Czy ten ból minie? Czy spotka mnie jeszcze coś dobrego?

Bullet on chce sie dogadac. Twierdzi ze bedzie placil raty za mieszkanie w zamian za alimenty. Niby mowi wszystko tak sensownie.  Najchetniej usiadllby ze mna przy kawie i spokojnie sie dogadal. Ale ja tak nie potrafie. On tak lekko do tego podchodzi. Jakby to bylo oddanie butow do reklamacji. On ma firme, wysokie dochody. Zalozyl to przed ślubem, czuje sie panem i wladca. Mowi ze jak zazne z nim wojne to zostane z niczym. I namawia na to zebysmy sie dogadali. Mowi ze pomoze mi ze wszystkim, z dzieckiem itd. Za chwile wybucha i mowi ze mnie nienawidzi. Oj ile razy dziennie on robi afere. Za wszystko. Bo zle stoje a on idzie, bo dziecko placze, wymieniac bez konca moge. Jestesmy po slubie trzy lata, razem w sumie od jakis 13.
Nagrywac klotnie? Dyktafonem? O tom mowisz?

bo jest inna, wg niego lepsza.

napisałaś, ze Cię wyzywa, więc to nagraj, nie musisz tego wykorzystać ale w sytuacji skrajnej w przyszłości .... jesteś pewna, że nie zmieni zdania ? Zwróć uwagę, że takie zachowanie występuje u zdradzacza, jeśli nie zawsze, to bardzo często.
W przyszłości jeśli nie będziesz miała dowodów, odtworzenie nie będzie możliwe. Mając dowody ustawisz się na innym poziomie.

Znam ten ból, ale przejdziesz przez to.
Wizyta u prawnika nie zaszkodzi. Od jakiego czasu tak jest? Może jest jeszcze szansa na dogadania się?
Wiesz ja się przejechalam, ale niektórzy potrafią się podnieść z kryzysu.  Pytanie czy mu ufasz, czy, go kochasz, czego oczekujesz?
U mnie jak przestałam ufać wszystko padło. Nie było odwrotu choć walczyłem. Teraz wiem, że na próżno. Więc odpowiedź sobie jak jest u Ciebie i wtedy możesz ruszyć z miejsca. Łatwo nie będzie, musisz się na to przygotować. Ale ja już wiem, że lepiej być samej niż pozwolić ranić się i być oklamywaną każdego dnia.

A jak radzisz sobie z takimi gorszymi momentami? Mnie się wydawało, że wylałam już tyle łez i zrozumiałam jak mnie skrzywdził, że nie będę już ryczeć... A jednak... Najgorsze, że ja płacze jeszcze czasem, przeżywam to, a były żyje sobie z panną szczęśliwie, nie poświęcając mnie ani jednej myśli... Nie chce już myśleć o nim, przeżywać tego wszystkiego ale nie ma guzika - WYŁĄCZ...
Wiem, że JESTEŚMY twarde i damy sobie radę, tyle że tak jak piszesz brakuje kogoś obok. Mnie najbardziej brakuje bliskości i czułości drugiej osoby. Tego, że ktoś przytuli i powie - przejdziemy przez to RAZEM...

Pogrzeb - o tym nie pomyślałam. Ale to dobry pomysł. Oczywiście symboliczny, żeby nie było że planuje cosik....
Mnie jeszcze dołują jego rzeczy, których nie zabrał z "naszego" mieszkania... Myślę, że on w dalszym ciągu traktuje mnie jak wyjście awaryjne, jakby coś tam nie poszło... W końcu całe życie wyciągałam go z kłopotów, rozwiązywałam problemy...

Byłego w ogóle nie interesuje co robię... Był moment kiedy podczas naszego spotkania powiedział - tęsknię i te łezki w oczach.... Dla mnie to już gra. Nie wierzę w ani jedne jego słowo... Nie mniej jednak w chwilach rozpaczy czepiam się tych wspomnień - że jemu tez jest źle. Potem tłumacze sobie - oj głupia, to kolejny jego akt w przedstawieniu, kolejna próba zobaczenia ile jeszcze może się posunąć. Wiem, że to paskudne uczucia, ale czasem tak mam. Nie jestem idealna... I wcale nie chce być.

Rzeczy to pół biedy, ale są jeszcze meble... Miał zabrać nie zabiera... Ale masz rację. Skoro on stoi pod tym względem w miejscu ja muszę zrobić pierwszy krok. Zobaczymy co będzie...

w gorszych momentach porycze sobie w poduszke
a rano z przyklejonym usmiechem ide do roboty

u mnie jeszcze ex chcial wracac kilka razy, teraz tez zreszta niby chce
ale to wszystko juz zaszlo za daleko
musialby ze 2 lata czolgac sie pod moimi drzwiami zebym wogole zaczela myslec na ten temat...;-)

Cześć dziewczyny. Dzisiaj tu sie zalogowałam i czytam. Jesteście trochę dalej- ja tydzień temu sie dowiedziałam o zdradach męża (temat: zdrady z prostytutkami, seksoholizm..). Wasze historie nie napawają optymizmem, widać że potrzeba duuzo czasu żeby dojść do siebie. Też się boję jak będzie dalej, czy ma sens coś naprawiać, męczy mnie świadomość że tak jak u was facet szybko się pocieszy i zapomni o nas z dziećmi.

Oj boli boli masakrycznie u mnie juz zaraz 8 mcy a czuje sie jkaby wczoraj, w maju zlozyl pozew. W grudniu rozprawa, porzucil rodzine i sie bawi, byl dwa dni temu  wswoim mieszkanku po dokumenty dobrzez ze mnie nie bylo ,ale corka widziala drania rozmawial z nia jakby nic sie nie stalo a przez kilka mcy nie odzywal sie do niej wzial co trzeba wyszedl. Placze mniej ale  wsrodku taka rana strach dziwn euczucie niedowierzanie ,,,

Elza mam nadzieję, że zły dzień poszedł w niepamięć.
Życie bywa niesprawiedliwe i im prędzej przyjmie się to do wiadomości ( bo zrozumieć trudno ) tym będzie nam łatwiej.
Ja teraz mam lepszy okres. Dół poszedł w niepamięć. Mój "symboliczny pogrzeb" pomógł w tym. Pożegnałam byłego. Wiem, że nie będziemy razem. Łezka się w oko zakręciła, mimo wszystko...  Ale nic na to nie poradzę.
Także głowa do góry. Ból mija...

Samotna nie staraj się zrozumieć męża, bo to niewykonalne... Niepotrzebnie zatruwamy się myślami i pytaniami - dlaczego?
Musimy się pogodzić z tym co się stało. Wiadomo, że na początku wali się cały świat. Dla mnie najgorsze było dopuszczenie do siebie myśli, że on już mnie nie kocha i nie chce ze mną być...  I że tak naprawdę byłam samotna przez ostatnie lata. I że mimo prosiłam, żebrałam wręćz o jego miłość on miał mnie gdzieś. Nie szukał ze mną bliskości, niczego nie chciał ze mną robić, nawet głupia rozmowa nie wchodziła w grę.... Żyliśmy w jednym mieszkaniu i to wszystko...A pamiętam jeszcze jak to było jak czułam się kochana... Walczyłam, kochałam.. Wszystko na próżno... Wczoraj pożegnałam go... Polały się mam nadzieję ( oj głupia jestem, wiem ) łzy.
On odszedł na zawsze. Zaczynam oficjalnie życie bez niego. Nie walczył o nas, o mnie. Wybrał. Wybrał życie beze mnie...
Boli już mniej... Już nie płaczę jak to piszę... Myślę, że jakaś część mnie zawsze będzie go kochać, mimo wszystko. Jakaś część mojego serca zawsze będzie do niego należeć, mimo wszystko...
Także głowa do góry. Wiem, że trudno w uwierzyć ale kiedyś ból minie....

Samotna przepraszam, że dopiero teraz.
Odprawiłam symboliczny pogrzeb. Wiedziałam, że będziemy się widzieć i starałam się przygotować do tego. Serce i uczucia "zamknęłam",  królować miał rozum. Nie obyło się bez potknięć, ale rozum dał radę. Patrzyłam i słuchałam co mówi. Co z tego, że mówił kocham cię...  Spytałam czy ma zaległe pieniądze, oczywiście nie. Potem rozmawialiśmy spokojnie. On co chwila sprawdzał komórkę. Mogliśmy spędzić razem cały wieczór ale on bardzo szybko wyszedł. Do niej.... Wiesz niby człowiek wie. Ale naprawdę musiałam dopuścić rozum do głosu żeby zrozumieć. To było pożegnanie. Jak zamknęły się za nim drzwi to łzy poleciały. Jednak odruch serca.... Ale rozum mówił - to już dawno było skończone, wiedziałaś że przestał cie kochać, że jest z inną, że nie można wierzyć jego słowom więc patrzyłaś na czyny. A czyny są takie - gdyby chciał to by był z tobą i walczył o ciebie. On już wybrał, a ciebie chce jeszcze traktować jak wyjście awaryjne.
To było moje duże zwycięstwo rozumu nad emocjami i tego że nie dałam się sprowokować. Wiem, że nie mam już o co walczyć. Pożegnałam miłość swojego życia.... Kogoś kogo kochałam nad życie a kto w ostatnim czasie mnie tylko krzywdził....
Myślę, że każda z nas dojdzie do takiego etapu. Kiedyś już zabraknie łez, a uczucia staną się wspomnieniami, które nie będą nas już ranić.

Ja zadaje sobie takie pytanie Dlaczego juz od roku ,i nie znam odpowiedzi odszedl prawie bez slowa ,czy czas tu cos zmieni ,moze troche zmiejszy bol ,,ale wspomienia mnie zabijaja ,,,,

Zraniona wspomnienia to przeszłość. Spróbuj oddzielić emocje.
Wiem, że to bardzo trudne. Ja na początku mimo zdrady i całej sytuacji miałam nadzieję, że były jednak mnie kocha, że będzie walczył o nas. Ale tak się nie stało... Walczył o swój tyłek i pannę. Potem to odwieczne pytanie - dlaczego? Dlaczego to, dlaczego tamto, dlaczego on tak powiedział, zrobił... Wierz mi, że nie warto. Na to pytanie nie ma odpowiedzi. Myślę, że nawet były nie byłby w stanie odpowiedzieć. Dlatego przestań pytać. Zostawił Cię, odszedł to są fakty. A dlaczego - przestał kochać. Myślę, że to jedyna odpowiedź której warto się trzymać, jeśli nie potrafisz na razie nie pytać.
Mnie bardzo pomaga wyrzucanie z siebie emocji. Czasem pisze, czasem krzyczę, czasem płaczę... Emocje tłumione tkwią w nas i zabierają energię od środka.
Zraniona na logikę, chociaż wiem że w przypadku bólu i poczucia krzywdy logika się wyłącza. Ale spróbujmy: wspomnienia Cię zabijają. Jakie wspomnienia? Wtedy kiedy było dobrze, bo chyba nie tęsknisz za tym co było później?

Hej. Zastanawiałam się co u Ciebie.

Nie pamiętasz złych chwil i je wypierasz żeby nie cierpieć... Ale przypominając sobie te dobre, żałujesz znowu że już minęły. To takie błędne koło, w którym znajduję się każda z nas. To etap, który trzeba pokonać.
Na pewno będzie nam ciężko znowu zaufać. Ale pewnie zaufamy tylko z pewną dozą ostrożności.
Jak tam córcia? Coś się wyjaśniło z mieszkaniem?

Maja1977 jak Ty sie trzymasz? Odezwij sie mnie dzis cos naszło tak mi wstyd że poniżałam się przed nim kuedyś mógł iść skoro 5mcy i rodzina mu się znudziła. Teraz jesień i ta samotność szook przypominają mi się te miłe chwile z nim i tylko miłe....on oszukiwał i zapewne odszedł do innej jest happy a nas tak zranił. Siostrzyczki mu wierzą że to ja byłam ta zła zwariuje taka pustka jest we mnie dzień to rutyna żyje bo żyje to nie to samo...

Ból oczywiście minie z czasem.Czasu w takich tematach niestety nie da się oszukać i on musi upłynąć,żeby ból minął.Nieprzyjemne wspomnienia pozostaną ale już nie będzie bolało.Na złamane serce jest lekarstwo - właśnie upływ czasu oraz nowy,koniecznie LEPSZY od poprzedniego partner.Na to pierwsze nie mamy wpływu,na szukanie drugiego już tak.Powodzenia!