopóki nie powiedzieliśmy u siebie w domu że odchodzimy i nie poukładalismy w miare. z resztą kurwa ja spałam z nim ostatnio. co za różnica. nie powinnam była iść z nim do łóżka tymbardziej po tym wszystkim.

Ponoszę. I poniosę jeszcze większe.

Świstak ?!! Świiiiisaaaak, gdzie jesteś ?
Cho no tu, trza te sreberka pozawijać trochę.
Inaczej zalew kuTew murowany

Fajnie się bawisz umieram. Ubaw po pachy.

Ręce opadają...

Chciałaś to masz.
Znalazłaś coś wyjątkowego w czyimś domu.
Swojego męża sama wybrałaś, dziecko samo się nie zrodziło.
Można spróbować zmienić swoje życie, spróbować naprawić małżeństwo.
Można, po nieudanej próbie naprawy związku, odejść od męża, stanąć na własnych nogach, i znaleźć mężczyznę wolnego nie rujnując życia kilkorga ludzi na raz.
A to wszystko bo się jest odważnym i łamie schematy.

Szkoda mojego ATP na klikanie w klawiaturę...